محمد ظاهر شمس

	آفتاب، مهتاب، ستاره، باد وباران، رفقای هم بودند و چوپانی بچه هم عاشق طبيعت .

برنامه را بشنويد

همانقدر که چوپان از دشت وکوه وتوله زدن لذت می برد، از شمال بدش می آمدو خواهان باران بود. او با يگانه دوستش مهتاب راز دل می گفت.

مهتاب پس از مشوره با آفتاب وستاره ها از ابر خواست تا بر دشت ودامان مهربان شده سبزه و گل ها را آبياری کند. ابر چنان کرد تا مراد دل چوپان حاصل شود.

هنوز تشنگی سبزه ها سيراب نشده بود، که چوپان ازباران خسته شد. وی به مهتاب از گل ولای و نمی شکايت کرده در حسرت روز آفتابی شد.

اين بار مهتاب ازآفتاب خواست تا بتابد و سبزه وکوه ولاله ها را جان بخشد. فردا آفتاب برهمه جا تابيده روشنی و گرمی بخشيد.

لختی نگذشت، که چوپان از تابش آفتاب دلش گرفت. او گوسفندانش را در نور مهتاب می چراند و آرزو کرد هوا سرد شود.

آفتاب، ابر و ستاره ها، از خواهش بی جا و ناشکری چوپان قهر شدند. فردا آفتاب چهره در نقاب کشيده سياه پوش شد و روشنی و حرارت نه بخشيد.

درخت، سبزه همه و همه از سردی لرزيدند واز تاريکی ترسيدند. آنها از باد های سرد شکو ه سر دادند.

	وقتی درخت وسبزه دريافتند، که مشکل را چوپان خلق کرده، امر گرفتار يش را دادند.

چوپان با ديدن تغيير برآفتاب قهر شد، که چرا رو گرداند. او به مهتاب شکايت برد، مهتاب با قهرگفت تو از باران، آفتاب و شمال بدون اين که بدانی خسته شدی.

بايد دانست چيزی را که خداوند آفريده برای فايده انسانهاست بايد قدر نعمات را به جا آورده شکر کرد.

وقتی درخت وسبزه دريافتند، که اين کارچوپان است، امر گرفتاری چوپان دادند. چوپان عذر خواهی کرده به شکر کردن پرداخت.

سرانجام با ميانجگری مهتاب بر خطای چوپان بچه بخشيده شد. آفتاب هم آشتی کرده نقاب از رخ دور کرد و همه با هم به زندگی ادامه دادند.