شهریار رادپور

	اعلام کاهش تدریجی نیروهای مستقر در عراق از اولين تغيرات سياست خارجی کابينه براون بود

سال ۲۰۰۷، با انتظار اعلام تاریخ پایان نخست وزیری تونی بلر آغاز شد. مدتی بود که دفاع بدون وقفه او از حمله به عراق، آقای بلر را در میان هم مسلکان حزبی منزوی کرده بود و چند ماجرای جنجالی درباره شیوه دریافت کمک مالی برای حزب هم افکار عمومی را متقاعد کرد که تغییر ضروری است. ولی استقبال از پایان عصر طلایی بلریسم اگر با این امید یا تصوربود که اعلام تاریخ ترک صدارت و تعیین جانشین تونی بلر، آرامش عصبی را به دولت باز خواهد گرداند، چنان نشد؛ در وقت باقیمانده، تونی بلر نخست وزیری راغب و مطمئن بنظر نرسید و گوردون براون هم در آن مدت، هر روز با حالت و قیافه یک صدراعظم به وزارت دارایی رفت و در نتیجه، دولت در دنده خلاص در جا زد.

آغاز کار نخست وزیر جدید هم با یک رشته حوادث غیر مترقبه مثل اقدامات تروریستی و بروز چند مورد بیماری های دامی همزمان شد و بلای بعدی سیلی بی سابقه بود که نواحی وسیعی از شمال و مرکز انگلستان را به زیر آب برد و خساراتی وارد کرد که شب عید کریسمس و آغاز سال نو، هنوز هزاران خانوار در مسکن های موقت در انتظار جبران آن نشسته اند. بلایای طبیعی به جای خود، خطاهای انسانی بعدا نازل شد!

شکل کابینه گوردون براون نشان داد که تغییراتی در پیش است و اولین نمونه آن در صحنه سیاست خارجی دیده شد؛ اعلام کاهش تدریجی نیروهای مستقر در عراق، روندی که چند روز پیش با تحویل مسئولیت حفظ امنیت بصره به ارتش عراق، عملا به مأموریت رزمی ارتش بریتانیا در عراق خاتمه داد ولی دامنه بحث درباره پیامدهای دیپلماتیک همراهی با آمریکا را وسیع تر کرد. هدف فعلی دولت، کاهش نیروها تا حد ۲۵۰۰ نفر به عنوان نیروی پشتیبانی است، مخالفان جنگ هم می گویند حفظ این تعداد نیرو در عراق هیچ خاصیتی ندارد بجز پرده پوشی و انکار شکست در جنگ.

	در انتظارقطع باران و سيلاب

روابط با ایران که به دلایل هسته ای و ادعای دخالت ایران در امور کشورهای عربی مساعد نبود، در ماه مارس، با توقیف ۱۵ پرسنل نظامی بریتانیا توسط نیروهای ایران در خلیج فارس بد تر شد.

این واقعه به خوبی و خوشی تمام شد، ولی از پافشاری بریتانیا بر ضرورت قطع غنی سازی اورانیوم در ایران چیزی کم نکرد. گوردون براون، مثل تونی بلر از امکان اقدام نظامی علیه تأسیسات اتمی ایران سخن نگفته و تاکید دیوید میلیبند، وزیر خارجه اش بر حل مسئله از راه مذاکره، دست کم روابط دو کشور را تیره تر نکرد.

گوردون براون در حالی به استقبال سال نو میلادی می رود که در نظر سنجی ها از حزب اقلیت محافظه کار عقب افتاده و تقریبا هفته ای نبوده که خطا و یا ندانم کاری تازه ای در سازمان های دولتی فاش نشده و اسباب شرمندگی فراهم نکند. از گم شدن دو دیسک کامپیوتری حاوی اطلاعات خصوصی، بانکی و نشانی پستی ۲۵ میلیون نفر از شهروندان تا برملا شدن کمک های مالی ثبت نشده به حزب کارگر و انتشار آمارهایی مایوس کننده درباره زندگی نا سلامت مردم و وضع آموزش و پرورش. اما آخرین نمونه این ندانم کاری ها شاهکاری است در خور پاراگرافی جدا با این مقدمه:

سالها است که یکی از دعواهای اصلی بین حزب های رقیب در این دیار بر سر مساله کنترل مهاجرت است. همه معتقدند که باید کاری کرد ولی پیشنهادی عملی هم ارائه نمی دهند، چون خوب می دانند که بستن راه به روی مهاجران یعنی گرانی و مشکلات اقتصادی دیگر.

اخیرا معلوم شد که نزدیک به ۸۰ درصد از یک میلیون شغلی که در ۱۰ سال گذشته در این جزیره به وجود آمد نصیب نیروی کار مهاجر شده است. اگر بپرسید چرا صدای اعتراض بیکاران بومی بلند نشد! خواهم گفت با کارگر انگلیسی از این شوخی ها نکنید که واقعا دلگیر خواهند شد. در یک کلام، اگر خداوند این مهاجران قانونی وغیر قانونی را به سواحل این جزیره هدایت نکرده بود که با حد اقل دستمزد، راضی و دعا گو در مزارع و شهرها کار کنند، قیمت مواد غذایی تازه، از سیب زمینی و پیاز و کلم گرفته تا میوه و تره بار چند برابر می شد، فروشگاه ها بدون فروشنده و رستوران ها بدون خدمه و بیمارستان ها بدون پرستار می ماندند و خلاصه مطلب، کلی ازخدمات عمومی فلج می شد. نیروی کار بومی بریتانیا سال ها است که اینجور کارهای روز مزد را کنار گذاشته و با قیافه ای حق به جانب از دولت بیمه بیکاری طلب می کند و اتومبیلش را میدهد که ماشین شویهای لهستانی برق بیاندازند.

این مقدمه را گفتم تا برسم به اصل مطلب این شاهکار تازه. چند ماه پیش، دولت اذعان کرد که نمی تواند آماری دقیق از تعداد مهاجران غیر قانونی بدهد ولی به کارفرمایان هشدار داده است که آنها را استخدام نکنند.

هنوز جوهر این حکم خشک نشده بود که معلوم شد هزاران مهاجر غیر قانونی در ادارات دولتی بعنوان گارد ایمنی مشغول به کار هستند. خانم جکی اسمیت، وزیر کشور سراسیمه به پارلمان رفت و ضمن عذر خواهی از این کوتاهی گفت خوشبختانه این افراد در ادارات حساس کار نمی کردند و اکنون شناسایی شده و موضوع تحت بررسی است. دو روز بعد خبر رسید که یکی از همین مهاجران به مدت یکسال و نیم در وزارت کشور مسئول کنترل جواز ورود ارباب رجوع بوده است! حالا متوجه شدید که چرا گوردون براون در آرزوی پایان سال است؟

نامه های پرنسس دایانا

	دايانا و دودی فايد در يکی از آخرين تعطيلات خود

درجریان جلسات دادگاه عالی تحقیق درباره علت مرگ ۱۰ سال پیش پرنسس دایانا که همراه با معشوق مصری خود در یک حادثه رانندگی در پاریس درگذشت طرفین اختلاف، برای به کرسی نشاندن ادعاهای خود نامه هایی خصوصی از همسر سابق پرنس چارلز، ولیعهد بریتانیا ارائه کردند که نمی دانم به حل مسأله کمکی خواهد کرد یا نه، ولی ثابت کرد که دایانا سخت عاشق دودی فاید، مردی بود که در هنگام حادثه کنار هم بودند . درنامه هایی که وکیل پدر دودی فاید ارائه کرد، پرنسس دایانا، به دودی می گوید که در کنار او احساس شادی و خوشبختی می کند و برای اثبات عشق خود به او، دکمه سردست های به یادگار مانده از پدرش، عزیزترین فرد زندگیش را، به او هدیه می کند. این نامه ها به آن دلیل از طرف خانواده فاید به دادگاه ارائه شد تا ثابت کنند که دایانا و دودی خیال ازدواج داشتند و مخالفان پیوند آندو در دربار، به ویژه دوک ادینبورگ، همسر ملکه الیزابت و سازمان های اطلاعاتی بریتانیا توطئه قتل این زوج را ریختند.

در طرف مقابل، یکی از مشاوران نزدیک دوک ادینبورگ، چند نامه را به دادگاه ارائه کرد که بین پرنسس دایانا و پدر شوهر سابقش رد و بدل شده بود. هدف، نشاندادن صمیمیت بین دوک و پرنسس بود و در آن می خوانیم که پدر پرنس چارلز از اختلافات زناشویی پسرش و دایانا ابراز اندوه می کند و ابراز آمادگی برای هرگونه کمک، و دایانا هم متقابلا با محبت تشکر می کند.

این دادگاه پرهزینه که مخارجش از کیسه بیت المال تامین می شود تا چهار ماه دیگر ادامه خواهد داشت و معلوم نیست به نتیجه ای برسد، فقط امیدوارم دعوای طرفین آنقدر بالا نگیرد که کار به برملا کردن خصوصی ترین امور زندگی عاشق و معشوقی برسد که روحشان هم از اعمال زندگان خبر ندارد.