شيراک در نطق خداحافظی تلويزيونی اش گفت که از اين پس فعاليت خود را به گفتگو بين فرهنگها و توسعه پايدار منعطف خواهد کرد

با پايان رياست جمهوری آقای شيراک، وزير پيشين دولت او، نيکولا سارکوزی که برنده انتخابات اخير رياست جمهوری فرانسه شد، رسماً رهبری اين کشور را در دست می گيرد.

آقای شيراک در سخنان کوتاهی که در نطق خداحافظی خود با مردم داشت گفت که فرانسه بايد کشور فرصتهای برابر برای همگان و موتور انسجام اروپا باشد.

اين در حالی است که فرانسه در دوران رهبری او شاهد تظاهرات گسترده جوانانی شد که به عدم برابری فرصتها در اين کشور اعتراض داشتند و همچنين، مردم فرانسه به قانون اساسی واحدی که برای تمامی اتحاديه اروپا تدوين شده بود رأی منفی دادند.

ژاک شيراک در نطق خود اشاره ای به اينکه چه دستاوردهايی در دوران دوازده ساله رياست جمهوری اش داشته نکرد و تنها گفت به اينکه وظيفه اش را به انجام رسانده احساس غرور می کند.

او همچنين گفت که می داند جانشينش نيکولا سارکوزی فرانسه را بسوی پيشرفت هدايت خواهد کرد.

فرانسه در دوران رياست جمهوری ژاک شيراک شاهد رکود اقتصادی و تنشهای اجتماعی بود، آقای سارکوزی در تبليغات انتخاباتی اش وعده داد که برای رفع اين مشکلات دست به اصلاحات در کشور خواهد زد.

ژاک شيراک در نطق خداحافظی اش گفت که از اين پس فعاليت خود را به "گفتگو بين فرهنگها" و "توسعه پايدار" منعطف خواهد کرد.

او در دوران رياست جمهوری بيش از رهبران پيشين فرانسه به حفظ محيط زيست توجه نشان داد و همواره در سخنانش بر تفاهم ميان فرهنگها تأکيد می کرد.

از نخستين اقداماتی که ژاک شيراک در دوران رياست جمهوری اش انجام داد، پايان دادن به آزمايشهای اتمی فرانسه برای هميشه بود که معمولاً در جزاير تحت حاکميت فرانسه در اقيانوس آرام انجام می گرفت.

شيراک در سال 1975 که نخست وزير فرانسه بود، به دعوت صدام حسين، معاون وقت رئيس جمهور عراق، سفری به بغداد کرد، با امضای قراردادی 23 درصد امتياز نفت عراق را از آن فرانسه کرد و در ازای آن رآکتوری اتمی در اختيار عراق قرار داد که چند سال بعد، هواپيماهای اسرائيلی آن را بمباران و نابود کردند

وی همچنين در سياست خارجی اش توجه ويژه ای به آفريقا و بويژه کشورهايی در اين قاره داشت که در گذشته مستعمره فرانسه بوده اند، او با وجود مخالفتهای فراوان هيچگاه حاضر نشد به فعاليت پايگاههای نظامی فرانسه در آفريقا پايان دهد.

از مهمترين تصميم گيريهای ژاک شيراک در زمينه سياست خارجی، مخالفت او با پيوستن به آمريکا در جنگ با عراق بود.

او در سال 1975 که نخست وزير فرانسه بود، به دعوت صدام حسين، معاون وقت رئيس جمهور عراق، سفری به بغداد کرده، با امضای قراردادی 23 درصد امتياز نفت عراق را از آن فرانسه کرد و در ازای آن رآکتوری اتمی در اختيار عراق قرار داد که چند سال بعد، هواپيماهای اسرائيلی آن را بمباران و نابود کردند.

ژاک شيراک که 74 سال سن دارد، با پايان بخشيدن به رياست جمهوری اش در واقع به چهل سال حضور در صحنه سياسی پايان می دهد.

او بنيانگذار حزب راستگرای جنبش نئوگليست برای جمهوری است که اکنون با نام تازه اش، اتحاد برای جنبش مردمی (او. ام. پ) حزب حاکم فرانسه است و نيکولا سارکوزی رهبری تا پيش از رسيدن به رياست جمهوری رهبری آن را در دست داشت.

از ژاک شيراک به عنوان رهبری ياد می شود که به جريان راستگرا در فرانسه قدرت بخشيد.

او در مراسم روز ملی فرانسه (چهاردهم ژوئيه) در سال 2002 هدف سوء قصد مردی قرار گرفت که گلوله ای به خودروی حامل او شليک کرد اما مداخله رهگذران مانع از آن شد که بتواند گلوله های بيشتری شليک کند.

عامل سوء قصد عضو حزب راستگرای افراطی، اتحاد راديکال بود که در پی اين سوء قصد، اين حزب از جانب دولت منحل اعلام شد.

آخرين سفر رسمی خارجی ژاک شيراک به عنوان رئيس جمهور، ديدار او از برلين، پايتخت آلمان بود، جانشين او، نيکولا سارکوزی نيز قرارا است بلافاصله پس از ادای سوگند رياست جمهوری راهی برلين شود.

پس از رياست جمهوری

گفته می شود که آقای شيراک قرار است برای استراحت همراه با همسرش برنادت به مراکش برود.

خانواده رفيق حريری، نخست وزير پيشين و مقتول لبنان که دوستی نزديکی با شيراک داشت، آپارتمان مجللی برای سکوت در پاريس در اختيار او قرار داده اند، او برای هر يک از مشاغل مهمی که داشته مستمری بازنشستگی جداگانه ای دريافت می کند و مستمری بازنشستگی اش از رياست جمهوری حدود شش هزار يورو در ماه خواهد بود.

وی همچنين عضو شورای قانون اساسی فرانسه می شود که وظيفه تطبيق مصوبات مجلس با قانون اساسی را به عهده دارد و رؤسای جمهور بر اساس قانون، بلافاصله پس از پايان دادن به رياست جمهوری عضو مادام العمر آن می شوند.

تنها رئيس جمهور پيشين در فرانسه که هنوز زنده و عضو اين شوراست، والری ژيسکاردستن است که دوران رياست جمهوری اش هفت ساله اش در سال 1981 به پايان رسيد.

والری ژيسکاردستن همچنين تنها رئيس جمهور فرانسه بود که همچون ژاک شيراک با نطق تلويزيونی از مردم خداحافظی کرد.

پيش از رياست جمهوری

ژاک شيراک دانش آموخته مؤسسه مطالعات سياسی پاريس و مدرسه ملی مديريت است که بسياری از سياستمداران فرانسه از اين دو مرکز آموزش عالی برخاسته اند.

او فعاليت سياسی را با عضويت در حزب کمونيست فرانسه آغاز کرد و طی چند سال که به عنوان کارمند دولت به کار پرداخت، پيشرفتی سريع داشت و رئيس دفتر شخصی ژرژ پمپيدو نخست وزير وقت فرانسه شد.

ژرژ پمپيدو به علت پرکار بودن به او لقب "بولدوزر" داد و اين نام همچنان بر وی مانده است.

بخشی از پيشرفت کاری ژاک شيراک نيز به خويشاوندی همسر او با نزديکترين يار ژنرال دوگل، فرمانده ارتش آزاديبخش فرانسه در جنگ جهانی دوم و رئيس جمهور اين کشور در سالهای پس از جنگ نسبت داده می شود.

وی در اين دوره از فعاليت در حزب کمونيست به جناح راست تغيير خط مشی داد و به ابتکار ژرژ پمپيدو نامزد انتخابات مجلس ملی فرانسه از حزب محافظه کار گليست شد و در سال 1967 به صف قانونگذاران وارد گرديد.

ژاک شيراک پس از آن، به ترتيب، معاون وزارتخانه های اموراجتماعی، اقتصاد و معاون نخست وزير در امورمجلس شد و سپس در سال 1972 که ژرژ پمپيدو به رياست جمهوری رسيد، وزير کشاورزی و پس از آن وزير کشور شد.

با مرگ ژرژ پمپيدو، والری ژيسکاردستن که جانشين او شد، ژاک شيراک را به نخست وزيری برگزيد اما ژاک شيراک پس از دو سال و در پی اختلاف با والری ژيسکاردستن از نخست وزيری استعفا داد و سال بعد، پس از آنکه مقام شهرداری پاريس پس از بيش از يک قرن دوباره ايجاد گرديد، با پيروزی در انتخابات، شهردار پاريس شد و هيجده سال اين مقام را برای خود حفظ کرد، حتی طی دوره دو ساله ای که بار ديگر نخست وزير شد، همچنان شهردار پاريس نيز بود.

او با پيروزی در انتخابات رياست جمهوری 1995 فرانسه به رهبری فرانسه رسيد و هفت سال بعد بار ديگر با پيروزی در انتخابات در اين مقام ابقا شد.

در دور دوم رياست جمهوری اش، مجلس ملی فرانسه طول دوران رياست جمهوری را به پنج سال کاهش داد اما آقای شيراک در پايان دومين دوره اعلام کرد که ديگر قصد نامزدی برای انتخابات رياست جمهوری ندارد و از نيکولا سارکوزی در انتخابات حمايت کرد.