شهریار رادپور

	دیوید آبراهامز، سرمایه دار خیری که کمکهای خود را بوسیله کارمندان شرکت ساختمانی خود و دیگر همکارانش به حزب رساند می گوید انگیزه اش گمنام ماندن بود

در اولین روزهای کار دولت تازه، دو مورد اقدام تروریستی نا فرجام ماند. در هفته اول، بیماری دامی و بدنبال آن آنفلوانزای مرغی را پرندگان مهاجر به این جزیره آوردند. مصیبت وارداتی بعدی، بحران کمبود اعتبار چند بانک بزرگ وام مسکن در آمریکا بود که بخش بزرگی از مطالبات تضمین نشده اش را به بانکهای این دیار فروخته بود. در آخرین لحظه، وزیر دارایی برای جلوگیری از بروز یک بحران مالی در بازار لندن با تضمینی 25 میلیارد پوندی از خزانه ملی، بانک انگلیسی را از خطر ورشکستگی نجات داد ولی تا امروز نگفته که این مبلغ کلان از بیت المال را کی و چطور باز خواهد یافت.

یکروز از ماجرای ملی کردن یک بانک در خطر نگذشته خبر رسید که در پست بین اداره مالیات و گمرکات و سازمان رفاه خانواده دو دیسک کامپیوتری حاوی اطلاعات شخصی و مالی و بانکی 25 میلیون نفر مفقود شده است. اطلاعاتی که در دست تبهکاران حرفه ای به مفهوم خالی کردن حسابهای بانکی، تولید اسناد جعلی و ده ها کلاهبرداری دیگر می تواند باشد. اگرچه این دو دیسک هنوز پیدا نشده ولی خوشبختانه خبری از گم شدن مال مردم هم نرسیده است.

	آنچه که این هفته برملا شد رسیدن در مجموع 650 هزار پوند کمک مالی به حزب حاکم از یک منبع، ولی توسط افراد مختلف بود

می رسیم به مشکل فعلی که نه بیماری دامی است و نه وارداتی. مساله شیوه دریافت کمک مالی از طرفداران حزب است که منصفانه باید گفت مسئله تمام حزب های سیاسی در این دیار است. قانون انتخابات و احزاب برای کمک های بی نام و نشان شهروندان به حزب مورد حمایتشان مبلغی ناچیز تعیین کرده و یک شاهی بیشتر از آن باید با مشخصات کامل کمک دهنده ثبت و به کمیسیون انتخابات اعلام شود.

آنچه که این هفته برملا شد رسیدن در مجموع 650 هزار پوند کمک مالی به حزب حاکم از یک منبع، ولی توسط افراد مختلف بود. دیوید آبراهامز، سرمایه دار خیری که کمکهای خود را بوسیله کارمندان شرکت ساختمانی خود و دیگر همکارانش به حزب رساند می گوید انگیزه اش گمنام ماندن بود.

ولی مشکل اینجا است که مسئولان حزب باید می دانستند که قبول این مبالغ غیر قانونی است که ظاهرا همه نمی دانستند. اولین قربانی این رسوایی تازه که گوردون براون در مجلس آن را عملی غیر قانونی خواند، دبیر کل حزب کارگر بود که نخست وزیر استعفای او را فورا پذیرفت. ولی ماجرا خاتمه نیافت و وقتی کمیسیون انتخابات پرونده را به پلیس تحویل داد معلوم شد که گوردون براون، که علنا گفته از هیچ بخش از این ماجرا مطلع نبوده، به احتمال زیاد بعد از سلف خود تونی بلر، دومین نخست وزیر در تاریخ این کشور خواهد شد که پلیس برای روشن شدن ابهامات در یک پرونده ادعای تخلفات مالی از او بازپرسی خواهد کرد.

تخلف یا غیر تخلف، ضربه به اعتبار سیاسی دولت در میان مردم غیر قابل انکار است. آخرین نظر سنجی ها که آخر هفته منتشر شد حزب اقلیت محافظه کار را 13 درصد از حزب حاکم کارگر جلوتر نشان داد . حد نصابی که در 20 سال گذشته بی سابقه بوده است.

حد و مرز آزادی بیان

دانشگاه آکسفورد احتیاج به معرفی ندارد ولی صاحب نهادی است مهم و تاریخی که همه با آن آشنا نیستند. منظورم مجمعی است بنام "آکسفورد یونیون" از انجمن های دانشجویان این دانشگاه که مکانی است برای بحث بین موافق و مخالف هر موضوعی که اعضاء انجمن انتخاب می کنند؛ سخنرانان هم اغلب شخصیت هایی صاحب نام هستند از رشته ها و کشورهای مختلف.

موضوعی را که رئیس انجمن برای بحث این هفته انتخاب کرده بود و به رای اعضا گذاشت "حد و مرز آزادی بیان" بود و سخنرانان دعوت شده یکی دیوید اروینگ، تاریخ نویس بحث انگیز اهل این کشور بود که سالهاست منکر هولوکاست در ابعاد پذیرفته شده آنست و درباره اش کتاب ها نوشته و به همین دلیل در اتریش محاکمه شد و به زندان رفت و سخنران دیگر، نیک گریفین، رهبر حزب ملی بریتانیا، حزبی که راست افراطی شناخته شده و به دلیل مخالفتش با مهاجرت خارجی ها به ویژه سیاهان و مسلمانان به بریتانیا برچسب حزب نژاد پرست را هم به آن زده اند.
یکی از برنامه های اعلام شده این حزب، بازگشت دادن داوطلبانه مهاجران جهان سوم به زادگاهشان همراه با پرداخت غرامت به آنها است.

	دیوید اروینگ و نیک گریفین

برنامه جلسه بحث هنوز اعلان نشده بود که صدای اعتراض از چپ و راست بلند شد که از این مجمع تاریخی مدافع آزادی بیان و عقیده بعید است که بحث درباره آن را به دو تن از بی اعتبار ترین افراد بسپارد. دانشجویان مسلمان و یهودی از دانشگاه های مختلف هم از خطر ایجاد تشنج و حتی برخورد ابراز نگرانی کردند و سیاستمداران از حزب های مختلف دعوت برای حضور در جلسه بحث را نپذیرفتند. ولی لوک تریل، رئیس فعلی آکسفورد یونیون که در گذشته عضو شاخه جوانان حزب محافظه کار بریتانیا بوده ضمن ابراز انزجار شخصی از عقاید دو سخنران پیشنهادی و جنجال برانگیز خود گفت اگر ما به آزادی عقیده و بیان آن معتقدیم باید بگذاریم حرفشان را بزنند.

یک روز قبل از جلسه بحث، وقتی که اعضای آکسفورد یونیون به پیشنهاد لوک تریل رای مثبت دادند موج اعتراض ها بالا گرفت. اول، چند عضو پرسابقه این مجمع دانشگاهی استعفا کردند، بعد سر ترور فیلیپس، رئیس کمیسیون برابری اجتماعی و حقوق بشر رای آنها را دور از عقل و درایت خواند و خواهان لغو جلسه شد و شمار بیشتری از سیاست پیشگان هم جلسه بحث را تحریم کردند.

در شب موعود جمعیت بزرگی دربیرون محل آکسفورد یونیون با پلاکارد و پوستر و فریاد شعارهایی علیه دو سخنران سعی کردند جلوی انجام آن را بگیرند و وقتی رئیس یونیون گفت رای اعضاء به قوت خود باقی است جمعی از مخالفان به درون ساختمان رفته و سالن اجتماعات را اشغال کردند. عاقبت با مداخله مسئولان تظاهر کنندگان محل خالی شد و بحث، با چند ساعت تاخیر، درباره آزادی بیان انجام گرفت. در جریان بحث، نیک گریفین، رهبر حزب ملی بریتانیا، قوانین 40 ساله برابری نژادی در بریتانیا را که هرگونه اشاره به تفاوت های نژادی را غیر قانونی کرد مغایر اصل آزادی بیان خواند.

	در شب موعود جمعیت بزرگی دربیرون محل آکسفورد یونیون با پلاکارد و پوستر و فریاد شعارهایی علیه دو سخنران سعی کردند جلوی انجام آن را بگیرند

روز بعد، روزنامه ها نوشتند که بحث جناح مخالف مطلق شناختن آزادی بیان با دو میهمان بحث انگیز آنقدر حاد شد که برگزار کنندگان مچبور شدند آن را در دو اطاق جداگانه ادامه دهند. در تحلیل اهمیت این رویداد دانشگاهی، بیشتر رسانه ها کل ماجرا را شگردی تبلیغاتی از طرف لوک تریل، رئیس آکسفورد یونیون برای خبرساز شدن قلمداد کردند. ولی در یکی دو مقاله جدی تر، تحلیلگران جلسه دوشنبه شب در آکسفورد یونیون را نقطه پایان 40 سال تفاهم نامدونی خواندند که برمحافل سیاسی و دانشگاهی حکمفرما بوده است که همانا ندادن تریبون آزاد به صاحبان افکار افراطی بود.

دورنگاهداشتن افکار وعقاید افراطی از تریبون های آزاد در غرب، میراثی است از دو تجربه تلخ جنگ افروزی اروپائیان در قرن بیستم و پرونده بلند و بالای استعماری شماری از آنها، احتمالا نوعی ابراز ندامت ابدی. ولی در جریان تظاهرات پر سروصدای دوشنبه شب، در صف طرفداران انجام بحث، دانشجوی سیاهپوستی اهل و زاده این جزیره نظرم را جلب کرد که خطاب به رهبر حزب ملی بریتانیا گفت: آقای گریفین، بریتانیا کشور و زادگاه من است و اصلا خیال ندارم برای خوشامد شما آنرا ترک کنم و به سرزمین اجدادم برگردم ولی در عین حال، به عنوان مدافع آزادی بیان، این حق را برای شما قائل هستم که عقایدتان را آزادانه بیان کنید. نظر شما چیست؟

یک بام و دو هوا

دولت کارگری که مبارزه با آلودگی جو زمین و جلوگیری از گرمایش آنرا سرمشق فعالیت بین المللی خود قرار داده این هفته موافقت خود را با گسترش فرودگاه "هیثرو" لندن اعلام کرد و مخالفان بلافاصله گفتند با چنگ و دندان هم شده جلوی آنرا خواهند گرفت. وزیر راه و ترابری گفت تصمیم درباره طرح ساخت باند سوم و ترمینال ششم این فرودگاه با نظر خواهی و مشورت عمومی خواهد بود ولی دولت معتقد است که اگر هیثرو گسترش پیدا نکند در بازار پر رقیب جلب مسافران ترانزیت بین دو سوی اقیانوس اطلس از فرودگاه های پاریس و فرانکفورت و آمستردام عقب خواهد ماند. برای عملی شدن این طرح، 3 شهرک در غرب لندن باید ویران شود.

	فرودگاه هیثرو در زمان جنگ دوم یک پایگاه هوایی بود

فرودگاه هیثرو که در زمان جنگ دوم یک پایگاه هوایی بود اکنون با پذیرفتن 480 هزار پرواز در سال پر رفت و آمدترین فرودگاه بین المللی دنیا است. در مسیر فرود و پرواز این تعداد هواپیما، 12منطقه از لندن بزرگ قرار گرفته که برای مبارزه با طرح دولت، از چند حقوقدان و کارشناس آلودگی دود و صدای آزار دهنده موتور هواپیما کمک خواسته اند. سخنگوی این گروه مدعی است که نتیجه ساخت باند سوم و ترمینال ششم برای هیثرو افزایش سالانه 900 پرواز در این مسیر خواهد بود که آلودگی شیمیایی و صوتی آن ساکنان 50 شهرک و دهکده در غرب لندن را بیشتر آزار خواهد داد.

دولت در دفاع از سیاست زیست محیطی خود می گوید با ورود نسل جدید هواپیماهای مسافری که هم کم صداتر و هم کم مصرف تر هستند آسمان اطراف فرودگاه ها از امروز سالم تر خواهد بود و برای جلب موافقت ساکنان اطراف فرودگاه هیثرو به ایجاد هزاران شغل جدید اشاره می کند. ولی مشکل اصلی دولت، راضی کردن صاحبان صدها خانه در چند شهرک و دهکده ای است که برای ساخت باند سوم فرودگاه باید با خاک یکسان شود.

اگر همه چیز مطابق میل دولت پیش برود تاسیسات جدید فرودگاه هیثرو 15 سال دیگر آماده خواهد بود ولی گروه های محلی مخالف و سازمان های مدافع حفظ محیط زیست که مبارزه علیه این طرح را از حالا و پیش از آغاز تحقیقات و نظر خواهی ها آغاز کرده اند به دولت هشدار داده اند که خود را برای مقابله با مقاومتی فیزیکی آماده کند. آخرین نمونه از اینگونه مقاومت های فیزیکی بست نشستن و خیمه زدن مخالفان توسعه یک فرودگاه دیگر لندن در زمینهای اطراف آن بود که عاقبت با مداخله پلیس جا برای خیمه زدن پیمانکاران ساختمانی باز شد. ببینیم دوستداران زمین و هوا این بار چه خواهند کرد.