پنج نکته جالب از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا

همان‌‌گونه که انتظار می‌رفت، حزب جمهوری‌خواه سنای آمریکا را به‌دست گرفت. اما این همه داستان انتخابات میان‌دوره‌ای نبود. اتفاق‌هایی هم افتاد که کسی انتظارش را نداشت.

رأی‌دهندگان آمریکایی حداقل دست‌مزد بالاتر خواستند – و قانونی شدن ماریجوانا

شب چهارم نوامبر بی‌تردید برای نامزدهای جمهوری‌خواه شب بسیار خوبی بود. اما در برخی موارد برای کسانی که مطالباتی ناهمسو با برنامه‌های جمهوری‌خواه‌ها داشتند هم بد نبود.

به‌عنوان نمونه شرکت‌کنندگان در انتخابات در واشنگتن دی‌سی و اورگان به قانونی شدن حمل مقادیر کم ماریجوانا برای استفاده شخصی رأی مثبت دادند. در آلاسکا هم طرح مشابهی به رأی گذاشته شده بود. در فلوریدا هم طرحی بود برای قانونی کردن تجویز دارویی ماریجوانا که رأی نیاورد، اما به نصاب ۶۰ درصد نزدیک بود.

از طرف دیگر در آرکانزا، نبراسکا و داکوتای جنوبی – که هر سه ایالت‌های اکیدا جمهوری‌خواه به‌شمار می‌روند – شرکت‌کنندگان به افزایش حداقل دست‌مزد رأی دادند. در کلرادو و داکوتای جنوبی هم گرچه جمهوری‌خواه‌ها انتخاب شدند، اما طرح‌های‌شان در مخالفت با سقط‌ جنین – که جنین را انسان و دارای حقوق انسانی تلقی می‌کرد – رأی نیاورد.

چنین ناهمگونی‌هایی در نگاه اول عجیب است، آن هم در سرزمینی که "جنگ فرهنگی" همواره یکی از مسائل تعیین کننده در سیاست بوده. اما آن‌طور که کایلی کوندیک، دبیر اجرایی سایت تحلیل سیاسی دانشگاه ویرجینیا، می‌گوید، این اتفاق قابل درک است، چرا که مثلا افزایش حداقل دست‌مزد بین رأی‌دهندگان با هر جهت‌گیری سیاسی پرطرفدار است.

آقای کوندیک معتقد است قانونی شدن ماریجوانا هم در سال‌های اخیر مثل ازدواج هم‌جنسگراها بین مردم پذیرفته‌تر شده. تحولی که به باور او می‌تواند ناشی از رشد تمایلات لیبرترینی باشد: "تردیدی نیست که چیزهایی که پیشتر تابو بود امروز تا حدی پذیرفته شده."

وقتی شهرت خانوادگی دوای درد نیست

ایالات متحده آمریکا یک جمهوری است، اما سلسله‌های سیاسی هم در آن کم نیستند – مثلا خاندان بوش، خاندان کلینتون، یا خاندان کندی.

اما در این انتخابات عضو یک خانواده مشهور سیاسی بودن برای رأی‌آوردن کافی نبود. جیسون کارتر، نوه جیمی کارتر رئیس‌جمهور سابق، می‌خواست فرماندار جورجیا بشود که نشد. در همین ایالت میشل نان، دختر سم نان سناتور سابق، می‌خواست پا جای پای پدرش بگذارد که نتوانست.

در آرکانزا هم سناتور مارک پرایر، پسر دیوید پرایر سناتور سابق، کرسی‌اش را از دست داد. با این‌که پدرش در دوران تبلیغات انتخاباتی هم کنارش بود.

و در نهایت در لوییزیانا سناتور مری لاندریو که دختر شهردار سابق نیواورلئان و خواهر شهردار کنونی نیواورلئان است، رأی کافی نیاورد و باید در دور دوم انتخابات شرکت کند.

زنان چشم‌ها را خیره کردند

برای اولین بار در تاریخ آمریکا، تعداد نمایندگان زنی که می‌توانند در کنگره آمریکا رأی بدهند سه‌رقمی شد. صدمین زن آلما آدامز از حزب دموکرات بود که در انتخابات ویژه در حوزه دوازده ایالات کارولینای شمالی پیروز شد.

زن‌های دیگری هم بودند که خبرساز شدند. جانی ارنست، نامزد جمهوری‌خواه که در یکی از فیلم‌های تبلیغاتی‌اش مهارتش را در اخته کردن خوک‌ها به رخ کشیده بود، به‌عنوان اولین زن از آیوا به سنا رفت. او اولین سناتور زن است که سابقه نظامی دارد.

شلی مور کپیتو هم اولین سناتور زن ایالت وست ویرجینیا شد. الیس استفانیک از نیویورک رکورد جوان‌ترین نماینده زن کنگره را شکست. و سیرا بلر که ۱۸ سال بیشتر ندارد، جوان‌ترین نماینده مجلس ایالتی شد. در ایالت رود آیلندز هم برای اولین بار یک زن، جینا ریموندو، فرماندار شد.

نورم اورنستاین، تحلیل‌گر سیاسی، می‌گوید اهمیت همه این موفقیت‌ها بیشتر می‌شود اگر در نظر بگیریم که در انتخابات میان‌دوره‌ای – در مقایسه با انتخابات ریاست‌جمهوری – "مردها، سفیدها و مسن‌ها" بیشتر شرکت می‌کنند.

نکته جالب این است که این انتخابات مثل انتخابات ۲۰۱۲ هم نبود که مسائل زنان در کانون توجه باشد. آن دوره تاد اکین و ریچارد مورداک، دو نامزد حزب جمهوری‌خواه برای سنا، حرف‌هایی در مورد تجاوز زدند که از همه سو نقد شد. تا جایی که دموکرات‌ها گفتند "جنگی علیه زنان" به راه افتاده.

همین شعار "جنگ علیه زنان" یکی از مؤثرترین شعارهای دموکرات‌ها شد. اما در این انتخابات اثر سابق را نداشت. حامی سرسخت این شعار و این استراتژی سناتور دموکرات ایالت کلرادو، مارک یودال، بود که در تبلیغات انتخاباتی‌اش هم جایگاهی ویژه به موضوع حق تولیدمثل زن داده بود. با این همه آقای یودال نه تنها شکست خورد، که رأی زنان را هم نتوانست جلب کند.

دموکرات‌ها به انتخابات فرماندارها دل بسته بودند که آن هم نشد

پیش از انتخابات تصور این بود که حزب دموکراتیک ناکامی در سنا را با موفقیت در انتخابات فرمانداری جبران می‌کند.

به‌عنوان نمونه اد رندل، فرماندار سابق پنسیلوانیا از حزب دموکرات، خوشبین بود که فرمانداری ایالت‌های فلوریدا، ویسکانسین و میشیگان را از جمهوری‌خواه‌ها ببرند. او می‌گفت اگر چنین شود، می‌شود گفت "دموکرات‌ها شب بسیار خوبی داشته‌اند".

یکی دیگر از ایالت‌هایی که گفته می‌شد موقعیت فرماندارش در خطر است کانزاس بود – تا جایی که نیویورک تایمز نوشت سم براون‌بک "برای حیات سیاسی‌اش مبارزه می‌کند". اسکات واکر، فرماندار جمهوری‌خواه ویسکانسین هم – که چیزی نمانده بود مقام‌اش را سر دعوا با اتحادیه‌های این ایالت از دست بدهد – از فرماندارهای "در خطر" بود.

که نبود! همه فرماندارهای "در خطر" باز انتخاب شدند. به قول آقای کوندیک "نتیجه رقابت‌های فرمانداری شوکه‌کننده بود". آقای واکر اولین فرمانداری شد که در چهار سال سه انتخابات را برده: سال ۲۰۱۰، رفراندوم برای عزل‌اش بعد از دعوا با اتحادیه‌ها، و امسال.

اما از همه این‌ها خیره‌کننده‌تر پیروزی لری هوگان جمهوری‌خواه در مریلند بود، ایالتی که از پایگاه‌های حزب دموکرات است.

کسی به خاطر شباهت با برد پیت انتخاب نمی‌شود

اسیوارت میلر، نامزد جمهوری‌خواه، از چهره‌های خبرساز انتخابات بود، اما نه به‌خاطر مخالفتش با اصلاحات بیمه درمانی آقای اوباما یا حمایتش از حق مالکیت و حمل سلاح. بیشتر به‌خاطر شباهت ظاهری‌اش به یک ستاره هالیوودی.

حتی سایت معتبر پولیتیکو به او لقب "برد پیت حزب جمهوری‌خواه" داده بود. لقبی که ظاهرا خود این نامزد چهل و دو ساله هم از آن بدش نمی‌آمد. حتی در یکی از تبلیغ‌های انتخاباتی‌اش می‌گفت: “فکر کنم خیلی شبیه سیاست‌مدارهای دیگه نیستم".

اما هرچه بود شباهت‌اش به برد پیت برای شکست دادن ریک نولان، نماینده فعلی حوزه هشتم ایالت مینسوتا، کافی نبود.

آقای نولان باز انتخاب شد. آن هم در یکی از پرخرج‌ترین رقابت‌های انتخاباتی امسال. اما دست‌کم خیال خیلی‌ها راحت شد که سیاست در آمریکا بعضا بیش از مسابقه زیبایی است.