Bha Daibhidh ann an trom ghaol ri Winnie agus tha seo ri fhaicinn nuair a tha i a' toirt iomradh air an t-snàithlean òir. Ach, bha Winnie còmhla ri cuideigin eile aig an àm, ged a gheall i gun robh i an dùil dealachadh ris. Dh'iarr i air Daibhidh feitheamh rithe gus an dealaicheadh i ris an fhear cuide ris an robh i. Dh'aontaich e sin a dhèanamh, ach bha e a' feitheamh fad trì bliadhna is cha do dhealaich Winnie ris an fhear eile.

Tha an t-seacaid a' cur àm sònraichte na bheatha ann an cuimhne Dhaibhidh. Tha e mar gu bheil an t-seacaid seo agus an obair a rinn e oirre a' riochdachadh na h-ìre aig an robh e na dhreuchd is na bheatha phearsanta aig an àm: làn comais ach òg, neo-eòlach fhathast agus buailteach mearachdan a dhèanamh. Mearachdan a chì e gu soilleir a-nis le eòlas-obrach is fèin-fhiosrachadh nam bliadhnaichean.

Tha Daibhidh toilichte gu bheil e mu dheireadh thall a' cur a chùl ri Winnie. Tha e a-nis deònach gabhail ris an t-sìde a-muigh agus, latha cho brèagha ann is tha e a' faireachdainn aotrom. Tha an taghadh-facail seo a' sealltainn nach eil e a' dol ga chumail fhèin glaiste taobh a-staigh na bùtha, mar a rinn e fad iomadh bliadhna. Tha e air faochadh fhaighinn a-nis.

Tha sinn cuideachd ag ionnsachadh gu bheil Daibhidh a' toirt mathanas dha fhèin airson na mearachd a rinn e nuair a bha e òg. Tha co-dhùnadh a' tighinn air a' chùis mu dheireadh thall agus tha e coltach gun urrainn dha gluasad air adhart le bheatha a-nis.

Tha MacLeòid a' toirt air an leughadair beachdachadh mun dòigh sa bheil sinn a' dèiligeadh ri mearachdan a nì sinn nar beatha. Tha Daibhidh air a bhith a' gabhail aithreachas fad iomadh bliadhna mu rudeigin a rinn e. Tha e a' lìonadh a bheatha le obair agus 'S e an obair aige an aon rud a tha ga chumail a' dol. Ach ged a tha sin a' toirt faochadh dha gu ìre, chan eil e a' faireachdainn gu tur riaraichte gu deireadh na sgeulachd, far a bheil e a' gabhail smachd air a bheatha fhèin agus a' cur a chùl ris an droch roghainn a rinn e nuair a bha e òg.