 | | | | | | | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
پرده اسرار: عکس | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
صديقه از اين که فياض و حنيف را پس از جستجوی زياد دريافته، خيلی قهر به نظر می رسد. او علت گمشدن آنها را می پرسد . حنيف با نشان دادن عکس خودش و فياض می گويد برای گرفتن عکس رفته بودند. صديقه از آنها در باره کمره و نوعيت عکس می پرسد. حنيف از چشم ديدش در مورد صند وقچه چوبی، آستينچه سياه و کاغذی که تصويرش روی آن نقش شده بود، به صديقه می گويد. فياض از پرده سياه می گويد که در عقب چوکی، (جای که عکس شخص گرفته می شود) آويزان بود. اما هيچ کدام نمی دانند که عکس چطور و چگونه روی کاغذ نقش می بندد. سرانجام تصميم بر آن می شود تا پر ده دار را حاضر کنند و راز آن را در يابند.
صديقه از همه پيشی می گيرد و ترم جادوی را می نوازد، پرده دار حاضر می شود و از تصوير آنها توصيف می کند. پرده دار برای حل اين معما، شعر پرده را می خواند، پرده اسرار با وزيدن باد آرام، آرام کنار می رود. اطفال در پشت پرده يک کمره از همان نوعی را می بينند که آن دو عکس گرفته بودند. فياض، صديقه و حنيف از پرده دار سوالات زيادی را در مورد عکس می پرسند. اما پرده دار آنها را نزد عکاس می برد تا در زمينه، برابر با فهم اطفال معلومات ارايه کند. نخست پرده دار معنی فوتوگرافی را به اطفال تعريف کرده می گويد: "فوتوگرافی از دو کلمه يونانی گرفته شده که فوتوس يعنی نور وگرافوس رسم گرفته شده معنی می دهد. فوتوگرافی رسم نوری معنی می دهد و عکس، معکوس يا سرچپهُ هر چيز را گويند. عکاس پس از سلام عليکی با اطفال، کاغذ عکاسی را به آنها نشان داده می گويد: کاغذ عکاسی، کاغذ مخصوص است که روی آن با مواد چسپناکی پوشيده شده است. مواد کاغذ شکل جيلی ياسرش مانند دارد که از نمک نقره ساخته می شود و در مقابل نور حساس بوده، به مجرد رسيدن نور به آن می سوزد. روی همين خاصيت آن است که تصوير در کاغذ می آيد". اطفال بيشتر به موضوع دلچسپی نشان می دهند. صديقه با کنجکاوی در مورد، وضاحت بيشتر می خواهد. عکاس با تشريحات بيشتر می گويد:
"وقتی نور از صورت انسان، بالای کاغذ می افتد، قسمت های سفيد پوست روی، در تصوير اولی (فلم) نقش می گيرد که آن را تصوير غيرحقيقی هم می گويند. اطفال نمی دانند که نور چگونه داخل صندوق می رود، آنها آرزو می کنند داخل صندوق را ببينند. پرده دار با منتر جادويی، اطفال را کوچک ساخته و داخل صندوق می فرستد، خودش با عکاس بيرون می مانده بالای چوکی می نشيند تا عکس بگيرد. اطفال در داخل صندوق تاريک می روند، که تنها نور ضعيف سرخرنگی در آن به چشم می خورد. عکاس از بيرون با حنيف، فياض و صديقه حرف می زند. فياض در مورد نور سرخ رنگ داخل کمره می پرسد. عکاس دليل نور سرخ داخل کمره را چنين شرح داده می گويد: نور از دروازهً کوچکی که شيشه عادی دارد و روی آن با کاغذ سرخ گدی پران پوشانيده شده است، داخل کمره عبور می کند. اطفال در داخل صندوق، سه قطی را می بينند. در دو قطی حلبی آن، مواد لازمه عکس به نام های آی پو و سلوشن به نظر می رسد ودر قطی دوم که چوبيست، کاغذ عکس گذاشته شده است. سلوشن برای شستن فلم وعکس، به کار می رود و از آيپو برای برجسته ساختن وتثبيت عکس کار می گيرند. اطفال در وسط صندوق به دهليز کوچک می رسند که در انتهای آن يک شيشه به چشم می خورد . عکاس آن شيشه را لنز ناميده توضيح می دهد: نور از شيشه لنز بر شخصی که دربرابر کمره نشسته است گذشته و دوباره بالای کاغذ تصوير می افتد تا فلم بدست بيايد.
اين بار برعکس عمل می شود. رنگ های سفيد، جای شان را به رنگ های سياه می دهند و رنگ های سياه فلم در عکس سفيد می آيند . اينجاست که عکس را با آی پو می شويند تا تثبيث شود واگربا اين ماده شسته نشود، وقتی نور بخورد عکس می سوزد. حنيف، فياض و صديقه از جادوی تغيير رنگ ها با هم تعجب آميز می گويند. بعد آرام، آرام دوباره از داخل کمره بيرون می آيند. آنها پس از ديدن عکس پرده دار خوش می شوند، بعد آن چه در مورد عکس، ياد گرفته اند، با هم به تکرار می گيرند. در همين وقت باز هم باد تندی می وزد. پرده دار می داند که وقت برنامه به پايان رسيده لذا با عکاس خدا حافظی کرده يکجا با اطفال به طرف پرده می شتابد
  |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
وقتی نور از صورت انسان، بالای کاغذ می افتد، قسمت های سفيد جلد روی، در تصوير اولی (فلم) نقش می گيرد که آن را تصوير غيرحقيقی هم می گويند
يک قصروهزاردريچه: کار های شاقه 