سيد مصطفی اکبری

برنامه را بشنويد!

روزی شاپور تمام روز را با دوستانش در ساعتيری گذشتاند و در ختم روز متوجه بچه ها شد که با پشتاره های از هيزم به بازار می روند.

شاپور الاغ و تبرش را گرفته سوی جنگل رفت، صلاح الدين دوستش را ديد که او هم هيزم هايش را برای فروش به بازار می برد.

شاپور با عذر وزاری از صلاح الدين کمک خواست. چون ناوقت بود، هيزم خشک کم مانده بود، شاپور شاخه ها ی تازه را شکست.

	می خواهم درخت برومندی شوم، تا همه در سايه من بياساييند و از ميوه من استفاده کنند.

هرچند صلاح الدين مانع اش شد،اما حرف هايش بر کار وی اثری نداشت. سرانجام شاپور خيلی ناوقت به بازار رسيد و هيزم هايش به قيمت مناسب فروخته نشد.

شاپور با مقداری هيزم خانه بازگشت. مادر از تر بودن هيزم شکايت کرد که درست نمی سوخت.

فردا باز هم شاپور برای جمع آوری هيزم با دوستش به جنگل رفت. او بچه های ده را ديد که به قطع شاخه های تر درختان پرداختند.

شاپور هم با بچه های ده، هرروز بيرحمانه شاخه های تازۀ جنگل را می زد، روزی تبر شاپور از دسته خطا خورده ميان بته های جنگل گم شد.

شاپور تبرش را پاليد، اما نيافت. صلاح الدين با شوخی گفت: "توشاخه های تر درخت ها می زدی، حالا حتما پری جنگل، تبرت را برده است."

در همين اثنا صدای گريه يی به گوش رسيد، شاپور متوجه نهالی شکسته شد که از آن قطره، قطره آب می ريخت. ً نهال گفت: "اين آب نيست، خون منست که تو ريختی".

شاپور وصلاح الدين ترسيدند، نهال در ادامه گفت: "شاپور! تو بيرحمی را به همه به بچه ها آموختی، تو شاخه های تر درختان را قطع کردی، حالا همه از تو پيروی می کنند.

	می دانيد که ما جلو سيلاب را گرفته، باعث سر سبزی و بارش می شويم؟

من نهالک نوجوان هستم، اگر شاخه های مرا قطع کنی، قد نمی کشم، اما من می خواهم درخت برومندی شوم، تا تو با دوستانت در سايه من بياسايی و ازميوه من استفاده کنی.

تو شاخه های خشک ما را قطع کرده می توانی، مگر می دانی که ما جلو سيلاب را گرفته، باعث سر سبزی و بارش می شويم؟ چشمه قريه هم به خاطر نبود ما خشک شد.

شاپور فرياد بر می آورد و متوجه اشتباهش شده، راه خانه اش را در پيش می گيرد.