درخواست بازماندگان آشویتس از جهانیان

یادبود هفتادمین سالگرد تعطیل‌شدن اردوگاه آشویتس در لهستان و نقاط دیگر اروپا و همین‌طور اسرائیل برگزار شد.

بازماندگان هولوکاست در این مراسم از جهانیان خواستند که اجازه ندهند دیگر جنایاتی مانند هولوکاست تکرار شود.

بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ میلادی، بیش از یک میلیون نفر که اغلبشان یهودی بودند، در این اردوگاه کشته شدند تا این‌که سربازان شوروی آن را آزاد کردند.

این احتمالا آخرین مراسم عمده برای سالمندانی خواهد بود که از این اردوگاه جان به در برده و هنوز زنده‌اند و در توانشان هست به محل اردوگاه بروند و در چنین مراسمی شرکت کنند.

رومن کنت، بازمانده ۷۶ ساله هولوکاست، در مراسم یادبود این اردوگاه مرگ در لهستان گفت: "ما بازماندگان نمی‌خواهیم گذشته ما، آینده فرزندانمان هم باشد."

حدود ۳۰۰ نفر از بازماندگان آشویتس برای این مراسم زیر یک خیمه بزرگ گرد آمده بودند.

رونالد لادر، رئیس کنگره جهانی یهودی، در این مراسم گفت: "یهودیان بار دیگر در اروپا هدف قرار گرفته‌اند فقط به این خاطر که یهودی‌اند… باز هم پسربچه‌های یهودی می‌ترسند در خیابان‌های پاریس، بوداپست، لندن و حتی برلین، یاماکا [عرقچین یهودی] به سر بگذارند."

در پایتخت جمهوری چک، پراگ، روسای مجالس کشورهای سرتاسر اروپا همراه با کنگره یهودیان اروپایی گرد آمدند تا اعلامیه‌ای در محکوم‌کردن سامی‌ستیزی و جرایم برخاسته از نفرت صادر کنند.

آشویتس در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵ به دست قوای متفقین و مشخصا نیروهای شوروی آزاد شد. دو سال بعد همان‌جا موزه‌ای باز شد.

در نقاط دیگری از اروپا و همچنین در موزه هولوکاست اسرائیل، "ید و شم" هم مراسم یادبودی برای این سالگرد برگزار شد.

روز سه‌شنبه وزارت دفاع روسیه اوراقی را منتشر کرد که به گفته این نهاد، از اسناد بایگانی درباره آزادسازی آشویتس هستند.

نخستین سربازان و خبرنگارانی که پس از آزادسازی وارد این اردوگاه شدند، انبوه جمعیت از پا در آمده، زندانیان نحیف و رنگ‌پریده و کپه‌های اجساد مردگان را توصیف کرده‌اند.

رنه سالت، ۸۵ ساله، اهل شمال لندن هنگام بازدید از اردوگاه آشویتس به بی بی سی گفت که اولین بار ده سال قبل برای "دفن ارواح" قتل عام به آنجا رفت و از آن پس دایم به آنجا سر می زند.

او گفت: "تا زمانی که بتوانم اینجا خواهم آمد. چرا؟ چون واقعه هولوکاست هنوز منکران زیادی در جهان دارد و اگر ما حرف نزنیم، جهان نخواهد دانست اینجا چه اتفاقی افتاده است."

پائولا لبوویتس، بازمانده آشویتس که حالا ۸۱ سال دارد و در کالیفرنیا زندگی می کند به خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت که روزی را به یاد می آورد که دختر گرسنه ۱۱ ساله ای بیش نبود و یک سرباز روس او را به آرامی در آغوشش نوازش می داد و از چشمانش اشک می ریخت.

او نمی دانست این سرباز که بود اما در عالم کودکی احساس دین عظیمی به او و سایر سربازان روس داشت و افزود: "آنها رهایی بخش ما بودند."

ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهوری روسیه، از جمع رهبران جهان در مراسم سالگرد آزادسازی آشویتس غایب بود.

او در عوض در مراسم یادبود موزه یهودیان مسکو شرکت کرد.

روسیه و لهستان که درباره بحران اوکراین اختلاف دارند، بر سر نحوه برگزاری مراسم یادبود هفتادمین سالگرد آزادسازی آشویتس هم <link type="page"><caption> جدل داشته‌اند</caption><url href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2015/01/150127_an_auschwitz.shtml" platform="highweb"/></link>.

وزیر خارجه لهستان، جرگوش شتینا، در یک گفت‌وگو به جای اشاره به نقش ارتش شوروی در آزادسازی آشویتس، بر نقش سربازان اوکراینی تاکید کرده بود.

در واکنش، کرملین او را به دامن‌زدن به "هیستری" ضد روسی متهم کرد.

آقای پوتین در مراسم موزه یهودیان مسکو گفت: "روس‌ها با سربازان خود نقش اصلی را در نبرد با فاشیسم داشتند. ۷۰ درصد از رزمندگان و فرماندهان ارتش سرخ [ارتش شوروی]، روس بودند."

او همچنین به بیش از نیم میلیون یهودی که در ارتش سرخ جنگیدند و "خدمات عظیمی در پیروزی علیه دشمن" داشتند ادای احترام کرد.

در سوی دیگر در مراسمی که در آشویتس برگزار شد، برونیسلاو کوموروسکی، آلمان نازی و شوروی را در کنار یک‌دیگر قرار داد و به کشتار کاتین اشاره کرد که در آن، نیروهای شوروی چند هزار اسیر لهستانی از افسران، نیروهای امنیتی و انتظامی و دگراندیشان را اعدام کردند.

_________________________________________________________

کوین کانلی، خبرنگار بی‌بی‌سی در محل بزرگداشت در آشویتس

آنها که از آشویتس جان به در بردند، شاهد یکی از بدترین اقدامات برخاسته از نفرت در قرن بیستم بودند. خیلی از آنها که امروز هنوز هم زنده‌اند، در سال ۱۹۴۵، کودک بودند ولی حالا سال‌خورده‌اند و این شاید یکی از آخرین یادبودهای عمده باشد که خیلی از بازماندگان می‌توانند در آن گرد آیند.

خیمه عظیم سفیدی روی ساختمان‌های آجرنمای راه‌آهن بنا شده که خیلی از یهودیان اروپا در آن‌زمان در آن به دو گروه تقسیم شدند: آنها که تنشان برای کار بی‌دستمزد، ورزیده بود؛ و آنها که مستقیما به اتاق‌های گاز برده شدند.

پای "دیوار مرگ" که زندانیان را آن‌جا اعدام می‌کردند، شمع روشن کردند؛ نقطه‌های کوچک نور در این چشم‌انداز زمستانی برف و یخ؛ جایی که اروپا آن دوره تاریکی را یاد می‌کند.

_________________________________________________________

اردوگاه مرگ برکناو در آشویتس

- احداث آن در سال ۱۹۴۰ آغاز شد و مساحتش به ۴۰ کیلومتر مربع رسید.

- عده فراوانی از جمله حدود یک میلیون یهودی در این اردوگاه کشته شدند.

- به جز یهودیان، قربانیان دیگر این اردوگاه کولی‌ها، مسلمانان، افرادی که معلولیت جسمی داشتند، هم‌جنس‌گرایان، مخالفان، لهستانی‌های غیر یهودی و اسرای شوروی بودند.