يو وخت يوه کونډه ښځه له خپلو د وو ماشونو ، صديقې او سليم ، سره اوسېده او دخامکدوزۍ له لارې به يې خپله ګوزاره کوله. يوه ورځ د صديقې مور خامکدوزي شوي دستمالونه دخرڅلاولپاره بازارته وړل، چې يوناڅاپه بېهوښه شوه اوپر ځمکه پرېوتله. کله چې په هوښ راغله ، سليم دستمالونه ترې واخيستل اوپه بازار کې يې دجمعه ګل اکا دکان ته يوړل. جمعه ګل چې دهغه دمورله ناروغتيا خبرشو،دستمالونه يې ترې په لوړه بيه واخيستل او سليم بېرته دکورپه لور روان شو. په لاره کې يې خپل ملګری، احمد يې وليدچې کاغذ باد ورسره و. سليم هم د سودا له پيسو ځانته کاغذ بادواخيست اوترلوبووروسته کورته ولاړ. هغه پيسې مورته ورکړې ، چې هغې ترشمېرلووروسته هغه کمې وګڼلې، خواحمددسودادګرانښت وويل.  | | | دصديقې موردخامکدوزي شووشيانوله خرڅلاونه دخپل کورخرڅ پوره کاوه. |
بله ورځ کله چې احمد بيا دستمالونه بازارته يوړل، په لاره کې يې له هماغوپيسو شيريني واخيستله او داځل يې بله پلمه وکړه. مور يې دهغه په غلطۍ پوه اوداځل صديقې دستمالونه بازارته يوړل اوټولې پيسې يې پوره مورته وسپارلې اومور يې هغه وستايله. کله چې احمد دخپلې خورصداقت وليد،له خپلوکړوپښېمانه اوټول حقيقت يې مورته بيان کړ او وعده يې وکړه چې بيا به غلطي نه کوي. | 
له دې ځايه واورئ!
داسرارو پرده: د لاس اوپښې ويديدل