روزنامه های کابل: دوشنبه، ۹ ثور
سفر حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان به اروپا و مسایل مربوط به بیست و یکمین سالگرد هشتم ثور ۱۳۷۱، از موضوعهای اصلی مورد بحث روزنامه های چاپ امروز کابل است.
محمدرضا هویدا در روزنامه افغانستان سفر حامد کرزی رئیس جمهوری به اروپا برای امضای توافقنامه های درازمدت با فنلاند و دانمارک را بررسی کرده است. مدیر مسئول روزنامه تاکید کرده که افغانستان باید به دنبال اجرای مواد توافقنامههای استراتژیک با کشورهای مختلف باشد.
نویسنده با اشاره به امضای چند توافقنامه مشابه دیگر با شماری از کشورهای منطقه و غربی، نوشته که امضای تعداد زیادی چنین توافقنامهها، از افغانستان در سطح بینالمللی تصویر مقبولی ارائه میکند، اما آنچه که اهمیت دارد، اجرای مواد این پیمانها است.
هویدا افزوده که دولت افغانستان باید تنها به دنبال امضای چنین توافقنامه نباشد، باید شرایط اجرای این پیمانها و زمینهسازی برای استفاده از پیمانهای آنها باشد. به نظر سرمقالهنویس روزنامه افغانستان، به همین دلیل است که امضا و اجرای این توافقنامهها به دقت و با نگرانی دنبال میشود.
روزنامه وحدت این پرسش را مطرح کرده که ماهیت این گونه توافقنامه را براساس "سیاست غربیستیز" دولت حامد کرزی تبیین کرد. به نظر نویسنده، حامد کرزی تلاش دارد که با توسعه روابطش با کشورهای مختلف، تلاش دارد ضمن نشان دادن مشروعیت بینالمللی دولتش، حمایت کشورغربی را به دست آورد.
سرمقالهنویس وحدت معتقد است که آقای کرزی خصوصاً به دنبال جلب حمایت کشورهایی است که در موردسیاستهای داخلی افغانستان موضعی نرم یا انفعالی دارند. روزنامه افزوده که رئیس جمهوری تلاش دارد که بیشتر کردن تعداد توافقنامههای استراتژیک، توانایی خود را برای حفظ آینده سیاسی کشور با حضور تیم مورد نظر خودش بالا ببرد.
با این حال، نویسنده معتقد است که امضای موافقتنامههای راهبردی با کشورهای اروپایی بدون چتر حمایتی آمریکا موفقیتآمیز نخواهد بود، چرا که حضور این کشورها در افغانستان به درخواست آمریکا و درک نگرانی امنیتی ناشی از وضعیت افغانستان بوده است.
سرمقاله وحدت در ادامه افزوده که کم و کیف و ماهیت قراردادهای دوجانبه بین افغانستان و کشورهای غربی عموماً به حکومت بعدی افغانستان مربوط خواهد بود و در حال حاضر حکومت افغانستان با تبدیل کردن امضای این قراردادها به یک "عادت" نمیتواند گره کور امنیت و ثبات کشور را باز کند.
هشت صبح در سرمقاله خود نوشته که هشتم ثور امسال کمرنگ بود و دولت احتمالاً به دلایل امنیتی آن را به آرامی در داخل کاخ ریاست جمهوری برگزار کرد. در عوض طالبان حملات بهاری خود را در این روز آغاز کرد.
نویسنده با این مقدمه نوشته که اگر روز هشتم ثور بهواقع یک روز ملی است، باید از سوی مردم بزرگداشت شود و اگر این روز بازتابدهنده آرمانهای جامعه است، بدون تردید مردم آن را گرامی میدارند. اما به باور هشت صبح، به وضوح دیده میشود که مردم افغانستان به بزرگداشت از چنین روزی ندارند.
به نظر روزنامه، دلیل آن این است که پیروزی مجاهدان در هشتم ثور ۱۳۷۱، پیامدهای خونین و فاجعهباری داشت. مردم انتظار داشتند که با پیروزی مجاهدان آرامش و امنیت به کشور باز گردد، اما در عوض دور تازهای از جنگها آغاز شد، پایتخت ویران شد و دولت به عنوان یک نهاد از بین رفت.
نویسنده هشت صبح افزوده که این همه نابسانی به دنبال هشتم ثور ۱۳۷۱، ریشه در "بیبرنامگی" گروههای جهادی داشت و دولتی هم که آنها به عنوان دولت اسلامی معرفی کردند، تعریفی مشخص نداشت. به نوشته روزنامه، نبود "اندیشه روشن و سازنده" باعث شد که سازمانهای جهادی بر سر تشکیل یک دولت فراگیر توافق کنند و کشور به هرج و مرج فرو رفت.
ماندگار در تیتر اول خود از قول احمدولی مسعود نوشته که "عملکرد افراد و مهرهها جوهر جهاد را زیر سوال نمیبرد". آقای مسعود در مراسمی به مناسبت هشتم ثور ازرهبران جهادی به دلیل "عدم توجه آنها به پاسداری از ارزشهای جهاد و افتخارات مجاهدان" انتقاد کرده است.
به نوشته ماندگار، آقای مسعود گفته که "رهبران جهادی به برکت جهاد و مقاومت مردم افغانستان در دولت کنونی به جایگاه و پایگاه دست یافتند"، اما "چنانکه دیده میشود، معتقد به آرمانها و جوهره جهاد و مقاومت نیستند". همچنین عبدالبصیر سالنگی، والی پروان و از فرماندهان جهادی پرسیده: "چرا شما امروز از گرامی داشت هشتم ثور شرم میکنید؟"
ماندگار در مطلب دیگری بازتاب مسایل مربوط به هفتم و هشتم ثور را در رسانهها بررسی کرده و نوشته که برخی رسانهها اصلا در این مورد سکوت کردند و برخی هم هفتم ثور را تقبیح و هشتم ثور را تجلیل و شماری هم هر دو را تقبیح کردند. نویسنده اما از بعضی رسانههای تصویری به دلیل پخش بعضی صحنههای جنگهای داخلی به شدت انتقاد کرده است.
نویسنده این تصاویر را "شنیع و تفرقهافگن" خوانده و افزوده که این رسانهها با سر هم کردن برخی رویدادهای تاریخی به اختلافهای قومی دامن زدند. به باور نویسنده ماندگار، هدف از پخش چنین برنامهها "نکوهش اقلیتهای قومی و برائت دادن یک قوم" بود.
