روستائیان تایلندی برای مقابله با فیل وحشی به زنبور عسل متوسل شده‌اند

در تایلند برای فراری دادن فیل‌ها زنبور عسل به کار گرفته‌ می‌شود.

کشاورزان تایلندی که نتوانسته‌اند با نصب حصار برقی، استفاده از فشفشه و حتی تغییر محصول، مانع از حمله فیل‌های وحشی به مزارع خود شوند، به عنوان یک طرح آزمایشی، به زنبور عسل متوسل شده‌اند.

این طرح توسط سازمان پارک‌های ملی تایلند و بر مبنای مشاهده ترس فیل از نیش زنبور عسل به اجرا گذاشته شده است.

در این طرح، که توسط پژوهشگران دانشگاه آکسفورد در بریتانیا ابداع شده و در برخی روستاهای آفریقا نیز مورد استفاده قرار گرفته، تعدادی کندو به صورت زنجیره‌ای در اطراف مزرعه قرار داده می‌شود. کشاورزان تایلندی امیدوارند که با نزدیک شدن فیل‌ها به مزرعه، زنبورها به صدا درآیند، فیل‌ها نیش بزنند و آنها را به وحشت بیاندازند.

حمله فیل به مزارع کشاورزان تایلندی به خصوص در استان چانتابوری در شرق این کشور به معضلی عمده تبدیل شده است. در این استان، مزارع کشت برنج، کاساو، آناناس و کائوچو (لاستیک طبیعی) در کنار جنگل‌های انبوهی قرار دارد که مسکن اصلی فیل‌های وحشی است. فیل‌ها با دستبرد به محصول یا صرفا با عبور از این مزارع، خسارات هنگفتی را به کشاورزان وارد می‌کنند.

به تخمین مرکز حفاظت از فیل در تایلند، این کشور حدود سه هزار فیل وحشی دارد و با فشار جمعیت و تبدیل اراضی جنگلی به کشتزار، محل زندگی فیل‌ها کوچکتر و به زیستگاه و مزارع ساکنان محلی نزدیک تر می‌شود.

در چند سال اخیر، فیل‌ها کمابیش هر روز به مزارع کشاورزان به خصوص در استان چانتابوری هجوم می‌آورند و محصول را نابود می‌کنند. دولت به منظور جلوگیری از ورود فیل‌ها، به کشاورزان توصیه کرده بود که به جای آناناس، که مورد علاقه فیل است، به کشت کدو تنبل، که فیل از آن متنفر است، روی آورند اما این ترفند هم از ورود فیل‌ها به مزرعه و تخریب آن جلوگیری نکرده است.

قرار است کندوهای عسل به صورت زنجیره‌ای از طنابی در اطراف مزارع آویزان شوند به نحوی که کمابیش با صورت فیل هم سطح باشند. هنگام برخورد فیل با این طناب، قاعدتا زنبورها باید به صدا در آیند و احتمالا حیوان را نیش بزنند. کشاورزان امیدوارند که فیل نیش زنبور را فراموش نکند و دیگر به مزارع نزدیک نشود. تولید عسل هم فایده جانبی این طرح امنیتی است.

مشکل اصلی در مورد این طرح این است که تنها برای مزارع کوچک قابل استفاده است. در مزارع بزرگ، باید چند هزار کندو به کار رود که پرهزینه و دردسر آفرین است.