ايمل پسرلى

	په جنگ ځپلي کابل کې د ژمي يخنۍ د خوځښت مخه نه نيسي

هاله د دوبي پاى و اوس د ژمي پيل دى . اوس د غرونو څوکې کله په وريځو پوښلې وي کله په سپينو واورو .

دوړې ناستې دي ، لوگي لا هم شته . يخنۍ مځکه کنگل کړې ورسره خاورې پټې دي.

دلته چې د تودوخې کچه تر منفي ١٥ کښته کيږي بوټي په بخاريو کې ښه پريمانه بايد و سوځي . د بلو شويو بخاريو لوگى د موټرو پر هغو ورزياتيږي .

سهار د وخته چې لمر نوى په ختيځو غرونو خولۀ ږدي د ښار په لويديځ کې د پغمان د دنگو غرونو په واورو پوښلې هسکې غاړې ورته بريښي . خو د غرونو په منځ کې د پراتۀ کابل خلک له يخنۍ گونجي شوي د کار په هيله له کوره وځي .

کار شته خو موندل يې لوړې ژورې لري .

په يوۀ واټ کې د نايي زړې هټۍ ته ورغلم . لوړ دنگ سړى و . ږيره او سر يې تک سپين وو . يو سپين کوټ يې اغوستى و داسې اېسيد لکه په واورو پوښلى غر.

ورته کښېناستم . تر بياتي يې ژبه تيره وه . شاکي وو . ويل يې کار نشته . يو زوى يې اشپز و خو اوس ورځنۍ مزدوري کوي . سپين ږيري نايي راته ويل زوى يې خوشال مېنې ته نژدې سهار د وخته د کار په هيله ناست وي . يخني ډيره شوې اوس ټوخيږي . څوک يې نه ورسره بيايي . بل زوى يې په هغه جنگ کې ومړ چې د همدې ښار په گدۍ څو کاله روان وو .

له نايي را ووتم . پام مې شو چې په کابل کې دنگې دنگې ودانۍ جوړيږي ، مرستندويې ټولنې نوې نوې پروژې پيلوي ، پانگه وال لويديځ وزمه هوټلونه پرانيزي .

ما ويل کار به ولې نه وي . يوۀ هوټل ته ورغلم . خورا نوى او ښکلى و . ميلمه پال يې راته ودريد . انگريزي يې ويله . يوه پياله چاى مې وغوښت .

دباندې مې له يوۀ چا وپوښتل چې د هوټل مېلمه پال ولې انگريزي راسره ويله ؟ راته ويل يې هغه بهرنى دى د همدې کار لپاره له بهره راغوښتل شوى دى .

د يوۀ مېلمستون د هرکلي لپاره ناسته ميرمن هم د افريقا يوه اوسيدونکې ده . د لويو هوټلونو اشپز ان هم بهرني دي .

د زاړۀ نايي زوى راياد شو . ويل يې يو وخت اشپز و اوس ورځنۍ مزدوري پسې غواړي . هوا يخه وه خوشال مېنې ته ورنه غلم .

هسې هم نايي راته ويل چې زوى يې اوس ټوخيږي خداى خبر چې نن به په کار پسې راوتلى هم وي که نه ؟