Nur Batur Atina

Önce büyük bir değişim yaşadı. 7 Mart'ta yaşadığımız müthiş geceyi hatırlıyorum...

Bütün Yunanistan'da çılgın bir parti düzenlenmiş gibiydi. Basın merkezinden çıktığım zaman, dört milyon Atinalı sokaklara dökülmüştü sanki.

Havai fişekler atılıyor, ellerinde Yeni Demokrasi Partisi'nin bayraklarıyla Yunanlılar sokaklarda dans ediyor, adeta kıyamet kopuyordu.

20 yıl boyunca Yunanistan'a damgasını vuran sosyalist Pasok iktidara veda ediyor, yerine sağın genç lideri Kostas Karamanlis geliyordu.

O gece kutlamalar sabaha kadar sürdü.

Pazartesi sabahı ise Yunan halkı büyük umutlarla uyandı. Şimdi Karamanlis'e verdikleri oyun karşılığını, yani değişimi istiyorlardı.

"Yolsuzluklar son bulsun. Hastanelerde kuyrukta beklemeyelim. Çoçuklarımız daha iyi okullara gitsin. Yollarımız düzelsin,'' diyorlardı.

Euro'ya geçişten sonra tırmanan fiyatların kontrol edilmesini, devlette rüşvetin önlenmesini istiyorlardı.

Kısacası genç Karamanlis'den, Yunan demokrasisine damgasını vuran, ülkeyi Avrupa Birliği'ne sokan amcası Konstantin Karamanlis'in yaptığı gibi yeni bir Yunanistan yaratmasını bekliyorlardı.

Çiçeği burnundaki genç başbakanı ise iki büyük sınav bekliyordu.

Önce, AB'nin kapısından içeriye adımı atmış, bekleyen Rumları birliğe sokmak.

Sonra da Yunanistan'ın 100 yıl sonra üstlendiği Olimpiyat oyunlarını başarıyla atlatmak.

Karamanlis, Kıbrıs sorununa kaçak döğüşen bir güreşçi gibi yaklaştı.

Ön plana çıkıp Türkiye'yle kavga etmekten özenle kaçtı. Perde arkasında ise Kıbrıs Rumların milliyetçi lideri Tasos Papadopulos'u destekledi.

Aslında Karamanlis'in Papadopulos'u desteklemekten başka çaresi yoktu.

Çünkü sandıktaki zaferinin ardında Kilise yatıyordu ve iktidara gelir gelmez, Yunanistan'ın en milliyetçi grubunu oluşturan ve toplumu etkileyebilecek güce sahip olan Yunan Ortodoks kilisesinin hışmını çekmek istemiyordu.

Bu yüzden 24 Nisan'da yapılan ve Kıbrıs sorunundaki kilitlenmeyi kırabilecek referandumda, Papadopulos'un yürüttüğü 'hayır' kampanyası karşısında sessiz kalmayı tercih etti.

Böylece de aslında kampanyaya yeşil ışık yakmış oldu ve Kıbrıs sorununun çözümü için 30 yıl sonra yakalanan fırsat kaçtı.

AB'nin 17 Aralık'taki Brüksel zirvesinde de Karamanlis yine son dakikaya kadar Papadopulos'u destekleyip, Türkiye'yi Kıbrıs Cumhuriyeti'ni bütün adanın temsilcisi olarak tanımaya zorladı.

Ama Brüksel'deki büyük kavgada istedikleri başarıyı elde edemedi.

Papadopulos'la Karamanlis, müzakere sürecinin her aşamasında Kıbrıs ve Ege konularında, AB baskısıyla Türkiye'yle pazarlık etmek istedikleri için müzakere tarihi verilmesini veto etmedi.

Kısacası Karamanlis, Türkiye'yle ilişkilerde eski Başbakan Kostas Simitis'e göre daha milliyetçi bir politikanın işaretlerini verdi.

Olimpiyatlara gelince... Karamanlis'in bütün zorluklara rağmen Olimpiyat sınavından başarıyla geçtiğini herkes kabul ediyor.

Yunanlılar Olimpiyatlar'da bir rüyada yaşadı sanki. Hiç ummadıkları halde tesisleri bitirdiler. Aksaklık olmadan Olimpiyatlar yapıldı.

Atina, Olimpiyatlar sayesinde kasaba görüntüsünden kurtuldu. Üç bin yıllık Tanrıların tapınağı Akropol, havai fişek yağmuru altında görülmeye değerdi doğrusu.

Plaka sokaklarında orkestralar çalıyor, Atinalılar sokaklarda dans ediyordu.

Olimpiyatlar sayesinde Atina, sanki bir sihirli değnekle dokunulmuş gibiydi. Yunanlılar 20 gün boyunca güzel bir rüya gördü.

Siyasiler birbirleriyle kavga etmedi. Kimse kimseyi yolsuzlukla ve becerisizlikle de suçlamadı.

Ama 20 gün sonra güzel rüyadan uyandık ve eski günlere dönüverdik.

Çiçeği burnundaki Başbakan Kostas Karamanlis, Olimpiyatlar'ın hemen ardından ekonomik sorunlara ve yolsuzluk dosyalarına boğuldu.

Silah alımlarındaki yolsuzluk dosyaları açıldı. Hayat pahalılığı, hastaneler, okullar yine gündeme geliverdi.

Kısacası ortalık yine toz duman oldu.