سيد مصطفی اکبری

	پای بلقيس در چقری رفته بود. پريسا در يک چشم برهم زدن خودش را به بلقيس رساند.

برنامه را بشنويد!

علم جان يک برۀ مقبول را بغل زده از پدر خواست تا آن را برايش بخرد. پدرچنان کرد. عصر روز وقتی خانه رسيدند، مادر علم برای بره جای تعيين کرده پرسيد:

علم جان بره ات را کجامی چرانی؟ علم جواب داد در دامنه های تپه. مادرتکان خو رد، چون می دانست آنجا خطر ماين است.

بابه نور برای اين که بره تنها نماند چند بز و گوسپند ديگر هم خريد. روزی که خالۀ علم جان از مهاجرت بر گشته، با خود چند دانه بز هم آورد.

پس از آن علم با پريسا و بلقيس دختر های خاله اش، مالها را به چرا می برد. حفيظ الله پسر همسايۀ هم با آنها می رفت، زيرا وی جاهای پر مين را بلد بود.

روزی هر سه تنها مالهای شان را در پشت تپه بردند. هر چند پريسا از خطرماين به علم و بلقيس گفت،اما آنها نشنيدند، ديری نگذشت که فريادبلقيس بلند شد.

	رمه ها ميان سبزه ها رفته بودند، اما از بره گک خبری نبود، علم جان سخت پريشان شد.

پريسا خواست برای دانستن واقعه برود، مگر حرفهای حفيظ مانع اش شد، که از قول ماين پاک گفته:

"اگر کسی را ماين زد، نزديکش نرويد، چون در ساحه ما ين های ديگر هم موجود می باشد".

اما واضح شد که پای بلقيس در چقری رفته بود. پريسا در يک چشم برهم زدن خودش را به بلقيس رساند، همه مصروف پای بلقيس شدند و رمه دور رفت.

علم گمان برد رمه ها ميان سبزه ها رفته اند، او هم همان جا رفت رمه را يافت، اما از بره گک خودش خبری نبود. علم با وارخطايی بره اش را جست.

در همين حال حفيظ رسيده از ماجرا آگاه می شود. وی بته های زرد و خشک را که نزديک سبزه های قد کشيده به دخترها نشان داده می گويد آنجا احتمال ماين است.

صدای انفجار شديدی تپه را به لرزه در می آورد. از ميان علفوفه ها دود غليظی بلند شد، بلقيس و پريسا فرياد زدند: علم را ماين زد؟

	علم جان بره گکش را دورتر از سبزه ها يافت ، اما آنجا آهنپاره و استخوانهای حيوانات بود.

علم با سرو روی خاک آلود از دور دست ها پيدا شد. حفيظ صدا زند در جايت باش تا من رفته ماين پاک ها راخبر کنم.

علم بره گکش را دورتر از سبزه ها يافت ، اما آن جا آهنپاره و استخوانهای حيوا نات به چشم می خورد. بره گک از کنارسبزه ها گذشته رد بلندای تپه دويد.