سيد مصطفی اکبری

	مصطفی هرروز نهال آورده غرس می کرد و باغچه کم ، کم شکل می گرفت .

برنامه رابشنويد

روزی مصطفی آرزويش را به مامايش گفت، او از مصطفی خواست حدود باغچه را طوری خط کشد که يک سو جويچۀ آب وسوی دگر متصل به پنجه چنار ها باشد.

ماما وعده سپرد توته زمينی مشترک آبايی را برايش بخرد، اما به شرطی که زمين را به زور بازويش آباد کرده با تيمور پسر مامايش مسابقه دهد.

مصطفی هرروز با کراچی چند نهال آورده غرس می کرد و باغچه کم کم شکل می گرفت ، روزی او با مامايش برای آوردن نهال به باغ يکی از دوستانش رفت.

نهال های که از آنجا گرفتند، به کمک ماما در باغچه يی مصطفی غرس شد، همچنان مقداری از تخم ترکاری را هم کاشت و با خودش می خوا ند:

بهار آمد بهار آمد گل من- آبها در جويبار آمد گل من بيادر باغ خود نهال بشانيم زمان کشت و کار آمد گل من...

	باغچه سبز وخرم و پر گل و ميوه شد، اما کسی باورنمی کرد که همه تلاش او باشد.

آرام، آرام آب جويچۀ پهلو خشکيد واطفال ده نهال ها را کندند . اين کار او را سخت آزرد و موضوع را باما مايش در ميان گذشت.

مامايش او را دلداری می دهد که گهگاهی چنين اتفاقی می افتد، اما او با تلاش به کارش ادامه می دهد. دو سال بعد مصطفی همه را به باغش دعوت می کند. باغچه سبز وخرم و پر گل و ميوه شد، اما کسی باورنمی کرد که همه تلاش او باشد. همه مصطفی را تشويق کرده باغبان جوان صداش زدند. او به اعمارديوار احاطۀ باغ شروع کرد و اين بود آرزوی ديرينش که برآورده شد.