بررسی روزنامه های صبح تهران؛ چهارشنبه ۱۴ آبان

روزنامه های صبح امروز تهران بعد از دو روز تعطیل در عنوان های اصلی خود از حضور شخصیت های سیاسی نظامی در مراسم عزاداری خبر داده و با عکس ها و شعارهایی به مراسم عاشورا پرداخته اند با این تفاوت که روزنامه های میانه رو از مجموع اخبار و گزارش ها درباره حمایت از تیم مذاکره کننده هسته ای توسط عزاداران حسینی نوشته اند اما روزنامه هایی مانند کیهان از فریادهای مرگ برآمریکا خبر داده و همزمانی امسال عاشورا با سیزدهم آبان سالگرد اشغال سفارت آمریکا در تهران را نشانه بالا گرفتن شعارهای مرگ بر آمریکا دانسته اند.

مذاکرات هسته ای و تاثیر انتخابات میاندوره ای مجلس آمریکا در آن، از جمله مسایلی است که روزنامه های مختلف بدان پرداخته اند.

مذاکرات هسته ای و انتخابات آمریکا

حسن بهشتی پور در سرمقاله <link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://iran-newspaper.com/?nid=5784&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link> روزنامه دولت با تاکید بر این که ایران تاکنون پایبندی خود را در اجرای تعهداتش به توافق ژنو به اثبات رسانده نوشته: اکنون توپ در زمین آمریکا قرار دارد تا از خود نرمش نشان بدهد. اجرای تعهداتی که بر اساس توافق ژنو بر عهده کشورمان قرار داشته و اینک مورد تأیید آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز قرار گرفته است، نکاتی هستند که سبب می‌شوند تلاش‌های رسانه‌ای و دیپلماسی پنهان اسرائیل برای کارشکنی در مذاکرات هسته‌ای و همراهی برخی کشورهای منطقه با این رویکرد اسرائیل، تأثیر چندانی در روند مذاکرات نگذارد.

به نوشته این کارشناس سیاسی: رویکرد مثبت ایران همچنین سبب شده است که تلاش‌های کارشکنانه جریان‌های تندرو صحنه سیاسی آمریکا نتواند به روند مذاکرات خدشه‌ای وارد کند. هر چند این احتمال وجود دارد که دموکرات‌ها در مجلس سنا اکثریت را از دست بدهند، اما نتیجه انتخابات هر چه باشد به دلیل همکاری ایران و تأیید این همکاری‌ها توسط آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، فضای مثبتی ایجاد شده است که از تأثیر کارشکنی لابی اسرائیل در کنگره آمریکا می‌کاهد.

به نظر سرمقاله ایران: حتی در صورت از دست رفتن اکثریت دموکرات‌ها در کنگره نیز رئیس جمهوری آمریکا می‌تواند بر اساس اراده و اختیارات خود با تمدید مهلت توافق، زمان لازم برای متقاعد شدن کنگره و تصویب توافق جامع احتمالی را فراهم کند. بنابر این اگر چه از دست رفتن اکثریت دموکرات‌ها در کنگره و سنای آمریکا می‌تواند کار دولت اوباما را برای به نتیجه رساندن مذاکرات هسته‌ای مشکل‌تر کند.

<link type="page"><caption> راه مردم </caption><url href="http://www.newsrahemardom.ir/?nid=2407&pid=2&type=0" platform="highweb"/></link>در سرمقاله خود با اشاره به انتخاب میاندوره ای سنای آمریکا نوشته: مردم ایالت های مختلف آمریکا در حالی به پای صندوق های رأی می روند که ترکیب آینده سنا، نه تنها در مسائل داخلی، بلکه در مهمترین موضوعات سیاست خارجی این کشور، از جمله مذاکرات هسته ای ایران نیز تأثیرگذار است. برخی گزارش ها از اقدامات پیشگیرانه اوباما برای جلوگیری از ناکامی در این موضوع در صورت شکست در انتخابات سنا حکایت دارد.

به نوشته این روزنامه: این موضوع به ویژه در صورتی اهمیت می یابد که دموکرات ها در انتخابات میان دوره ای اکثریت سنا را از دست بدهند به گفته برخی مقامات ارشد آمریکایی می گویند بهترین فرصتی است برای حل موضوع ایران از طریق دیپلماتیک.

سرمقاله راه مردم اظهار نظر کرده که می توان این اظهارات را بیانگر تلاش دولت آمریکا برای اتخاذ ساز و کارهای پیشگیرانه در برابر کارشکنی های کنگره دانست تا در صورت از دست رفتن اکثریت دموکرات ها، توافق هسته ای که با ایران حاصل خواهد شد به خطر نیفتد.

عاشورا با این کارها؟

علیرضا خانی در سرمقاله روزنامه <link type="page"><caption> اطلاعات</caption><url href="http://www.ettelaat.com/etiran/2014/11/04/پس-از-عاشورا/" platform="highweb"/></link> با اشاره به روزهای عزاداری محرم نوشته: عاشورا تمام شد. محرّم امّا هنوز هست. دسته‌روی‌های باشکوه عاشورا هم تمام شد. گرچه هنوز در برخی مناطق به مناسبت سوم امام یا هفتم امام هم دسته‌روی و سینه‌زنی و زنجیرزنی هست. همه اینها ازجمله آیین‌های عاشورایی است که هم جریان دارد، همچنان‌که برخی اطعام‌ها و سفره‌گستردنها هم هست. اما دریغ که در پس و پشت این آیین‌ها و رسم‌ها گاه درس‌های عاشورا گم می‌شوند .

به نوشته سردبیر این روزنامه: مکتب حسین ایثار تمام است. هرچه که داشت بر سر تکلیف و ادای کلمه حق گذارد؛ از بهترین سرمایه‌هایش. پس این میل شتابان برای آنکه نه‌تنها از حق خود بگذریم که هر حقی را به خاطر منافع خود پایمال کنیم، چه نسبتی با آن بزرگوار دارد؟ جامعه امروز ما چقدر با آموزه‌های مکتب حسین همداستان است؟ مسئولان ما چقدر؟

سرمقاله اطلاعات سپس پرسیده: چگونه می‌توان خود را حسینی و پیرو حسین دانست و بی‌محابا از سفره بیت‌المال به جیب شخصی خویش سرازیر کرد. چگونه می‌توان برای حفظ موقعیت خویش به این و آن تهمت زد ؟ مال حرام بر سر سفره برد؟ از رانت های مختلف استفاده کرد و اسم آن‌را معامله یا زیرکی و فراست و فرصت‌شناسی گذاشت؟ به اسم طرفداری از ارزش‌ها حتی به صندلی‌ها و کرسی‌های عالی دانشگاهی رحم نکرد و با پایمال کردن حق دیگران منزلتی به ناحق به دست آورد و اسم آن‌را حمایت از ارزشها گذاشت؟

آمدن و نیامدن هاشمی

مصطفی داننده در سرمقاله <link type="page"><caption> ابتکار</caption><url href="http://iranpress.ir/ebtekar/Ebtekar/News.aspx?NID=140115" platform="highweb"/></link> با اشاره به انتخابات در پیش ریاست مجلس خبرگان به یادآورده که هاشمی رفسنجانی پیش از این هم چند بار حضور خود را در انتخابات منوط به حضور افراد با صلاحیت کرده است چرا که وی از صعود افراد تندرو نگران است.

نویسنده به دهه هشتاد و حضور احمدی نژاد بر سپهر سیاست ایران اشاره کرده و نوشته: در آن زمان عنان کار را به دست گرفتند و تلاش کردند تا از هر طریقی شده کشور را از مسیر خود خارج کنند. آنها هم به قوه مجریه هم به قوه مقننه نفوذ کردند و شرایطی را رقم زدند که حتی در سال‌هایی ابتدایی انقلاب نیز شاهد آن نبودیم. آنها گفتمان بداخلاقی، بی احترامی به بزرگان و ضربه زدن به آرمان‌ها انقلاب را به نام انقلابی بودن نهادینه کردند که حاصل آن مشکلات کشور در روزهای اخیر و برخی ناهنجاری‌های اجتماعی است.

به نظر سرمقاله ابتکار: ریاست مجلس خبرگان همیشه برعهده کسانی بوده است که مورد احترام تمام گروه‌های سیاسی اعم از چپ و راست بوده اند. آیت‌الله مشکینی، آیت‌الله هاشمی و آیت‌الله مهدوی کنی هر سه از چهره‌های پرنفوذ و مورد احترام گروه‌های سیاسی بوده اند و الان نمی‌شود تصور کرد فردی بر این کرسی تکیه بزند که برخلاف این سنت رفتار کند. ریاست مجلس خبرگان باید نماد اعتدال در نظام جمهوری اسلامی باشد و این مهم ترین درخواست هاشمی از رئیس آینده این مجلس است.

استقلال بانک مرکزی

دنیای اقتصاد در گزارشی نشان داده تصمیم تازه مجمع تشخیص مصلحت در تفسیر استقلال بانک مرکزی و انتخاب رییس آن خدشه مصاعف به استقلال بانک مرکزی دانسته و نوشته معرفی رییس این بانک توسط وزیر اقتصاد عملا سیاست های پولی را زیر نظر سیاست های مالی قرار می دهد.

غلامرضا کیامهر در سرمقاله <link type="page"><caption> جهان صنعت</caption><url href="http://www.jahanesanat.com/1/" platform="highweb"/></link> به نوعی دیگر به سیاست های بانک مرکزی خرده گرفته و نوشته: در کشور اگر کسی برای امرار معاش در یک مغازه زیرپله‌ای بساط کسب‌و‌کار محقری را راه بیندازد و قبلا جواز لازم را از مراجع ذی‌ربط نگرفته باشد، پیش از دیدن رنگ آفتاب فردا ماموران شهرداری، اماکن، اتحادیه و سازمان امور مالیاتی و تامین اجتماعی و اداره کار به سراغش می‌آیند و با اختیارات قانونی که دارند، می‌توانند دکان کسب‌و‌کار او را تخته کنند.

نویسنده پرسیده حالا در همین کشور چطور می‌شود یک بانک یا یک موسسه مالی اعتباری با یک سرمایه‌گذاری سنگین تاسیس شود، پذیره‌نویسی کند، در شهرهای کشور به تاسیس شعب خود بپردازد، صدها و بعضا هزاران کارمند و کارشناس استخدام کند و چند سال بعد در میان بهت و حیرت صدها هزار مردمی که در این بانک‌ها و موسسات مالی، اعتباری اقدام به سپرده‌گذاری کرده‌اند، بانک مرکزی یعنی همان نهاد حافظ و پشتیبان اعتبار بانک‌ها نام و نشان آنها را از سایت رسمی خود حذف و با غیرمجاز اعلام کردن آنها به مردم بگوید هیچ مسوولیتی در قبال سپرده‌گذاری آنها در این بانک‌ها و موسسات مالی، اعتباری نخواهد داشت.

آخر با کدام منطق می‌توان پذیرفت که موسساتی بدون داشتن مجوز صدها شعبه در سطح کشور تاسیس کنند و چندین سال به انجام عملیات بانکی بپردازند، خودپردازهای آنها به شبکه شتاب متصل باشد، مانند سایر بانک‌ها و موسسات مالی، اعتباری به جذب سپرده‌های مردم بپردازند و در رسانه‌های عمومی برای خود تبلیغات کنند و انواع و اقسام خدمات بانکی به مردم ارایه دهند و بدون مجوز باشند.

به یاری زنان قربانی اسید پاشی برویم

مینو مرتاضی لنگرودی در مقاله ای در <link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=541&pageno=1" platform="highweb"/></link> ابتدا از آمنه بهرامی دختر جوانی که ده سال قبل قربانی اسیدپاشی شد یاد کرده که گفته است نقابی به چهره می زدم تا مردم از دیدن چهره‌ام ناراحت نشوند تا زمانی که برای معالجه به اسپانیا رفتم و پزشک در اولین دیدار علت گذاشتن نقاب را پرسید و چون گفتم با مهربانی گفت دخترم این نقاب را کنار بگذار. اینکه مردم از دیدن چهره‌ات ناراحت شوند یا نشوند مساله آنهاست نه تو که قربانی بی‌گناه خشونت هستی.

نویسنده با این مقدمه نوشته: این حدیث دل‌های دردمند را گفتم تا به خود آییم و از خود بپرسیم هر یک از ما به‌غیر از محکوم‌کردن خشونت اسیدپاشی، چه کارهای دیگری می‌توانیم در جهت کاهش آلام و ترمیم رنج‌ها و زخم‌های این داغدیدگان مظلوم و بی‌گناه انجام دهیم که تا به حال از انجام آنها کوتاهی کرده‌ایم.

نویسنده مقاله شرق با یادآوری از فداکاری هایی که دختران جوان ایران کردند و به ازدواج قهرمانان معلول جنگ درآمدند نوشته یکی از موثر‌ترین راه‌های بی‌اثرکردن عمل جنایتکارانه اسیدپاشان این است که قربانیان را تنها نگذاریم و اجازه ندهیم سوزش آن، سراسر زندگی‌شان را در خود ذوب و حل کند.مسوولان کشور هم می‌توانند با اولویت‌دادن به قربانیان اسیدپاشی در اشتغال و استخدام، نقشی در التیام دردهای آنان داشته باشند. از طرفی؛ فعالان مدنی نیز همچنانکه به دیگر خشونت‌دیدگان اجتماعی کمک می‌کنند باید به یاری زنان و دخترکان آسیب‌دیده از اسید بشتابند .

رد بی دلیل وزیر

محمد سرکامیان در سرمقاله <link type="page"><caption> مردم سالاری</caption><url href="http://mardomsalari.com/Template1/Article.aspx?AID=30663" platform="highweb"/></link> به نقد نمایندگان مجلس پرداخته و نوشته در جریان رای به آخرین وزیر پیشنهادی روحانی بحث اصلا این نبود که آیا آقای نیلی شایسته وزیر شدن هست یا نیست؟ بلکه اساسا بحث پیرامون یک سری موضوعات کلی، توصیفی و غیرقابل اثبات بود که نه آقای نیلی نه دکتر روحانی و نه هیچکس دیگر نمی‌توانست گزاره‌هایی در آن جلسه مطرح نماید که مخالفان را به سمت رای اعتماد متقاعد نماید.

به نوشته این مقاله: این همان روشی است که اصولگرایان در طول سال‌های فعالیت سیاسی خود هر زمانی که مناسب دیدند بدان تشبث جستند، تا جایی که در یک مقاطعی حتی اطلاعات و آمارو ارقام بودجه‌ای را که جزو کمی‌ترین و قابل شمارش‌ترین متغیرها هستند را به گزاره‌هایی کلی ‌و توصیفی تبدیل کردند و مهمترین حرفشان این بود که نمی‌خواهیم آرامش دانشگاه‌ها به هم بریزد، چرا می‌خواهید به اسم اعتدال فضای آرامش را از دانشگاه‌ها بگیرید.

مردم سالاری تاکید کرده: در واقع اصولگرایان در پروژه معرفی وزیر نامبرده عزمشان را بر رای عدم اعتماد جزم کرده بودند، به طوری که حتی یک شب قبل از روز رای‌گیری سخنگوی کمیسیون آموزش مجلس به عنوان مخالف وزیر شدن آقای نیلی به تلویزیون دعوت شده بود و با اتکای به همان شیوه کلی‌گویی و البته بدون استناد به کمترین دلایل برنامه‌ای و مدیریتی مخالفت جدی خود را با وزارت ایشان اعلام کرد.