شهریار رادپور

	مکالمه صدیق خان، از معدود نمایندگان مسلمان در پارلمان بریتانیا و عضو دولت با یک زندانی از حوزه انتخابیه اش ضبط شده

بعد، معلوم شد که نماینده مجلس، صدیق خان، یکی از معدود نمایندگان مسلمان در پارلمان بریتانیا و عضو دولت است و فرد زندانی، بابر احمد، یک مسلمان اهل این دیار که آمریکا استرداد او را به ظن فعالیت های تروریستی تقاضا کرده و وقتی دولت هم مدعی بی خبری از کل واقعه شد، ماجرا بیخ پیدا کرد.

این عمل مخفیانه را در این دیار اصطلاحأ "باگ" کردن می گویند که اسم جمعی حشرات موذی خانگی مثل سوسک حمام است! واژه ای کوتاه و گویا برای توصیف میهمانی ناخوانده، مزاحم و گاه آزار دهنده در خانه که با اجازه شما در باقی مطلب بجای استراق سمع خواهد آمد.

باگ کردن خطوط ارتباطی افراد تحت نظر پلیس یا ماموران امنیتی، در ابتدا با نصب میکرفن در داخل دستگاه تلفن آغاز شد. اگر فرد مظنون خطر امنیتی محسوب می شد، باگ کردن با تائید وزیر کشور انجام پذیر بود و اگر تبهکار و دزد و قاچاقچی بود، با اجازه یک افسر ارشد پلیس.

چند ساعت از انتشار خبر باگ کردن مکالمات حضوری بین صدیق خان و بابر احمد در زندان نگذشته، جک استرا، وزیر دادگستری در بیانیه ای باگ کردن مکالمات خصوصی بین یک نماینده مجلس و یک فرد از حوزه انتخابیه اش را غیر قابل توجیه و ناقض مفاد بخشنامه ای خواند که ۴۰ سال پیش هارولد ویلسون، نخست وزیر وقت، به کلیه سازمان های انتظامی و امنیتی این دیار ابلاغ کرد. در این ابلاغیه که به "عرف ویلسون" معروف است، مکالمات نمایندگان مجلس با افراد حوزه انتخابیه آنها، مثل پزشک با بیمار یا روحانی با پیرو دینی، محرمانه تلقی شده و به هیچ وجه مجاز نیست.

بدنبال انتشار این بیانیه، دیوید دیویس، سخنگوی امور کشور در حزب اقلیت محافظه کار به خبرنگاران گفت که حدود یک ماه پیش در نامه ای که برای گوردون براون فرستاد، بدون ذکر نام نماینده پارلمان، به نخست وزیر اطلاع داد که مکالمات نماینده ای باگ شده است. دقایقی بعد، دفتر نخست وزیر وصول چنین نامه ای را تکذیب کرد و قرار شد دولت به پارلمان گزارش بدهد.

	در حالی که تحقیقات درباره انواع باگ کردن و منابع مختلف صادر کننده مجوز انجام آن ادامه دارد، سکوت پلیس آگاهی اسکاتلندیارد درباره کل ماجرا جلب نظر کرده است

وزیر دادگستری، در گزارش خود به مجلس، ضمن اظهار بی اطلاعی کامل از این ماجرا و صدور دستور انجام تحقیقاتی برای کشف چند و چون آن، درباره شیوه و مقررات حاکم بر باگ کردن مکالمات شهروندان توضیحاتی داد که تا آن روز کمتر کسی از آن خبر داشت و موضوع را آنچنان پیچیده تر کرد که خود معما ساز شد.

ظاهرأ، داستان به این صورت است که اگر قرار بر باگ کردن مکالمات تلفنی یک فرد زیر نظر باشد، پلیس یا نهاد های امنیتی مجوز آن را باید از وزیر کشور یا معاون او بگیرند ولی اگر باگ به صورت نصب یک فرستنده کوچک بی سیم در محل گفتگو باشد، که در مورد صدیق خان و بابر احمد، ادعا شده در زیر میز اطاق ملاقات زندان نصب شده بود، تائید یک افسر پلیس کافی خواهد بود.

هنوز معلوم نیست که تخلف، اگر خلافی واقع شده باشد، گوش دادن غیر مجاز به حرف های مردم است یا شیوه انجام آن! احتمالا، پاسخ را در تحقیقاتی که به دستور وزیر دادگستری آغاز شده خواهیم دید. ولی پیش از روشن شدن این موضوع، داستان با اظهارات افسر سابقی که مأمور امور امنیتی زندان مورد بحث بود چرخش تازه ای خورد؛ مارک کرمی که تا چند ماه پیش در زندان وودهیل مأمور بود در مصاحبه ای گفت شخصا مخالف باگ کردن مکالمات نماینده مجلس بود ولی زیر فشار شدید پلیس اسکاتلندیارد مجبور به اطاعت شد.

در حالی که تحقیقات درباره انواع باگ کردن و منابع مختلف صادر کننده مجوز انجام آن ادامه دارد، سکوت پلیس آگاهی اسکاتلندیارد درباره کل ماجرا جلب نظر کرده است.

شهر بیتلها، پایتخت فرهنگ اروپا!

امسال، شهر لیورپول پایتخت فرهنگ اروپا است. این لقبی است که اتحادیه اروپایی هر سال به شهری در ۲۷ کشور عضو می دهد و انتظار دارد که دارنده آن، در طول سال، لیاقت داشتن این لقب را نشان دهد. زادگاه بیتلها مطمئن است که از این چالش سربلند بیرون خواهد آمد.

	بیتل ها همچنان شناخته شده ترین فرزندان لیورپول در سراسر دنیا هستند

لیورپول، این شهر ساحلی در شمال غرب انگلستان، دلیل برای شهرت هنری کم ندارد ولی در عالم موسیقی پاپ صاحب مقام منحصر به فرد تقدیم ۵۶ ترانه از پرفروش ترین کارهای گروههای موسیقی پاپ به دنیا در دهه های ۶۰ و ۷۰ است؛ در صدر آن گروه بیتلها بود و هم زمان با آن آوازهای دختر جوانی بنام سیلا بلاک، که بعدها مجری شوهای تلویزیونی شد و همچنان محبوب ماند.

بیتل ها که بیش از ۲۵ سال پیش از هم جدا شدند و از گروه چهار نفری شان فقط پل مک کارتنی و رینگو استار زنده هستند، همچنان شناخته شده ترین فرزندان لیورپول در سراسر دنیا هستند. معلوم نشد چرا سر پل مک کارتنی در مراسم پرشکوهی که در استادیوم ۱۰ هزار نفری چدید شهر برپا شد شرکت نکرد.

ولی رینگو استار، جاز زن بیتل ها، با گروهی از نوازندگان جوان تر روی صحنه رفت و در حالیکه تصویری از جان لنون، بیتلی که بیست و اندی سال پیش در نیویورک به قتل رسید، روی صفحه بزرگ تلویزیون استادیوم دیده می شد، چند تا از کارهای قدیمی گروه و یکی از ساخته های جدید خود را اجرا کرد و نشان داد که کارهای کلاسیک گروه تکرار شدنی نیست.

در کنار آتش بازی های خیره کننده زیبا، بند بازی و شعبده بازی و رقص و آواز مردم لیورپول در حاشیه بلوار ساحلی شهر، ارکستر فیلارمونیک شهر نشان داد که در شناخت و مهارت اجرای آثار کلاسیک از شهرهای دیگر اروپا چیزی کمتر ندارد.

جوانترها هم نشان دادند که با وجود عشق و غروری که نسبت به بیتل ها دارند، امسال که شهرشان پایتخت فرهنگ اروپا است، می خواهند هنرهای امروزی تر لیورپول را به اروپایی ها و دنیا نشان دهند. در حالیکه خوانندگان آماتور ثابت کردند که شهرت لیورپول در داشتن خوانندگان با استعداد بی جا نیست. هنرمندی که گوی سبقت را ربود، "ری یو ون" خواننده رپ بود.

شاهزاده سبز

	آرمان تازه پرنس چارلز، مقابله با گرمایش جو زمین و طرفداری از هر اقدامی برای کاستن از تولید گازهای گلخانه ای است

پرنس چارلز، ولیعهد بریتانیا سال ها است که مدافع کشاورزی ارگانیک ، معماری ساده و کلاسیک و مخالف تجددخواهی و زندگی ماشینی بوده است. آرمان تازه پرنس چارلز، مقابله با گرمایش جو زمین و طرفداری از هر اقدامی برای کاستن از تولید گازهای گلخانه ای است. البته در مقام ولیعهد و عضوی از خانواده سلطنتی این دیار که حق دخالت و اظهار نظر در موضوع های سیاسی را ندارند، چارلز میدان چندانی برای فعالیت نداشته و سعی می کند شیوه زندگی خود را ملاک قرار دهد.

پرنس چارلز و همسرش کامیلا، دوشس کرنوال، دو ماه دیگر برای سفری رسمی رهسپار چند کشور جزیره ای در دریای کارائیب هستند و کاخ ولیعهد اعلام کرده است که یکی از اهداف چارلز، البته غیر از تحکیم روابط با جامائیکا، ترینیداد و توباگو و سن لوشیا، انجام سفری است با حداقل تولید دی اکسید کربن.

در سفر مشابه قبلی در سال ۲۰۰۰، مسافت بین این جزایر با هواپیما انجام شد ولی این بار، پرنس چارلز از دولت خواسته است کشتی تفریحی کوچکی برای این سفر در نظر بگیرد که تخمین زده شده میزان تولید مواد آلاینده آن ۴۰ در صد از موتور هواپیما کمتر است.

کشتی مورد نظر، متعلق به یک سرمایه دار اهل بریتانیا است که دولت برای این سفر کرایه خواهد کرد.