Tha an t-ùghdar a' cleachdadh ìomhaigheachd dhathan gu h-èifeachdach san às-earrainn seo. Tha an sgrìobhadair ag ainmeachadh rudan a tha geal (an sneachd agus an togalach) agus tha seo a' cur ri ìomhaigheachd na sgeulachd gu mòr. Sa chiad dol-a-mach, dh'fhaodadh gu bheil an dath geal a' riochdachadh neoichiontachd nan Iùdhach. Ach, a thuilleadh air a sin, tha dath an t-sneachd agus dath an togalaich a tha na h-Iùdhaich a' faicinn ri riochdachadh fuachd agus rudan a tha gun fhaireachdainn. Tha sin freagarrach oir tha e a' cur ri na tha a' tachairt san sgeulachd: rud a tha an-iochdmhor agus neo-thròcaireach.

Tha Mac a' Ghobhainn a' cur cuideam air cho toilichte is dòigheil 's a tha na h-Iùdhaich fhathast. Ged a tha fios aig an leughadair, chan eil fios aig na h-Iùdhaich gu bheil iad cho faisg air a' bhàs. Tha rudan mar ceòl is dannsa a' dol gu dìreach an aghaidh an rud a tha a' dol a thachairt riutha. Le bhith a' cleachdadh an fhacail aotrom, tha Mac a' Ghobhainn a' cruthachadh iomsgaradh làidir is tòna na sgeulachd ag atharrachadh gu mòr aig an deireadh.

Tha ìoranas ann oir chan eil na saighdearan idir glan gu moralta, ged a tha coltas glan orra. Tha an samhla cho glan ris an t-sneachd cumhachdach oir tha sneachd agus an dath geal gu math tric a' riochdachadh rudan a tha glan is neoichiontach. Tha na h-Iùdhaich gu tur glan (neoichiontach) mar-thà agus tha glainead an t-sneachd a' riochdachadh sin.

Tha na dathan seo a' toirt air an leughadair smaoineachadh gur e daoine cruaidh agus gun fhaireachdainn a th' anns na saighdearan. Ged a tha na h-Iùdhaich a' smaoineachadh gu bheil na saighdearan spaideil air sgàth nan èididhean aca, tha rudan a tha glas agus air dhath airgid a' cur an cèill rudan mar chlachan agus meatailt – rudan anns nach eil truas no faireachdainn sam bith. Tha e a' tighinn am follais tron sgeulachd gu bheil na saighdearan seo gun cho-fhaireachdainn sam bith dha na h-Iùdhaich leis an dòigh sa bheil iad a' dèiligeadh riutha.