สงครามอิสราเอล-ฮามาส ครบ 1 ปี ชาวนิคมการเกษตรในอิสราเอลเยียวยาบาดแผลกันอย่างไร

คำเตือน: บทความนี้อาจมีเนื้อหาที่ทำให้สะเทือนใจ

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรจากบ้านหลังหนึ่งที่ถูกไฟไหม้ในคิบบุตซ์ในเมืองเบเอรี (Kibbutz Be'eri) [คิบบุตซ์คือชุมชน/นิคมการเกษตร] ไซมอน คิง กำลังดูแลพื้นที่ดินเล็ก ๆ ท่ามกลางแสงแดด ถนนรอบ ๆ ตัวเขาเงียบงันอย่างน่าขนลุก มีเพียงเสียงของการโจมตีทางอากาศที่ดังอยู่ในระยะใกล้ ๆ

คนจำนวน 101 คนในชุมชนนี้ถูกสังหารเมื่อเกือบหนึ่งปีก่อน หลังจากที่มือปืนจากกลุ่มฮามาสและกลุ่มอื่น ๆ บุกโจมตีถนนที่มีต้นไม้เรียงกันเป็นทิวแถวภายในเมืองเบเอรี เผาบ้านเรือนและยิงคนไม่เลือกหน้า ชาวบ้านอีก 30 คนถูกนำตัวไปยังฉนวนกาซาในฐานะตัวประกัน

ผู้รอดชีวิตต้องซ่อนตัวอยู่ในห้องนิรภัยทั้งวันและยาวนานจนถึงกลางคืน แลกเปลี่ยนรายละเอียดของเรื่องราวที่น่าหวาดกลัวกันผ่านกลุ่มแชทวอตส์แอปป์ (WhatsApp) ของชุมชน ขณะที่พวกเขาพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

คิบบุตซ์เป็นชุมชนที่เข้มแข็ง ผู้คนใช้ชีวิตและทำงานร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว เพื่อนบ้านมีความใกล้ชิดเหมือนครอบครัวใหญ่ และเป็นหนึ่งในนิคมการเกษตรเพียงไม่กี่แห่งในอิสราเอลที่ยังคงดำเนินกิจกรรมแบบรวมกลุ่มอยู่

แต่หลังเหตุการณ์วันที่ 7 ต.ค. ชุมชนที่เคยเป็นหนึ่งเดียวก็แยกออกจากกัน ทั้งในแง่จิตใจและร่างกาย

ประชากรราวหนึ่งในสิบถูกสังหาร มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตกลับมาที่บ้านของพวกเขา บางคนเดินทางกลับมาทำงานที่คิบบุตซ์ทุกวัน แต่ยังไม่พร้อมที่จะพักค้างคืน ส่วนมากหลังจากใช้ชีวิตในโรงแรมหลายเดือน ตอนนี้ย้ายไปอยู่ในอาคารสำเร็จรูปในคิบบุตซ์อีกแห่งที่ห่างออกไป 40 กิโลเมตร

ชุมชนที่สร้างขึ้นมาเกือบ 80 ปีกำลังถูกทดสอบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และอนาคตของชุมชนแห่งนี้ก็ไม่แน่นอนอีกแล้ว

ดาฟนา เกอร์สต์เนอร์ หนึ่งในผู้ที่ใช้ชีวิตเติบโตในเมืองแห่งนี้ บอกว่า ทุกที่ในชุมชนแห่งนี้มีสิ่งที่เตือนให้ระลึกถึงผู้ที่ไม่ได้รอดชีวิต ส่วนเธอเองต้องใช้เวลา 19 ชั่วโมงอันน่าสะพรึงกลัวในวันที่ 7 ต.ค. หลบซ่อนตัวอยู่ในห้องนิรภัยที่ออกแบบมาเพื่อป้องกันการโจมตีด้วยจรวด คือหนึ่งในผู้รอดชีวิต

"เวลาคุณมองไปทางซ้าย ก็จะเห็นว่า 'โอ้ นั่นคือเพื่อนที่เสียพ่อแม่ไป' มองไปทางขวา 'นั่นคือเพื่อนที่เสียพ่อไป' [แล้วก็] 'เธอเสียแม่ไป' มันอยู่ทุกที่ที่คุณมอง"

ภายในคิบบุตซ์ของเมืองเบเอรี ซึ่งล้อมรอบด้วยรั้วสูงและลวดหนาม ตอนนี้ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็จะมีซากของบ้านเรือนที่ถูกไฟไหม้หรือทำลายไปอย่างสิ้นเชิง หรือที่ดินว่างเปล่าที่เคยเป็นบ้านซึ่งพังทลายลงในวันนั้นและถูกทุบทิ้งไปแล้ว

ถนนบางแห่ง เมื่อมองแวบแรกอาจดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบ แต่ถ้ามองใกล้ ๆ คุณจะเห็นรอยเครื่องหมายที่หน่วยทหารพ่นสีไว้บนกำแพงในวันที่ 7 ต.ค. บ้านที่มีคนถูกฆ่าหรือลักพาตัวไปมีแผ่นป้ายสีดำติดไว้ด้านหน้าพร้อมชื่อและรูปถ่ายของพวกเขา

ในซากปรักหักพังของบ้านที่ถูกไฟไหม้ หนึ่งในนั้นยังมีเกมกระดานวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ ข้าง ๆ รีโมททีวีที่ละลายเพราะความร้อนไปแล้ว อาหารที่เน่าเสียเป็นเวลานานยังคงอยู่ในตู้เย็น และกลิ่นของการเผาไหม้ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

"เวลายังคงหยุดนิ่งอยู่ภายในบ้านแห่งนี้" ดาฟนา วัย 40 ปีกล่าว ขณะที่เธอกำลังตรวจดูซากปรักหักพังที่ปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน เธอและครอบครัวเคยเล่นเกมกระดานนี้ในคืนก่อนเกิดการโจมตี

พ่อของเธอซึ่งเป็นผู้พิการและผู้ดูแลชาวฟิลิปปินส์ต้องซ่อนตัวอยู่ในห้องนิรภัยเป็นเวลาหลายชั่วโมง ขณะที่บ้านของพวกเขากำลังถูกไฟไหม้ ดาฟนากล่าวว่าการที่ทั้งสองรอดชีวิตมาได้เป็นปาฏิหาริย์

แต่พี่ชายของเธอไม่ได้โชคดีขนาดนั้น เขาเป็นสมาชิกของทีมตอบสนองในภาวะฉุกเฉินของเมืองเบเอรี และถูกสังหารในเหตุยิงต่อสู้ที่คลินิกทันตกรรมของคิบบุตซ์ ขณะที่ดาฟนาพักอยู่ในบ้านของเขาในขณะนั้น ระหว่างที่เธอมาเยือนพวกเขา โดยบ้านของเธอเองอยู่ที่เยอรมนี

อาคารหลายสิบแห่งในเบเอรีเต็มไปด้วยรูกระสุน รวมถึงสถานรับเลี้ยงเด็ก สวนสนุกและสวนสัตว์เลี้ยงต่างว่างเปล่า ไม่มีเด็กคนไหนกลับมา และสัตว์ต่าง ๆ ถูกย้ายไปยังบ้านใหม่แล้ว

แม้ว่าถนนที่ว่างเปล่าของคิบบุตซ์จะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งในบางครั้ง แต่ก็เป็นในรูปแบบที่น่าประหลาดใจ นั่นคือเป็นทัวร์โดยผู้มาเยือน ที่พวกเขาบริจาคเงินช่วยเหลือ

ทหารอิสราเอลและพลเรือนบางส่วนทั้งจากในและนอกประเทศมาที่นี่เพื่อดูบ้านที่พังทลาย และฟังเรื่องราวความเสียหาย เพื่อทำความเข้าใจว่า เกิดอะไรขึ้น

อาสาสมัครนำทัวร์นี้ 2 คน ได้แก่ รามี โกลด์ และ ไซมอน คิง กล่าวว่า พวกเขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ได้รับการจดจำ

ไซมอน วัย 60 ปียอมรับว่านี่เป็นกระบวนการที่ยากลำบาก "มันมีความรู้สึกหลากหลายมาก และ [ผู้มาเยือน] ก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะถามอะไรดี แต่พวกเขาสามารถเห็น ได้ยิน และได้กลิ่น... มันเป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ที่หนักหน่วงมาก"

รามี วัย 70 ปีกล่าวว่า หลังจากเหตุการณ์เหล่านี้มักจะมีค่ำคืนที่นอนไม่หลับ เขาบอกว่าในแต่ละครั้งที่นำทัวร์ เขารู้สึกเหมือนถูกพาย้อนกลับไปยังวันที่ 7 ต.ค. อีกครั้ง

เขายังเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ย้ายกลับมาอยู่ที่เบเอรีหลังเหตุการณ์โจมตี

ทัวร์เหล่านี้ไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบของทุกคน ดาฟนากล่าวว่า "ในบางครั้งมันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนเข้ามาครอบครองคิบบุตซ์ไป ทุกคนยังเหมือนว่าอยู่ที่นั่น"

แต่ไซมอนแย้งว่าต้องเล่าเรื่องราวเหล่านี้ "บางคนไม่ชอบเพราะมันเป็นบ้านของพวกเขา และคุณไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายในที่ของคุณ แต่คุณต้องส่งสารออกไป ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้จะถูกลืม"

ในขณะเดียวกัน ทั้งเขาและรามีก็มองไปยังอนาคต โดยบรรยายถึงตัวเองว่าเป็น "พวกมองโลกในแง่ดีอย่างไร้ความรับผิดชอบ" พวกเขายังคงรดน้ำสนามหญ้าและซ่อมรั้วท่ามกลางความเสียหาย ขณะที่คนอื่น ๆ กำลังสร้างบ้านใหม่เพื่อทดแทนบ้านที่ถูกทำลายไป

ไซมอนอธิบายว่า การสร้างใหม่เป็นเหมือนการบำบัด

เบเอรีซึ่งถูกก่อตั้งขึ้นในปี 1946 เป็นหนึ่งใน 11 ชุมชนชาวยิวในภูมิภาคนี้ที่จัดตั้งขึ้นก่อนการก่อตั้งรัฐอิสราเอล เบเอรีเคยเป็นที่รู้จักในฐานะชุมชนที่มีแนวคิดทางการเมืองแบบซ้าย และผู้อยู่อาศัยหลายคนเชื่อมั่นและสนับสนุนการสร้างสันติภาพกับชาวปาเลสไตน์

หลังจากเหตุโจมตี ผู้อยู่อาศัยจำนวนมากถูกย้ายไปอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งริมทะเลเดดซี คือโรงแรมเดวิด ซึ่งใช้เวลาเดินทางประมาณ 90 นาทีจากคิบบุตซ์ ในช่วงเวลาหลังจากการโจมตี ฉันได้เห็นความบอบช้ำของพวกเขา

ผู้อยู่อาศัยที่ช็อกจากเหตุการณ์รวมตัวกันในล็อบบี้และพื้นที่สาธารณะอื่น ๆ โดยพยายามเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น และพูดคุยกันเบา ๆ ว่าใครเสียชีวิตไปบ้าง เด็กบางคนกอดพ่อแม่ของพวกเขาในขณะที่ผู้ใหญ่สนทนากัน

จนถึงขณะนี้ พวกเขากล่าวว่า การสนทนายังไม่สามารถก้าวข้ามเหตุการณ์นั้นไปได้ "ทุกคนที่ฉันพูดด้วยจากเบเอรี การสนทนาจะกลับไปที่วันนั้นเสมอ ทุกการสนทนาจะวนกลับไปที่การเผชิญหน้ากับมันและผลกระทบหลังจากนั้น เราคุยเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมา" ชีร์ กัทเทนทากกล่าว

ดาฟนา ชีร์ซ่อนตัวอยู่ในห้องนิรภัยของเธอในวันนั้นเหมือนกับเพื่อนของเธอ พยายามปลอบเพื่อนบ้านที่หวาดกลัวผ่านกลุ่มแชท ขณะที่มือปืนจากฮามาสบุกเข้าไปในคิบบุตซ์ ยิงผู้อยู่อาศัยและเผาบ้านเรือน

ชีร์ต้องรื้อสิ่งกีดขวางที่ทำจากเฟอร์นิเจอร์สองครั้งเพื่อให้เพื่อนบ้านเข้ามาซ่อนตัวในบ้านของเธอ เธอบอกกับลูก ๆ ของเธอว่า "ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้น" ขณะที่พวกเขารอการช่วยเหลือ

ตอนที่พวกเขาถูกพาตัวไปที่ปลอดภัยในที่สุด เธอก็หลบตาลงเพราะไม่อยากเห็นซากที่เหลือของชุมชน

ในเดือนต่อ ๆ มาที่โรงแรมริมทะเลเดดซี ชีร์บอกว่าเธอรู้สึกยากลำบากเมื่อผู้คนเริ่มย้ายออก ไปบ้าง ไปอยู่บ้านอื่นในประเทศหรือไปอยู่กับครอบครัวบ้าง พยายามหนีจากความทรงจำด้วยการเดินทางไปต่างประเทศบ้าง

การจากไปแต่ละครั้งเหมือนกับ "การเลิกราครั้งใหม่ การบอกลาครั้งใหม่" เธอกล่าว

ตอนนี้การเห็นใครสักคนที่ร้องไห้หรือดูเศร้าท่ามกลางผู้อยู่อาศัยในเบเอรีที่กำลังโศกเศร้านั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป

"ในวันธรรมดามันจะเป็นเหมือน 'เกิดอะไรขึ้น? คุณโอเคไหม?' แต่ในทุกวันนี้ ทุกคนสามารถร้องไห้ได้ และไม่มีใครถามว่าทำไม" ชีร์กล่าว

ชีร์และลูกสาวของเธอ รวมถึงผู้รอดชีวิตจากเบเอรีอีกหลายร้อยคน ได้ย้ายไปอยู่บ้านสำเร็จรูปที่เหมือนกันทั้งหมด ซึ่งรัฐบาลอิสราเอลเป็นผู้จ่ายค่าใช้จ่ายในการสร้าง บนพื้นที่ว่างเปล่าที่คิบบุตซ์แห่งอื่นชื่อฮัทเซริม ซึ่งอยู่ห่างจากเบเอรีประมาณ 40 นาที

ฉันอยู่ที่นั่นในวันย้ายเข้า

มันให้ความรู้สึกเหมือนอยู่คนละโลกกับสนามหญ้าที่ตกแต่งอย่างสวยงามในเบเอรี แม้ว่าตอนนี้จะมีการปลูกหญ้ารอบ ๆ ย่านนี้แล้วก็ตาม

เมื่อชีร์ คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวพาลูกสาววัย 9 และ 6 ขวบของเธอเข้าไปในบ้านบังกะโลหลังใหม่ เธอบอกฉันว่ารู้สึกตื่นเต้นและประหม่าจนรู้สึกได้ที่ท้อง

เธอตรวจสอบประตูห้องนิรภัย ซึ่งลูก ๆ ของเธอจะนอนทุกคืน พร้อมกับสังเกตว่าประตูนี้รู้สึกหนักกว่าประตูที่เบเอรี "ฉันไม่รู้ว่ามันกันกระสุนหรือเปล่า ฉันหวังว่าอย่างนั้น" เธอกล่าว

เธอเลือกที่จะไม่นำของหลายชิ้นมาจากเบเอรี เพราะเธอต้องการให้บ้านที่นั่นยังคงอยู่ในสภาพเดิม เพื่อเตือนตัวเองว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้กลับไป

การย้ายครั้งใหญ่ไปยังฮัทเซริมเกิดขึ้นหลังจากมีการลงคะแนนเสียงจากสมาชิกในชุมชน ซึ่งเป็นวิธีการตัดสินใจเรื่องสำคัญ ๆ ทั้งหมดของคิบบุตซ์ มีการคาดการณ์ว่าผู้รอดชีวิตประมาณ 70% จากเบเอรีจะอาศัยอยู่ที่นั่นในช่วงเวลานี้ ขณะนี้ผู้อยู่อาศัยประมาณครึ่งหนึ่งของคิบบุตซ์ได้ย้ายเข้ามาอยู่แล้ว และมีการสร้างบ้านเพิ่มขึ้น

การเดินทางจากฮัทเซริมไปยังเบเอรีสั้นกว่าการเดินทางจากโรงแรมริมทะเลแดงแห่งนั้น และหลายคนเดินทางไปที่เบเอรีทุกวันเพื่อทำงานในธุรกิจของคิบบุตซ์ เช่นเดียวกับที่พวกเขาเคยทำมาก่อน

ชีร์เดินทางไปที่เบเอรีเพื่อทำงานที่คลินิกสัตวแพทย์ แต่เธอยังไม่สามารถจินตนาการถึงการกลับไปอาศัยอยู่ที่นั่นได้ในตอนนี้

"ฉันไม่รู้ว่าต้องเกิดอะไรขึ้น แต่บางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ต้องเกิดขึ้น เพื่อที่ฉันจะรู้สึกปลอดภัยอีกครั้ง"

ในช่วงกลางวัน ห้องอาหารกลางวันของเบเอรีเต็มไปด้วยผู้คนที่มารวมตัวกันเพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน

ชีร์ เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ อีกมากมาย ได้ยื่นขอใบอนุญาตพกพาปืนอย่างเสียไม่ได้ เพราะเธอไม่ต้องการถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัวอีก

"มันสำหรับลูกสาวและตัวฉันเอง เพราะในวันนั้น ฉันไม่มีอะไรเลย" เธอกล่าว

คู่ชีวิตของแม่เธอถูกสังหารในวันนั้น ทุกครั้งที่พวกเขาพูดถึงเรื่องนี้ แม่ของเธอกล่าวว่า: "พวกเขาทำลายพวกเรา"

ผู้อยู่อาศัยกล่าวว่า พวกเขาได้พึ่งพาการสนับสนุนจากเพื่อนบ้านตลอดปีที่ผ่านมา แต่ความบอบช้ำส่วนบุคคลก็เป็นบททดสอบสำหรับชุมชนที่ในอดีตดำเนินการแบบรวมกลุ่ม

คำขวัญของคิบบุตซ์เบเอรีได้ดัดแปลงมาจากคำพูดของคาร์ล มาร์กซ์ที่ว่า "ทุกคนให้ในสิ่งที่เขาสามารถให้ได้ และทุกคนได้รับในสิ่งที่เขาต้องการ" แต่ปัจจุบันคำพูดนี้กลับเป็นสิ่งที่ยากจะดำเนินชีวิตตาม

ชาวเมืองที่อยู่ในวัยทำงานหลายคนทำงานที่โรงพิมพ์ของเบเอรี ซึ่งเป็นธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ และธุรกิจเล็ก ๆ อื่น ๆ ของคิบบุตซ์ กำไรจะถูกรวมกัน และผู้คนจะได้รับที่พักและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่น ๆ ตามสถานการณ์ส่วนบุคคลของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม การที่บางคนตัดสินใจไม่กลับมาทำงานได้บั่นทอนหลักการของการทำงานและการใช้ชีวิตร่วมกันในแบบชุมชน

และหากผู้อยู่อาศัยบางคนตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปที่เบเอรีอีกเลย อาจสร้างปัญหาใหม่ขึ้นอีก เพราะหลายคนไม่มีประสบการณ์ในการใช้ชีวิตที่ไม่ใช่แบบชุมชน และอาจประสบปัญหาทางการเงินหากต้องอยู่ด้วยตัวเอง

การโจมตีเมื่อวันที่ 7 ต.ค. ยังทำให้เสียงเรียกร้องสันติภาพเงียบลง ในอดีตชุมชนเคยมีทุนเพื่อช่วยเหลือชาวกาซา ผู้อยู่อาศัยบางคนเคยช่วยจัดหาการรักษาทางการแพทย์ให้ชาวกาซาที่โรงพยาบาลในอิสราเอล แต่ตอนนี้ บางคนมีมุมมองที่ตรงกันข้าม ซึ่งแสดงออกทั้งต่อหน้าและผ่านโซเชียลมีเดีย

"พวกเขา [ชาวกาซา] จะไม่มีวันยอมรับการมีอยู่ของเรา มันต้องเลือกเอาระหว่างเราหรือพวกเขา" รามีกล่าว

หลายคนพูดถึงการสังหารวิเวียน ซิลเวอร์ ผู้อยู่อาศัยในชุมชน ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนสันติภาพที่มีชื่อเสียงที่สุดของอิสราเอล

"ตอนนี้ ผู้คนโกรธมาก" ชีร์กล่าว "ผู้คนยังคงอยากอยู่ในสันติ แต่ตอนนี้ ฉันไม่เห็นว่ามีฝ่ายตรงข้ามที่พร้อมจะร่วมมือ"

"ฉันไม่ชอบคิดในแง่ของความเกลียดชังและความโกรธ นั่นไม่ใช่ตัวตนของฉัน แต่ฉันไม่สามารถตัดขาดจากสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้"

ชีร์สวมสร้อยคอที่สลักภาพของเพื่อนสนิทตลอดชีวิตของเธอ คาร์เมล แกต ซึ่งถูกจับเป็นตัวประกันจากเบเอรีในวันนั้น

ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีร์คือ การที่เธอจะได้พบกับคาร์เมลอีกครั้ง แต่เมื่อวันที่ 1 ก.ย. ร่างของคาร์เมลถูกพบพร้อมกับตัวประกันอีกห้าคน กองทัพป้องกันอิสราเอล (IDF) ระบุว่า พวกเขาถูกนักรบฮามาสสังหารเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนที่จะมีความพยายามช่วยเหลือ ฮามาสอ้างว่า ตัวประกันถูกฆ่าในเหตุโจมตีทางอากาศ แต่ผลการชันสูตรศพสรุปว่าทั้งหมดถูกยิงหลายครั้งในระยะใกล้

เบเอรียังคงรอและหวังว่าผู้อื่นจะกลับมา จนถึงตอนนี้ 18 คนได้รับการช่วยเหลือกลับมาอย่างปลอดภัย พร้อมกับร่างผู้เสียชีวิต 2 คน ขณะที่อีก 10 คนยังคงอยู่ในกาซา ซึ่งอย่างน้อยสามคนเชื่อว่า ยังคงมีชีวิตอยู่

ที่ด้านหลังบ้านของพ่อของดาฟนา ยูวัล ฮาราน วัย 37 ปี ยืนอยู่หน้าบ้านที่พ่อของเขาถูกสังหาร และญาติหลายคนถูกจับเป็นตัวประกันเมื่อวันที่ 7 ต.ค. พี่เขยของเขา ทัล ยังคงถูกควบคุมตัวอยู่ในกาซา

"จนกว่าเขาจะกลับมา นาฬิกาของผมยังหยุดอยู่ที่วันที่ 7 ต.ค. ผมไม่ต้องการแก้แค้น ผมแค่อยากให้ครอบครัวกลับมา ผมแค่อยากมีชีวิตที่สงบสุขอีกครั้ง" ยูวัลกล่าว

ในวันนั้น มีคนประมาณ 1,200 คนถูกสังหารทั่วภาคใต้ของอิสราเอล และ 251 คนถูกนำตัวไปยังกาซาเป็นตัวประกัน ตั้งแต่นั้นมา ในปฏิบัติการทางทหารของอิสราเอลในกาซา มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 41,000 คน ตามข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุขที่บริหารโดยฮามาส

ผู้คนหลายร้อยคน ทั้งนักรบและพลเรือน ถูกสังหารในเลบานอนในการโจมตีทางอากาศของอิสราเอลต่อกลุ่มติดอาวุธฮิซบอลเลาะห์ ซึ่งถือเป็นการยกระดับความขัดแย้งที่ดำเนินมาอย่างยาวนาน

ผู้อยู่อาศัยในเบเอรีกล่าวว่า ก่อนวันที่ 7 ต.ค. แม้จะอยู่ใกล้กับรั้วกาซา แต่พวกเขารู้สึกปลอดภัยเสมอ เพราะมีความเชื่อมั่นในระบบทหารของอิสราเอล แต่ความเชื่อนั้นได้สั่นคลอนลงแล้ว

"ฉันมีความมั่นใจน้อยลง และไว้ใจน้อยลง" ชีร์กล่าว เธอยังคงฝันถึงเหตุการณ์ในวันนั้น "ฉันตื่นขึ้นมาแล้วเตือนตัวเองว่ามันจบลงแล้ว แต่ความบอบช้ำนี้ ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดชีวิต ฉันไม่รู้ว่าฉันจะรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มที่อีกครั้งหรือไม่"

ฤดูร้อนนี้ รามีและไซมอนยังได้รับหน้าที่อันโศกเศร้าในการขุดหลุมฝังศพให้กับผู้เสียชีวิตในเบเอรี ซึ่งเพิ่งถูกย้ายกลับมาที่คิบบุตซ์จากสุสานในส่วนอื่น ๆ ของอิสราเอล

"หลังจากวันที่ 7 [ต.ค. ปีที่แล้ว] บริเวณนี้เป็นเขตทหาร เราไม่สามารถฝังพวกเขาที่นี่ได้" รามีกล่าวขณะที่เขามองไปยังหลุมฝังศพ และสะพายปืนไรเฟิล

ไซมอนกล่าวว่า มันทำให้เกิดความรู้สึกที่รุนแรงและเต็มไปด้วยความท่วมท้น "แต่ในที่สุดพวกเขาก็ได้กลับบ้าน"

ทุกครั้งที่มีใครกลับมา คิบบุตซ์จะจัดงานศพครั้งที่สอง โดยมีผู้อยู่อาศัยจำนวนมากเข้าร่วม

ชีร์ ซึ่งอยู่ในที่พักชั่วคราวที่ฮัทเซริม กล่าวว่า ตอนนี้เธอได้รับพลังจากชุมชนรอบตัวเธอ

"เราไม่สมบูรณ์ แต่ฉันหวังว่าเราจะกลับมาสมบูรณ์" เธอกล่าว

"นี่เป็นชุมชนที่โศกเศร้า เศร้าและโกรธมากขึ้น แต่ก็ยังคงเป็นชุมชนที่เข้มแข็ง"