اجمل فطرت

	صالح عزيز او جمال ته دکرکټ لوبه ورزده اوهغوی ترې دخپلوکړنوبښنه وغوښتله.

له دې ځايه واورئ!

يوه ورځ يې په کور کې زړه په تنګ شوه او دکلي ميدانۍ ته ووت. هلته يې دعثمان، نقيب او عزيز په نومو دکلي هلکان وليدل، چې لوبې يې کولې.

صالح هم ترې غوښتل، چې دی هم په لوبه کې ونيسي، خو داچې په هغه په لوبه نه پوهېده، هلکانو په لوبه کې ونه نيو او بېرته خواشېنی ولاړ.

دصالح هغه لوبه ډېره خوښېدېله، څوپرله پسې ورځې دهلکانوخواته ورغی، خو هغوی لوبه نه ور زده کوله.

بله ورځ صالح دخپل ماما کره بل کلي ته ولاړ او هلته يې دکرکټ په سيالۍ کې له نورو هلکانوسره برخه واخيسته.

پدې مهال عزيز او نقيب هم دسيالۍ دکتلو لپاره راغلل، دکرکټ لوبه ورته ډېره په زړه پورې واېسېدله او هيله يې درلودله، چې هغوی يې هم زده کړي.

صالح په ورين تندي عزيز او جمال په لوبه کې دبرخې اخيستې لپاره ور وبلل اوهغوی له لنډ وخت کې دکرکټ لوبه زده کړه.

	عزيز او نقيب لوبې کولې، صالح هم ترې په لوبه کې دګډون غوښتنه وکړه، خو هغوی ونه منله.

عزيز او نقيب پخپلو کړنو ډېر پښېمان وو او له صالح نه يې بښنه وغوښتله.

وروسته له هغې ورځې صالح، عزيز، نقيب اوعمثمان سره ډېر کلک انډيوالان شول او هره ورځ به يې په خوښۍ يو ځای لوبې کولې.