محمد ظاهر شمس

برنامه رابشنويد

او هميشه به تنها بود، پدرش شاديگکی پلاستيکی ورنگين آورد که هم صدا داشت وهم حرکت می کرد، تا اوعلاقمند ساعتتيری با دوستانش شود.

نبی از همبازی هايش می ترسيد مبادا بازيچه هايش را بدزدند. دوستانش هم خفه بودند. روزی فالبينک سرخ وخالخالی توجه اش ر ا جلب کرد.

می خواهی همبازی من شوی؟  مدتيست، بازيچه دارم، مگردوستی ندارم، که با من همبا زی شود.

فالبينک پرواز کرد و نبی را تا دور دست های قريه دنبالش کشاند. نبی خسته بر سنگی تکيه زد، صدای ناله به گوشش رسيد، به اطرافش ديد، مگر کسی را نيافت.

او سنگ نزديکش را بی جا کرده فالبينک را ديد. نبی حيران شد که فالبينک چطور حرف می زند؟ اومتوجه اتاقکی در پشت سنگ شد.

اتاقکی مقبول و کوچک، اما پر از بازيچه هابود، چشمانش از شوق برق زد. داخل اتاقک شده با حرص تمام مصروف جمع آوريی بازيچه ها شد.

درهمين حال طفل همسن اش را ديد که تماشايش می کرد. از ترس زبان نبی لال شد، مگر پسرک با لبخندی اطمينان داد، که او می تواند با بازيچه هايش ساعتتيری کند.

نبی از گرفتن با زيچه ها بدون اجازه، معذرت خواست. پسرک باحسرت گفت مدتيست، بازيچه دارم، مگردوستی ندارم، که بامن همبازی شود.

	نبی باديدن طفل زبانش لال شد، پسرک بالبخند بازيچه هايش را در اختيار ش پذاشت.

نبی با تعجب پرسيد با اين قدربازيچه ها چرا دلگير شوی؟ . او از نبی خواهش همبازی شدن را کرد. نبی با دل ناخواسته مصروف بازی شد و آهسته آهسته از بازی لذت برد.

بار اول بود که نبی از ساعتتيری با همبازش لذت می برد. درختم ساعتيری ،دروازه باز شد. نبی از دوستش خواست تا همراهی اش کند.

پسرک ناخوش بود، اما فالبينک برايش اجازه داد تا با ساير دوستانش ساعت تيری کند. هردو شتابان نزد دوستانشان رفته با آنها به ساعتتيری پرداختند.