سيد مصطفی اکبری

	حسين در مکتب دوستانی به نام شير و ببرک داشت، که او را به سگرت کشيأن تشويق می کرد.

برنامه را بشنويد

سال ها گذشت، حسين قد کشيد و مادرش او را به مکتب فرستاد، او در مکتب دوستانی به نام شير و ببرک داشت، ببرک سگرت می کشد و حسين را هم به اين کار تشويق کرد.

هرچند شير مانع اين کار شد، اما سودی نداشت، حسين به حرف های او گوش نداد و پيوسته سگرت کشيد. ببرک در راه مکتب سگرت خريد.

شير به سگرت تعارفی ببرک علاقه نشان نداد، اما حسين چند دود کشيد و بعد از آن عا دت کرد. او مغرور پول پدر و کاکايش است.

کاکا هم بی چون و چرا هر روز پول زيادی به حسين می داد، تا با از بين رفتن حسين تمام جايداد پدرش را تصاحب کند. سرانجام ببرک، حسين را نزد کاکای خود می برد که مرد چرسی هست.

	سرحد حسين از سگرت و چرس به هيروئين می رسد، حتی روزی سيت طلای مادرش را می دزدد.

اينبار حسين علاوه از سگرت طعم چرس را هم تجربه می کند، آهسته،‌آهسته حالش بر هم می خورد و به کمک ببرک بيرون می رود تا هوای تازه گيرد،‌ اما مجال رفتن ندارد. پس از شستن دست و رو کمی خوب شده خانه می رود.

مادر به حال خراب پسرش می گريد،‌هرچند نصيحت می کند، امااثری نمی بخشد. پس از آن حسين هر روز از کاکا چرسی، چرس می خرد تا کاملاً معتاد می شود .

قصه کوتاه چند سال بعد سرحد حسين به هيروئين می رسد. روزی که پول هيوئين نزدش نمی باشد سيت عراق مادرش را دزديده شهر می رود و ارتباطش با روستايش قطع می شود.

روز ها می گذرد، اما خبری از حسين نيست، روزی همسايه يی آنها، وی را دنبالش می کند که در هنگرپودری ها بود و باش دارد. مرد همسايه رفته با او احوال پرسی می کند.

حسين که خيلی نادم است، می گويد : "هرچند می خواهم هيروئين را ترک گويم،‌اما دگر مجال برگشت ندارم چون اگر پودر برايم نرسد درد می کشم. دگر پول خريدن پورد ونان وآبم را دزدی نمی توانم. می دانم آخر می ميرم.

	مرد همسايه ، حسين را در يکی از کلينيک های شهر بستر کرد، تا چندی حا لش بهتر شد.

کاش می شد هر طوری می شود، نجات يابم، مرد همسايه می داند که حسين از کارش خيلی نادم هست، لذا او را در يکی از کلينيک های شهر بستر می کند. چندی حالش بهتر می شود، حسين می خواهد با مادرش در شهر زندگی کند.

توصيه يی او برای نو جوانان اينست، از همنشينی با رفقای بد دوری کنند تا معتاد نشوند و والدين هم بايد مراقب آمد و رفت اطفالشان باشند.