صد زن بیبیسی؛ ظریفه غفاری، شهرداری در 'میدان' خشم و خطر

منبع تصویر، ZARIFA GHAFARI FACEBOOK
ظریفه غفاری، ۲۶ ساله از افغانستان، یکی از ۱۹ زن برگزیده در بخش رهبران و مدیران الهامبخش در فهرست امسال صد زن بیبیسی است. او شهردار یکی از ولایتهای ناامن در افغانستان است.
خانم غفاری فرزند ارشد خانواده است. او در کابل زاده شده و اهل میدان وردک در غرب کابل است.
او مکتب/مدرسه را در کابل آغاز و در ولایت پکتیا در جنوب به پایان رساند و مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود را در رشته اقتصاد از کشور هند به دست آورده است.
خانم غفاری هفت ماه قبل کارش را به عنوان شهردار میدانشهر، مرکز ولایت میدان وردک آغاز کرد.
در ولایت او طالبان فعالیت گسترده دارند. اما او این شغل را با وجود همه خطراتی که جانش را تهدید میکند، پذیرفته است. در نخستین روز کاری ظریفه غفاری، مردان خشمگین به دفتر کارش حمله کردند.
این مطلب شامل محتوایی از Instagram است. قبل از بارگیری این محتوا از شما اجازه می گیریم، زیرا ممکن است این سایت ها از کوکی ها و یا سایر انواع فن آوری استفاده کنند. می توانید سیاست Instagram را درباره کوکی ها و سیاست مربوط به حفظ حریم خصوصی را پیش از موافقت بخوانید. برای دیدن این محتوا روی "موافقت و ادامه"کلیک کنید.
پایان پست Instagram
در مقابل همه سختیها، او در راستای اجرای طرحش برای یک شهر تمیز، خود کیسه زباله در دست گرفت، برای پاک کردن شهر به خیابانها رفت و گفت میخواهد مردم قدرت زنان را باور کنند.
خانم غفاری پس از پایان تحصیلاتش به افغانستان برگشت و نهادی به نام "معاونت پیشرفت زنان افغان" و یک رادیو به نام "پیغلی" به معنی "دوشیزه" را در ولایت میدان وردک ایجاد کرد که بیشتر مسائل مرتبط با زنان را پوشش میدهد و اکثر کارمندان آن نیز زن هستند.
او همچنین برای دو سال عضو پارلمان جوانان افغانستان بود و با چندین نهاد داخلی و بینالمللی همکاری میکرد.

منبع تصویر، ZARIFA GHAFARI FACEBOOK
خانم غفاری درباره این رادیو گفت: "همیشه دوست داشتم برای زنان به خصوص در میدان وردک کار کنم و مرجعی بسازم تا از طریق آن صدای زنان را به گوش دولت و صدای دولت را به زنان برسانم. این رادیو و کارکردهایش توجه بسیاری از نهادهای بینالمللی در بخش رسانه را جلب کرده است."
او شبهای دوران دانشآموزی را در نبودن برق درس خوانده و روزها مسیر پرخطر مکتب/مدرسه را پیاده طی میکرده است. مسیری که در آن هرازگاهی انفجاری انتحاری رخ میداد و او با روسری آغشته به خون به خانه بازمیگشت.
"چادر/روسری سفید مکتبم با خون مردم بیگناه و پارههایی از وجودشان رنگین میشد... تصویری که هنوز هم با یادآوریاش شوکه میشوم."
میگوید: "من یک دختر جوان و مجرد بودم آن هم در قوم ما پشتون. برای ادامه تحصیل در خارج از افغانستان دشمنی قوم و مردم را خودم و خانوادهام به گردن گرفتیم ... من اینگونه درس خواندم."
خانم غفاری به پیامدهایی که فعالیت زنان در کشورش خواهد داشت، با امیدواری نگاه میکند: "اولین شهردار زن در این ولایت جنگزده هستم. امیدوارم زنان بیشتری در میان مسئولان محلی و مقامات رهبری حضور یابند. میخواهم این آرزو را به یک واقعیت دست یافتنی برای سایر زنان افغان تبدیل کنم."
او از حضورش در جمع صد زن الهامبخش بیبیسی خرسند است و میگوید: "این دستاورد تمام زنان و دخترانی است که با مشکلات فراوان دست و پنجه نرم کرده و موفق شدهاند. زنان باید بدانند که هر آغازی یک پایان زیبا دارد. سکوت نکنند، تسلیم نشوند، تا نادیده گرفته نشوند."

منبع تصویر، BBC











