بررسی روزنامه های صبح یکشنبه تهران - هفدهم فروردین

روزنامه های امروز همزمان با گزارش هایی از کابل و حوزه های رای گیرنده انتخابات ریاست جمهوری افغانستان با چاپ عکس هایی از استقبال مردم افغان از این انتخابات خبر داده و در مقالاتی از رشد یا تمرین دموکراسی در آن کشور نوشته اند.

نسرین رضایی در مقاله ای در <italic><bold><link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=369&pageno=1" platform="highweb"/></link></bold></italic> نوشته: شاید باید کرزای را اولین دولتمرد تاریخ آسیای میانه بنامیم که با پای خود کنار می‌رود و کرسی قدرت را واگذار می‌کند. آسیای میانه‌ای که تاکنون اینگونه شاهد چنین روند انتقال قدرتی نبودیم. دولتمردانی رفتند یا بهتر بگوییم مجبور به ترک قدرت شدند، نه به روش صندوق‌های رای که به‌واسطه مرگ، قیام و کودتا.

نویسنده این مقاله اشاره کرده : نورسلطان نظربایف رهبر زمان کمونیسم قزاقستان پس از استقلال این کشور به ریاست‌جمهوری رسید و همچنان در این منصب باقی‌ ‌است.

امامعلی رحمان از سال ۱۳۷۱ رییس جمهور تاجیکستان است و اسلام کریموف هم از ۲۰ سال رییس‌جمهور ازبکستان. عسگر آقایف، رهبر حزب کمونیست قرقیزستان هم از آغاز استقلال این کشور تا سال ۲۰۰۵ میلادی قدرت را در دست داشت. در ترکمنستان هم صفرمراد نیازاف اولین رییس‌جمهور کشور بود تا زمان مرگ.

مقاله شرق بدان جا رسیده که: افغان ها پیش از این یک دوره کوتاه‌مدت را که به دهه به اصطلاح دموکراسی معروف شد در ۱۰سال پایانی دوره پادشاهی محمد ظاهرشاه تا کودتای سال ۱۳۵۲داوودخان تجربه کردند اما آیا حالا دموکراسی تزریقی ۲۰۱۴ کابل را به سمت و سوی دموکراسی طبیعی سوق خواهد داد؟

مصایب مذاکرات و قطعنامه

در حالی که روزنامه های اصولگرا از قول نمایندگان مخالف دولت خبر داده اند که امروز طرحی در مجلس مطرح می شود که پیشنهاد توقف مذاکرات هسته ای با کشورهای ۵ +۱ در آن است، روزنامه های هوادار دولت آرام تر به قطعنامه اتحادیه اروپا درباره نقض حقوق بشر در ایران پرداخته اند.

مسعود رفیعی طالقانی‌ در مقاله ای در <italic><bold><link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/default/default.aspx?y=93&m=01&d=17&pid=1&no=249&dn=1" platform="highweb"/></link></bold></italic> از قول علی لاریجانی دبیر پیشین شورای عالی امنیت ملی از مصایب مذاکرات هسته ای نوشته و یادآور شده که لاریجانی تازه این را در زمان احمدی نژاد بر زبان آورد که چنان چهره‌ای از ایران ترسیم کرده بود که مذاکره کنندگان از قبل می‌دانستند کارشان چندان دشوار نیست زیرا ترسیم چهره تک بعدی ایران از قبل انجام شده و خط و ربط ایران در مذاکرات معلوم و مبرهن بود‌. مذاکره‌کنندگان جهانی نیز لابد می دانستند که اگر ایران همان است که محمود احمدی‌نژاد می‌گوید، دیگر تکلیف مذاکرات از پیش معلوم است‌.

به نوشته این مقاله در زمان احمدی نژاد ، مذاکره‌ای نبود که بتوان انتظار خبر توافق اولیه‌ای از آن داشت چه رسد به این‌که بتوانیم بگوییم توافق جامع.

شهروند نوشته مذاکره کنندگان امروز دارند روند یک توافق جامع با قدرتهای جهانی را پیش می‌برند با این وجود تازه دیروز هم یکی از نمایندگان عضو جبهه پایداری که جریان متبوعش در نواختن دولت و تیم مذاکره‌کننده بسیار پایدار است خبر داده که شماری از نمایندگان منتقد دولت پیشنهاد توقف مذاکرات را داده‌اند.

یوسف مولایی هم در سرمقاله <italic><bold><link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://www.iran-newspaper.com/?nid=5613&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link></bold></italic> روزنامه دولت نوشته: بعد از صدور قطعنامه پارلمان اروپا در قبال ایران واکنش‌های مختلفی در محافل سیاسی ایران صورت گرفت. اما به نظر می‌آید بسیاری از کسانی که این قطعنامه را به مثابه یک خطر بزرگ معرفی کرده‌اند، شناخت روشنی از جایگاه این نهاد اروپایی، همین طور وزن و تأثیر تصمیمات آن ندارند.

این استاد حقوق بین المللی با تشریح این که: موضوع صدور قطعنامه از سوی پارلمان اروپا در قبال ایران امری روتین و معمولی است نوشته: این نتیجه‌گیری که پارلمان اروپا این بار عزم مقابله با مذاکرات هسته‌ای ایران و غرب را کرده امری اشتباه و ناشی از نبود شناخت نسبت به کار این نهاد است.

مقاله روزنامه ایران تاکید کرده: بسیاری از معترضان به قطعنامه، پارلمان اروپا را معادل شورای اروپا یا کل اتحادیه اروپا انگاشته اند. در حالی که حداکثر تأثیری که قطعنامه‌های پارلمان اروپا برجای می‌گذارد، تلطیف یا تشدید فضای سیاسی در روابط این مجموعه با کشورهای هدف است. .

مردم و مرزبانان اسیر

<italic><bold><link type="page"><caption> قانون</caption><url href="http://ghanoondaily.ir/?NPN_Id=399&pageno=1" platform="highweb"/></link></bold></italic> در گزارش اصلی خود نوشته:۶۰ روز است که سربازان وطن سرگردانند. چه آن زمان که گروگان جیش العدل بودند چه این روزها که می‌گویند آزاد شدند اما مشخص نیست در خاک ایران هستند یا در پاکستان به سر می‌برند. مقامات ایران و پاکستان هم مسابقه بی‌خبری گذاشتند و هر ساعت اخبار ضد و نقیض از آخرین وضعیت مرزبانان ربوده شده اعلام می‌کنند.

امیرحسین مصلی در صفحه آخر <italic><bold><link type="page"><caption> آرمان</caption><url href="http://www.armandaily.ir/?NPN_Id=562&pageno=16" platform="highweb"/></link></bold></italic> نوشته: تعطیلات نوروز ۹۳ برای بخشی از ایرانیان گویی تداعی‌گر رمان معروف گزارش یک آدم ربایی گابریل گارسیا مارکز است، با این تفاوت که به جای خبرنگاران کلمبیایی به گروگان گرفته شده در آن رمان این بار سربازان ایران زمین اسیر دست تروریست‌ها شده بودند که این واقعه پنج سین از سفره هفت سین مردم را در ایام عید به یغما برده بود.

به نوشته این مقاله: ربودن سربازان توسط گروهک تروریستی جیش العدل باعث به وجود آمدن چنان حس همبستگی و عطوفتی میان مردم شد که در تعطیلات ناشی از روزهای نخست بهار اطلاع‌رسانی و آگاهی رسانی در شبکه‌های اجتماعی جای خالی عدم انتشار دو هفته‌ای مطبوعات را به نحو احسن پر کردند.

اعتماد هم در ابتدای گزارشی در صفحه آخر خود نوشته با انتشار خبر گروگان گرفته شدن سربازان، افکار عمومی در ایران به‌شدت تحت تاثیر قرار گرفت و شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی به شکل بی‌سابقه‌یی درگیر این ماجرا شد. نامه یک میلیون و نیم امضایی هنرمندان و ورزشکاران و خبرنگاران به سازمان ملل هم در ادامه خبرساز شد.

با این مقدمه <italic><bold><link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemaad.ir/Released/93-01-17/151.htm" platform="highweb"/></link></bold></italic> نظر عماد افروغ جامعه شناس را نقل کرده که گفته: بدون مشارکت‌های مدنی هیچ اتفاقی در جامعه امکان وقوع ندارد. در این رویداد هم بی‌شک حضور مردم و نیروی تاثیرگذاری مردم از طریق شبکه‌های اجتماعی گام بسیار موثری در آزادی این عزیزان بوده است.

امیر حاج‌رضایی کارشناس ورزشی هم به این روزنامه گفته هر وقت مردم به میدان بیایند تاثیر چشمگیری بجا خواهند گذاشت. آگاهی مردم و هشیاری تمامی اقشار جامعه نسبت به وقایع و رویدادهای داخلی و خارجی می‌تواند در چنین موقعیت‌های خطیری، کمک بزرگی به شمار آید.

به نظر این فعال اجتماعی: افکار عمومی می‌تواند فراسوی مرزهای یک کشور هم اثرگذار باشد و محدود به مرزهای جغرافیایی نیست. اما واکنش مردم به این اتفاق یک واکنش انسانی بود. من، شخصا حتی اگر ایرانی هم نبودم و این اتفاق در کشور دیگری رخ داده بود قطعا نامه اینچنینی را امضا می‌کردم.

ابوالفضل جلیلی کارگردان سینما هم گفته است: عکس چهار مرزبان آزاد شده را دیدم. شادی‌ام کم از اندوه نبود. لبم می‌خندید و چشمم به اشک نشسته بود. خوش به آزادی و حال این چهار سرباز رها شده و جایش خالی آن سربازی که خونش ریخته شد و این آزادی ثمر و میوه همان خون است.

کاستن از محدودیت ها

در حالی که روزنامه های مختلف امروز از شادمانی فعالان بخش حمل و نقل کشور از فراهم آمدن امکان خرید لوازم یدکی و قطعات هواپیما از آمریکا خبر داده اند جمشید پژویان اقتصاددان با اشاره به تصمیم دیروز وزارت خزانه داری آمریکا نوشته: در گذشته و قبل از اعمال تحریم‌ها، ایران بیشترین مبادلات اقتصادی را با کشور ایالات متحده آمریکا داشتیم و اگر تحریم‌های علیه ایران برداشته شود منافع اقتصادی بسیاری نصیب این کشور خواهد شد.

رییس شورای رقابت در دولت احمدی نژاد افزوده: بنابراین یک تمایل جدی از جانب بنگاه‌های اقتصادی آمریکا برای از سرگیری روابط اقتصادی با کشور ما وجود دارد. بنگاه‌های اقتصادی خواهان آزاد شدن منابع و افزایش قدرت خرید ایران هستند اما یک تفاوت اساسی در اروپا و ایالات متحده آمریکا در این مورد وجود دارد. در آمریکا بنگاه‌های اقتصادی بزرگ نفوذ بیشتری دارند و در اروپا نهادهای مردمی و گرو‌ه‌های طرفدار حقوق بشر .

مقاله <italic><bold><link type="page"><caption> آرمان</caption><url href="http://www.armandaily.ir/?NPN_Id=562&pageno=2" platform="highweb"/></link></bold></italic> در نهایت افزوده: در آمریکا مسائل حقوق بشری ایران چندان مطرح نیست زیرا ورای شعارها در این کشور آنچنان که باید مسائل حقوق بشری رعایت نمی‌شود. در آمریکا در قبال ایران تمرکز روی رفع تحریم‌ها قرار داده شده تا از مسیر آن کمپانی‌ها نفع و سود خود را ببرند که این موضوعات نشان‌دهنده اختلافات بین‌المللی در ارتباط با مسئله هسته‌ای ایران است.

شهرام جزایری یا بابک زنجانی

<italic><bold><link type="page"><caption> ابتکار</caption><url href="http://www.iranpress.ir/ebtekar/Ebtekar/Article.aspx?AID=28828" platform="highweb"/></link></bold></italic> در گزارشی نوشته: بعد از بازداشت بابک زنجانی در سال گذشته و رفتنش به اوین باعث شد وی به عنوان معروف ترین مجرم اقتصادی شناخته شود و جای شهرام جزایری را بگیرد. این جابجایی عنوان و بودن هر این دو با هم در اوین انگار باعث شده است که دیگر جای برای شهرام جزایری در اوین نباشد و وی خواستار بیرون آمدن از اوین شده است.

به نوشته این گزارش: مدیرکل زندان‌های استان تهران درباره برخی گمانه زنی‌ها مبنی بر وجود نام شهرام جزایری در فهرست مشمولان عفو به مناسبت روز جمهوری اسلامی گفته : نام شهرام جزایری در کمیسیون عفو مطرح نشده، اما محمود علیزاده طباطبایی وکیل مدافع شهرام جزایری اعلام کرده رد مال موکلش ۴۸.۵ میلیون دلار بود که به طور کامل انجام شده است. دوران محکومیت ۱۱ ساله اش نیز تمام شده . او دو برابر مبلغ رد مال، جزای نقدی داشت که بابت این مساله به اتهام تحصیل مال نامشروع، حداکثر باید دو سال زندان می‌ماند که این دو سال را نیز تحمل کرده است.

ممنون! من خودم می میرم

آیدین سیارسریع در صفحه طنزانه <italic><bold><link type="page"><caption> قانون</caption><url href="http://ghanoondaily.ir/?NPN_Id=399&pageno=12" platform="highweb"/></link></bold></italic> نوشته: نیم ساعت نشستم فکر کردم (البته برای خودم هم عجیب بود) و به این نتیجه رسیدم هرکس می خواهد مردم کشور ما را به هرنحوی به قتل برساند خیلی احمق است. حتی قاتلان عزیز داخل کشور که می خواهند به هر دلیلی شخص هموطن خودشان را هم بکشند هم خیلی احمق اند.

به نوشته این طنزنویس: طرف می‌زند به سرش، یک لحظه خون به مغزش نمی رسد، می رود با هزینه بالا آن هم به طور غیرقانونی اسلحه تهیه می‌کند، نقشه می‌چیند که من کی بزنم طرف را ناکار کنم. بعد با هزار بدبختی نقشه را پیاده می‌کند و در آخر یک تیر توی مغز طرف خالی می‌کند و بعد از یکی دو سال هم اعدام می‌شود می‌رود پی کارش!

در حالی که به نوشته قانون: خب عزیز من! یک سال، دو سال دندان روی جگر می‌گذاشتی، طرف خودش می‌مرد دیگر! حالا یا بر اثر سرطان، یا تصادفات جاده‌ای، یا سکته قلبی. حالا گیریم هیچکدام از اینها اثر نکرد، عدم استقرار مستحکم را که خدا از آدم نگرفته. می‌رفت لب پنجره می‌افتاد پایین و خلاص، اناا... و انا الیه راجعون. حالا فهمیدید چرا کشتن ما ایرانی جماعت کار بی‌خود و بیهوده‌ای است؟ چون ما خودمان داریم با زبان خوش می‌میریم.