محمد ظاهر شمس

	نصير، شکيلا را نمی گذاشت ساعتتيری کند، بلکه او بايد کار های خانه را نجام می د اد.

برنامه را بشنويد

روزی شکيلا با خواهر خوانده هايش جز بازی داشت که نصير با قهر او را خانه برد ،گريه های شکيلا تا دور دست ها شنيده می شد، چون زاری هايش اثر نداشت.

هرچند دوستان شکيلا به نصير عذر کردند، اما او قبول نکرد . روز باز هم همبازی های شکيلا با هم ساعتتيری داشتند، اما او با حسرت می نگريست.

سرانجام در صدد اين شد که يک چاره يی بايد سنجيد، لذا از راه کلکين خانه گلالی رفته، اما پايش افگار شد .

در همين وقت نعيم که توپش راگم کرده بود، شکيلا را متهم به دزدی توپش کرد. شکيلا هرقدر گفت که او دزدی نکرده، اما سودی نداشت که نداشت.

نصير هم خواهرش را ملامت کرد واز نعيم خلاف خواهرش حمايت کرد. شکيلا برای تاوان هيچ چيز نداشت، سرانجام نصير مجبور شد از توپ خود بگذرد.

در اين حال مادر نعيم از قضيه خبرشد و در يافت که مقصر اصلی خود نصيراست ، ضمنا در همين وقت توپ که زير گل بته افتاده بود، آن را دريافته به نعيم داد.

	نصير و نعيم، از گريه ی شکيلا جگر خون شده عهد بستند، دگر مانع ساعتتيری وی نشوند.

مادر نعيم وگلالی، نصير را متوجه اشتباهش کردند و از شکيلا گفتند، که برای ساعت تيری خود را از کلکين اندا خته بود.

در فرجام نعيم از تاوان توپ منصرف شدد و نصير وعده کرد بعد از آن به اذيت خواهرش نپردازد و همه با هم به خوشی ساعتتيری می کردند.