عارف رحيمي

	درحيم خور، بنفشې له زلمي سره، چې ځان يې ناروغ وښود، دکرچۍپه رسولوکې مرسته وکړه..

له دې ځايه واورﺉ!

يوه ورځ دواړو دکاغذ باد دلوبې تماشا کوله، چې ناڅاپه رحيم په هغه کنده کې پرېوت، چې زلمي ورته کېندلی وه او پښه يې سخته ژوبله شوه.

زلمي او نورو ماشومانوپه رحيم پورې ډېر وخاندل. درحيم دوی ګاونډی هغه کورته ورساوه.

په بله ورځ، چې د رحيم پښه لاپوره نه وه جوړه ، له خپلې خور، بنفشې سره له کورنه دباندې ووت، زلمی يې له سودا نه له ډکه لاسي کراچۍ سره وليد.

کله چې دزلمي سترګې په رحيم ولګېدې، ځان يې ناروغ وښود اوپه نالښت يې پيل او له رحيم نه يې مرسته وغوښتله.

رحيم هغه هم په کراچۍ کې سپور اوله سوداسره يوځای يې دبنفشې په مرسته يې کراچۍ دزلمي دوی دکورپه لور روانه کړه.

څوګامه وړاندې زلمي له ليرې خپل پلار وليد، چې ددوی په لور را روان و. هغه په بيړه له کراچۍ ټوپ او کراچۍ يې له رحيم نه بېرته واخيستله.

رحيم پوه شو، چې زلمی روغ رمټ و. څو ورځې وروسته زلمی بيا په هماغه حالت له کورنه راووت.

زلمي ځان سخت ناروغ وښود اويل يې چې په کور کې يې څوک نشته ، رحيم دې روغتون ته دهغه په رسولو کې ورسره مرسته وکړي.

	رحيم دلوبو پرمهال په هغه کنده کې پرېوت، چې زلمي ورته کيندلې وه اوپښه يې ژوبله شوه.

څو ورځې وروسته، رحيم ترې دهغه دروغتيا وپوښتل، خو زلمي ورسره سمې خبرې ونه کړې، او ويل، چې ولې يې ورسره مرسته ونکړه.

رحيم د زلمي سره دمرستې نه کولو لامل دهغه د دروغ ويلو عادت وښود. زلمي ژمنه وکړه، چې بيا به دروغ نه وايي اوټولو په ګډه لوبې پيل کړې.