مرور روزنامه‌های صبح تهران؛ ‌یکشنبه هفت اردیبهشت

خط حمله به شخص رئیس جمهوری ایران از سوی تندروها چه در مجلس و چه در سایر عرصه‌ها که از هفته پیش آغاز شده، همچنان در روزنامه‌ها به صورت یک بحث داغ مطرح است؛ این بار مستند "من روحانی هستم" جنجال‌برانگیز شده است.

مستند 'من روحانی هستم'

روزنامه وطن امروز در گزارشی نوشته است که با ورود مشاور فرهنگی رئیس جمهور و رسانه‌های حامی دولت، دور جدیدی از فشارها علیه مستند "من روحانی هستم" آغاز شده است. به‌نظر این روزنامه، دولتی که به آزادی بیان خود را ملزم نشان می‌دهد باید نسبت به این قبیل مستندها سعه صدر نشان دهد.

در همین حال روزنامه <bold><link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/default/default.aspx?y=93&m=02&d=07&pid=1&no=267&dn=1" platform="highweb"/></link></bold> با چاپ اطلاعیه دفتر رئیس جمهور مبنی بر این که اطلاعات این مستند ناصحیح است نوشته که هجمه‌ها علیه روحانی این بار شکل دیگری به خود گرفته است. به گونه‌ای که این بار نه وزرا، روند اقتصادی دولت یازدهم یا مذاکرات ژنو، بلکه شخص رئیس جمهوری و زندگی سیاسی‌اش هدف تندروها قرار گرفته است.

مستند "من یک روحانی هستم" نام مستندی از گروه فرهنگی سفیر فیلم است که ابتدا زمزمه‌هایش در محافل سیاسی پیچید و پس از آن در بعضی دانشگاه‌ها اکران شد و حالا به صورت رایگان در اینترنت در دسترس مردم قرار داده شده است.

به گزارش شهروند، چندی پیش برخی سایت‌ها خبر از پخش مستندی با این نام از صدا و سیما با موضوع برخی ضعف‌ها در دولت داده بودند.

سقوط اخلاق سیاسی

صادق زیباکلام، استاد دانشگاه تهران در روزنامه <bold><link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://www.sharghdaily.ir/Default.aspx" platform="highweb"/></link></bold> نوشته است؛ ماجرای تلخی که از جانب مخالفان دولت در ارتباط با برگزاری مراسم جشن زنانه که توسط همسر رئیس جمهور در کاخ سعدآباد پیش آمد و تبدیل به بحران سیاسی شد و بازبودن دست مخالفان رئیس جمهور برای ساخت فیلم‌هایی علیه روحانی، مقدم بر هر امر دیگری متاسفانه نزول سطح اخلاقی بخش‌هایی از جریانات سیاسی را به نمایش می‌گذارد.

به اعتقاد آقای زیباکلام اگر عین همین ماجرا در زمان آقای احمدی‌نژاد هم اتفاق افتاده بود منتقدان اصولگرای امروز همین واکنش را نشان می‌دادند؟ گویی برای بسیاری از ما ملاک و معیاری برای حسن و قبح وجود ندارد. به تعبیر دیگر و مع‌الاسف، حسن آن است که دوستان انجام می‌دهند و قبح آن است که مخالفان و رقبای سیاسی‌مان مرتکب می‌شوند. به کجا رسیده‌ایم؟

پیشنهاد و راه‌حل بدهید

حسن قشقاوی، معاون پارلمانی وزارت خارجه ایران در روزنامه <bold><link type="page"><caption> آرمان</caption><url href="http://www.armandaily.ir/Default.aspx" platform="highweb"/></link></bold> نوشته است، سیاست خارجی دولت در شرایط امروز بیش از هر چیز نیازمند ارائه پیشنهادها و طرح‌های سازنده است، چرا که این امر به دستگاه دیپلماسی ایران کمک می‌کند تا بهترین راهکار را در چالش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی خود برگزیند.

آقای قشقاوی در ادامه مقاله خود از این که نه منتقدان دستگاه سیاست خارجی و نه نمایندگان مجلس طرحی را برای چالش‌های پیش روی دستگاه دیپلماسی کشور ارائه نکرده‌اند، ابراز تاسف کرده و نوشته که حتی می‌توان گفت رسانه‌ها هم در این راه کمکی به دولت یازدهم نکرده‌اند.

نویسنده پرسیده که آیا منتقدان توافق هسته‌ای ژنو در رسانه‌ها و دانشگاه‌ها طرحی را برای ادامه مذاکرات در اختیار دولت قرار داده‌اند؟ آن چیزی که امروز در باره عملکرد رسانه‌ها و فعالان سیاسی می‌بینیم، بیش از هر چیز رویکرد مرده‌ باد و زنده باد است.

با روزنامه‌ها برخورد فرهنگی شود

علی کاظمی در روزنامه <bold><link type="page"><caption> قانون</caption><url href="http://ghanoondaily.ir/1393/02/06/Files/PDF/13930206-409-1-1.pdf" platform="highweb"/></link></bold> با توجه به خبر توقیف روزنامه ابتکار به ذکر مواردی از اشکال مختلف نشر اکاذیب پرداخته و نوشته است که در مورد رسانه‌ها گاهی انتشار یک خبر توسط رسانه‌ها که یک شخصیت حقوقی هستند ممکن است ما را با دو چالش مواجه کند، اول آیا باید با تخلف صورت گرفته مقابله کرد؟ و دوم این که مقابله باید چگونه باشد که منجر به توقیف رسانه نشود؟

به نظر نویسنده گاهی اتفاق افتاده که به خاطر یک خبر، رسانه‌ای توقیف شده است که باید صراحتا گفت این توقیف‌ها اصلا به صلاح جامعه نخواهد بود. ضمن آن که همانطور که اشخاص حقیقی حق حیات دارند، شخصیت‌های حقوقی هم حق بقا دارند. نباید اولین مجازات، آخرین مجازات باشد. همینطور اصل تناسب مجازات با جرم که باید حتما رعایت شود و نباید یک خبر کوچک موجب تعطیلی روزنامه‌ای شود.

خلاصه آن که به نظر آقای کاظمی نباید با دید حقوقی صرف با مطالب روزنامه‌ها برخورد شود چه آن که کسی که نویسنده اگر مرعوب شود نخواهد نوشت و انتقاد سازنده نخواهد کرد.

باز هم پارازیت

ابوالقاسم قاسم‌زاده در روزنامه <bold><link type="page"><caption> اطلاعات</caption><url href="http://www.ettelaat.com/new/" platform="highweb"/></link></bold> نوشته است؛ انتشار امواج پارازیت و تاثیر منفی آن بر سلامت مردم و خانواده‌ها همچنان پرسش مجامع گوناگون است. گروهی خواهان تحقیق علمی و روشن در باره تاثیر پخش پارازیت بر سلامت مردم هستند.

گروه دیگری هم به دو نکته اشاره می‌کنند. اول آن که آیا استفاده از پخش امواج به صورت پارازیت بر روی شبکه‌های تلویزیونی محمل قانونی دارد یا به صورت سلیقه‌ای انجام می‌شود. دوم هم این که اگر هدف از ایجاد پارازیت، ممانعت از انتشار امواج تصویری ضداخلاقی است، آیا با استفاده از پارازیت این هدف محقق می‌شود یا نه؟

به نظر نویسنده مقاله تا اینجای کار معلوم شده که انتشار امواج پارازیت محمل قانونی روشنی ندارد و دستوری است. اکنون که وزارت بهداشت از تشکیل گروه کارشناسی برای بررسی تاثیر پخش پارازیت بر سلامت مردم خبر داده است، جا دارد تا هزینه و فایده انتشار پارازیت را به خصوص در تحقق اهداف مورد نظر بررسی کند.

فرصتی تاریخی

وحید معتمدنژاد در روزنامه <bold><link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemaad.ir/Released/93-02-07/150.htm" platform="highweb"/></link></bold> نوشته است؛ سفر خانم ایرینا بوکووا، مدیر کل یونسکو به ایران که خود از سیاستمداران کهنه‌کار قدیمی بلغاری است از چند جهت قابل تامل است. اینکه پس از گذشت ۱۰ سال این نخستین باری است که مدیر کل یونسکو به ایران سفر می‌کند به لحاظ دیپلماسی حاوی پیامی است که تعامل را در دو حوزه سیاست و فرهنگ به ارمغان آورده است.

در بعد دیگر هیاتی است که متشکل از معاون امور برنامه‌ریزی راهبردی و متخصص برنامه‌ریزی حوزه آسیا و اقیانوسیه این سازمان است که وی را در این سفر همراهی کرده و آن سوی این سفر نیز ملاقات‌هایی است که با مقامات ایرانی در حوزه‌های سیاست خارجی، علمی، فرهنگی و تاریخی به عمل می‌آید.

به نظر نویسنده از هر سه منظر فوق ایران در شرایط کنونی نیازمند همکاری پیوسته و گسترده با سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد است که بتواند در ارتقای سطح آموزشی، علمی و فرهنگی خود قدم‌های استواری بردارد.

آقای معتمدنژاد در پایان مقاله خود ابراز امیدواری کرده که مقامات ایرانی با درک موقعیت امروز ایران با انجام و تعهد به بندهای سند راهبردی یونسکو بر مشکلات عدیده فایق آمده و چشم‌اندازی روشن از فردای ایران را در دیدگاه جهانی ترسیم کنند.