Tha am bàrd ag ath-aithris na thuirt i ann an rann 1. Tha seo a' sealltainn dhuinn cho deimhinne 's a tha i gu bheil i a' dol a dh'fhaighinn a-mach mu a h-eachdraidh.

Tha duslach an fheòir a' toirt oirnn smaoineachadh mu shabhal a seanar agus gur dòcha gum biodh i a' cur seachad ùine an sin ag obair còmhla ri a seanair. Tha e cuideachd a' toirt oirnn smaoineachadh nach robh i cho mothachail air na bha a' dol no cho cudromach 's a bha e, an taca ri na lùigeadh i a-nis.

Dh'fhaodadh gu bheil duslach an fheòir a' riochdachadh a h-òige fhèin nuair nach robh i cho glic no mothachail 's a tha i a-nis – tha i ag iarraidh a dhol a choimhead air a h-eachdraidh le sealladh às ùr a tha a-nis ri lorg ann an àiteachan nas fhoirmeile, às aonais duslach an fheòir.

Tha am bàrd a' faireachdainn gu bheil na cuimhneachain agus an tuigse a th' aice de h-eachdraidh gu math cugallach. Tha i a' cleachdadh nan abairtean leth-shealladh agus leth-sgeul airson sealltainn gur ann air èiginn a tha i a' cuimhneachadh agus a' tuigsinn a' ghnothaich.

Tha ruitheam na bàrdachd air a bhriseadh an seo le loidhnichean gu math goirid. Tha am bàrd a' bruidhinn mu a tuigse fhèin agus tha na loidhnichean is abairtean briste seo a' riochdachadh mar a tha na cuimhneachain agus smuaintean aice fhèin briste agus stadach.