شهریار رادپور

	کارت اهدای اعضای بدن

روی کارت نوشته اگر(خدای نکرده) مرا مرده یافتید، آزاد هستید از اعضاء بدن من برای پیوند پزشکی استفاده کنید. البته همه می توانند این وصیت نامه پزشکی - برای هدیه اعضاء بدن خود به بیماران نیازمند - را در جیب داشته باشند، ولی فرستادن آن برای رانندگان خودرو برای یادآوری نکته ظریفی است که شاید در شرایطی که امکان سوال و جواب نباشد، عضوی از بدن از دست رفته شما به بدنی بیمار جان تازه ای ببخشد.

این ملاحظه کاری محترمانه تا زمانی جوابگو بود که سطح دانش پزشکی برای پیوند عضو محدود، جراحان متخصص این کار اندک، و شمار بیمارستان های مجهزبه وسایل لازم، انگشت شمار بودند. ولی پیشرفت علم هم حیات بخش شد و هم دردسر ساز؛ آخرین آمار مراکز پزشکی بریتانیا، شمار بیماران در انتظار پیوند عضو را بیش از ۷ هزار نفر و تعداد عمل جراحی های پیوند اعضاء بدن را ۳ هزار نشان می دهد.

در مراقبت های پزشکی نگاهداشتن چهار هزار بیمار که در انتظار پیدا شدن عضوی همخوان دقیقه شماری می کنند هم پر هزینه است و هم انتظاری دردناک با نتیجه نامعلوم. قانون می گوید هدیه کردن عضوی از بدن، مثل اهداء خون عملی پسندیده ولی داوطلبانه است و فقط باید مردم را آگاه و ترغیب کرد.

چند سالی است که فیلم های مستند تلویزیونی درباره انتظاردردناک بیمارانی که درآرزوی پیدا شدن عضو همخوان، با مرگ در جدال هستند، همچنین آگهی های مراکز انتقال خون و پیوند عضو، تا حدی پاسخگوی این نیاز بوده ولی مشکل در جای خود باقی ماند تا اینکه اخیرا دولت به فکر حل آن افتاد.

گوردون براون، نخست وزیر بریتانیا، راه حل را در این فرمول پیشنهادی یافته که اگر شهروندی صریحا و کتبا قید نکرده باشد که بعد از مرگ نباید عضو های بدنش را به کسی پیوند بزنند، مراکز پزشکی آزادند که از هر عضو سالم متوفی استفاده بهینه کرده و جان یک یا چند نفر دیگر را نجات دهند.

فارغ ازبعضی اعتقادات مذهبی که می گوید بدن مرده را باید همانطور که جان به جان آفرین تسلیم کرده به خاک سپرد، برنامه دولت پیشنهادی معقول و منطقی است؛ چرا عضو سالمی را که می تواند حیات بخش باشد باید بخاک سپرد؟ ولی صدای مخالف از طرف انجمن حمایت از حقوق بیماران شنیده شد که معتقد است اهداء عضو تصمیمی است کاملا شخصی و دولت نباید در آن دخالت کند.

اگر این پیشنهاد روزی قانون شود باید یک مسئله دیگر را هم حل کند چون آمار نشان داده که هنوز ۳۵ درصد از بازماندگان افرادی که کارت اهداء داوطلبانه عضو هم داشته اند جلوی عمل پیوند را می گیرند. اینجا است که می گویند شاه می بخشه ولی شاهقلی نمی بخشه!

نظام وظیفه، راه درمان اوباشگری؟

خبر محکوم شدن ۳ نوجوان به جرم لگد کوب کردن یک مرد ۴۷ ساله که در اثر جراحات وارده در بیمارستان درگذشت، مثل ضربه یک پتک بر سر مردم این دیار خورده که ای دل غافل چطور شد که خیلی از نوجوانان ما ۱۶ سالشان که شد ترک تحصیل می کنند و بجای تعقیب کار و حرفه ای آبرومندانه، بی بند و باری و بزهکاری پیشه کرده و هنوز پا به بیست سالگی نگذاشته سر از زندان در می آورند؟

	موارد بزهکاری و اوباشگری در میان نوجوانان بریتانیا افزایش یافته

البته افزایش موارد بزهکاری و اوباشگری در میان نوجوانان بریتانیا خبر نشنیده ای نیست ولی آنچه که مرگ دلخراش گری نیولاو، پدری با همسر و ۳ دختر نوجوان را تکان دهنده تر کرد، و خیلی ها راهم نسبت به سلامت جامعه بشدت نومید ونگران، انگیزه حمله ۳ نوجوان ۱۶، ۱۷ و ۱۹ ساله به این مرد ولگد کوب کردن او به قصد کشت بود.

در یک کلام، ماجرا از این قرار بود که گری نیولاو از داخل خانه ۳ نفر را می بیند که در خیابان ظاهرا قصد شکستن شیشه اتومبیلش را داشتند؛ به بیرون می رود تا آنها را متفرق کند ولی درمحاصره آنها لگد کوب می شود و در اثر خونریزی داخلی می میرد.

هر ۳ نوجوان محکوم، بیکار، سابقه بزهکاری داشته و در هنگام واقعه تحت تاثیر مواد مخدر و مشروبات الکلی بودند. بعد از صدور حکم دادگاه، هلن نیولاو، بیوه مقتول گفت میلیونها نفر از مردم در این احساس با او شریک هستند که شهرها و خیابان های مملکت به تصرف جمعی از جوانان اوباش، بی بند وبار و بی رحم در آمده است.

فردای آنروز، دیوید کامرون، رهبر حزب اقلیت محافظه کار حرفی را به میان کشید که سال ها است از مردم شنیده شده است: بازگرداندن نظام وظیفه. رهبر دولت سایه در این دیار افزایش میزان جرائم و اوباش گری در میان نوجوانان را مساله ای سراسری خواند که با گذراندن یکی دو قانون از مجلس رفع شدنی نیست. مشکل آنقدر حاد و سراسری شده که دولت بودجه ای اضطراری برای نصب چارچوب های مغناطیسی فلزیاب در مدارس کنار گذاشته است تا شاگردان نتوانند با کارد و چاقو وارد مدرسه شوند.

	خدمت نظام بیش از پنجاه سال پیش در این دیار لغو و سربازی به صورت شغلی داوطلبی درآمد

این را می گویند استیصال! کسی پرسید که چرا دانش آموزان ( دختر و پسر) باید چاقو حمل کنند؟ و اگر پاسخی پیدا شد درباره اش چه کردند؟ ثالثا، هر کلانتری در این دیار به شما خواهد گفت که بیشتر این جرائم بیرون از محوطه مدارس رخ می دهد. نهایتا، از سرافکندگی نصب فلز یاب در سردر مدارس گذشته، بهتر نبود اگر پدر و مادرها جیب فرزندانشان را جستجو می کردند؟

راه حل، به گفته دیوید کامرون، ایجاد تغییراتی بزرگ در نگرش های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی به مساله بی بندوباری و گرایش نوجوانان به خشونت، بی اعتنایی به قانون و حقوق شهروندان است. یکی از پیشنهادات رهبر حزب محافظه کار، بازگشت به نوعی خدمت نظام، یا به گفته او، خدمت ملی ۶ هفته ای است. در تشریح نسخه درمانی خود، آقای کامرون می گوید: "برنامه ای اجباری که به هر نوجوان ۱۶ ساله مسئولیت و وظایف شهروندی بیاموزد و در آنها این احساس را بیدار کند که عضوی از جامعه این کشورند و اوقات جوانی را به بطالت نگذرانند."

خدمت نظام بیش از پنجاه سال پیش در این دیار لغو و سربازی به صورت شغلی داوطلبی درآمد.

تنها خاصیت اجباری بودن آن، البته به غیر از فراگیری فنون دفاع از آب و خاک وطن، یاد دادن انضباط سربازی به جوانان بود که در قالب سلسله مراتب فرماندهی و مقررات ارتش، آنهم در مدت زمانی بلند معنی پیدا می کند.

از حق نباید گذشت که موضع جدید آقای کامرون، با توجه به مخالفت سرسختانه بیشتر جامعه شناسان و روانشناسان با هرگونه رژیم اجباری برای نوجوانان، اقدامی متهورانه است، ولی اگر رهبرحزب محافظه کار، که امیدوار است در انتخابات بعدی به نخست وزیری برسد، واقعا باور دارد که در عرض ۶ هفته می توان نوجوانی را که همسایه اش را سر هیچ و پوچ زیر لگد خود می کشد با آداب و رسوم شهروندی آشنا کرد، یا از کره مریخ آمده و یا خیلی شانس آورده که هنوز به یک جمع اوباش ۱۶ ساله مسلح به چاقوی ضامندار برخورد نکرده که یکی از سرگرمی هایشان شرط بندی بر سر کتک زدن و با مشت به زمین انداختن افراد معلول و ضبط تمام ماجرا با دوربین تلفن همراه و فرستادن آن برای همدستان است.

مقررات جدید حفظ عفت عمومی

تابستان هر سال، در طول مسابقات سلطنتی اسکات، معروف ترین مسابقات اسب دوانی در این جزیره، روزی به نام روز بانوان هست که از ملکه و دیگر بانوان درباری گرفته تا هر زنی که پول شرط بندی روی اسب داشته باشد در آن روز در ییلاق اسکات آفتابی می شوند.

	در مسابقات اسکات تابستان آینده، مینی ژوپ یا دامنهای خیلی کوتاه و لباس های سینه نما کلا ممنوع شده

ولی در روز بانوان اسکات تمام چشمها متوجه لباس و کلاهی است که خانم ها برای به رخ کشیدن انتخاب کرده اند. در میان این جمع از بانوان ورزش دوست و اهل شرط بندی، گروهی از زنان جوان با لباسها و کفش و کلاه هایی به اسکات می روند که نه مناسب محل است و نه طرح و رنگ آن تماشایی. به گفته آگاهان، هدف این جمع، بی تعارف، همسر یابی است!

ولی بعضی از این بانوان امیدوار، گاه با لباسهایی ظاهر می شوند که برای کنار دریا هم زیادی بدن نما است.

به دنبال شکایت اعضاء سنتی تر باشگاه سلطنتی اسکات، دوک دونشایر، مسئول لژ سلطنتی مسابقات، در نامه ای به ۸۰ هزار عضو آن، مقررات جدید لباس و کلاه بانوان را تشریح کرد.

اینهم چند نمونه: پوشیدن لباس های رکابی ایرادی ندارد بشرطی که پهنای رکاب از ۲ سانتیمتر کمتر نباشد؛ مینی ژوپ یا دامنهای خیلی کوتاه و لباس های سینه نما هم کلا ممنوع است. نیک اسمیت، سخنگوی باشگاه گفت ما به خانم ها نمی گوییم حتما با لباس رسمی به اسکات بیایید ولی برای ورود به لژ مخصوص تن پوشی انتخاب کنید که باعث شرمساری نشود.

شخصا، هیچوقت به اسکات نرفته ام و هرچه در روزنامه ها و تلویزیون از این مسابقات دیده ام بیشتر درباره همین لباس های "شرم آور" در روز بانوان بوده تا درباره سرعت اسب ها و مهارت سوارکارها! حالا معلوم شد تابستان امسال بیشتر چه خواهیم دید.