قدرت گرفتن شورشیان مائوئیست و سردرگمی دولت هند
حادثه انفجار قطار چند روز پیش در هند را به خرابکاری شورشیان مائویست نسبت داده اند. این تازه ترین حمله از مجموعه حملاتی است که شورشیان پس از عملیات دولت علیه آنها انجام دادهاند. سولتیک بیسواس، خبرنگار بیبیسی، این مساله را بررسی می کند که آیا شورشیان، در حال پیروزی هستند.
تعجببرانگیر نیست که شورشیان مائوئیست برای از خط خارج شدن یک قطار سریعالسیر در ایالت بنگال غربی هند و بروز حادثه ای که منجر به کشته شدن ۷۱ مسافر شد، مقصر معرفی شدهاند.
پلیس ادعا میکند اعلامیههایی را یافته که به امضای پیکارجویان محلی مائوئیست رسیده و در آن مسئولیت برداشتن قسمتی از ریلهای راهآهن پذیرفته شده، عملی که باعث از خط خارج شدن قطار مسافری و تصادم آن با قطار باری مسیر مقابل شده است.
ناحیه میدناپور غربی، جایی که حادثه در آن اتفاق افتاده، مامن ستیزهجویان مائوئیست بنگال غربی است، بنگال از جمله ایالاتی است که شورشیان در آن حضور دارند. قبیلهنشینان بر این ناحیه و بخصوص بر منطقه جنگی آن؛ "جانگلمحل" که با ایالت جارکند، هممرز است، تسلط دارند.
آنها احساس میکنند که نادیده انگاشته شدهاند و بهره ای از دولت کمونیست که از سال ۱۹۷۷ قدرت را در این ایالت در دست دارد، نبردهاند. اکثر این قبیلهنشینان در فقر شدید به سر میبرند. تنها نشان مشهود از "توسعه" را در سفر به جایی یافتم که از چند سال قبل فروشگاههای مشروبات الکلی ارزان قیمت در آن وجود داشت.
پشتیبانی قاطع
مردم قبیلهنشین جانگلمحل، از مقامات ایالتشان به ستوه آمده اند، تا جایی که حتی خواهان ایجاد یک استان جداگانه شدهاند. از هنگامی که ایالت جارکند در همسایگی آنها به عنوان یک ایالت مستقل شناخته شد، این احساس شدت گرفت و به سرعت از مائوئیستهایی که در نواحی فقیرنشین نفوذ داشتند، استقبال کردند.
شورشیان در منطقه لالگر واقع در ناحیه جانگلمحل قدرت زیادی دارند. در ماه فوریه، آنها به یک پایگاه پلیس در لالگر حمله کرده و ۲۴ پلیس را به قتل رساندند .
این شورشیان علاقه دارند لالگر را "منطقه آزادشده" بنامند، جایی که نقش دولت به تدریج از میان رفته، مدارس و مراکز پزشکی به دلیل ترس معلمان و پزشکان از حضور در محل کار تعطیل و از ترس حملات تلافیجویانه، محدوده کار نیروی پلیس به داخل پاسگاهها محدود شده است.
حادثه اخیر میدناپور غربی نشان داد که از ابتدای امسال شورشیان چگونه در نبردها ابتکار عمل را درست زمانی که دولت فدرال، یورش موسوم به "راهروی قرمز" را ترتیب داد، از دولت گرفته اند.
این راهرو ۲۲۳ ناحیه از مجموع نواحی ۶۳۶ گانه هند در ۲۰ ایالت را در برمیگیرد، نواحی که به گفته دولت، "تحت تاثیر مائوئیستها" قرار دارد. شش سال پیش این تعداد به ۵۵ ناحیه از نه ایالت هند محدود می شد.
به گفته دولت، ۱۹ ناحیه از نواحی زیر نفوذ مائوئیستها به خشونتهای مداوم دچارند. شورشیان در ماههای اخیر حملاتی را بدون نگرانی از مجازات انجام دادهاند. دو حمله عمده به دانتهوادا در استان چتیسگر بیش از ۱۰۰ کشته باقی گذاشت که ۷۵ نفر آنها اعضای گروههای پیکارجو بودهاند.
با این وجود، نظریههایی نیز مبنی بر انحراف جزئی مائوئیستها از دستورالعملهایشان وجود دارد، آنها بارها خطوط آهن را دستکاری کردهاند و این عمل اغلب منجر به بروز مشکلات کوچکی در حملونقل ریلی شده است، تعدادی از این کوششها کشف شده و ناکام مانده. آنها چند بار قطار را به تصرف خود درآورده اما حمله عمدهای به حملونقل غیرنظامی، آن هم به این شکل مرگبار صورت نگرفته است.
در سالی که گذشت، مائوئیستها ۳۲ حمله به خطوط آهن را اکثرا در مناطق جارکند، بنگال غربی، اوریسا و چتیسگر ترتیب دادهاند با وجود این، تلفات عمدهای گزارش نشده است.
چنین حمله مرگباری، به حمایت ها از مائوئیست ها در سراسر هند لطمه وارد خواهد کرد، درست مثل آن چه که در یورش به نظامیان در "دانتهوادا" اتفاق افتاد. پس از حملات دوگانه به دانتهوادا، دولت اعلام کرد که به دلیل امتناع شورشیان از پذیرفتن پیشنهادات مکرر دولت برای مذاکره، مشغول بازبینی استراتژیاش در مبارزه با آنهاست.
تحلیلگران عقیدهدارند استراتژی "پاکسازی، حفظ و توسعه" در مناطق تحت تاثیر شورشیان که بر گرفته از استراتژی ایالات متحده در عراق و افغانستان است، ناکارآمد بوده است.
"عقب نشینی آشکار"
تحلیلگران میگویند علت اصلی این ناکارآمدی این است که نیروهای امنیتی و منابع کافی برای تار و مار کردن شورشیان که در سراسر سرزمینهای سرشار از مواد معدنی و دوردست پراکنده شدهاند، به منطقه سرازیر نشدهاست.
به گفته آجای ساهنی، تحلیلگر امنیتی، در پی سرخوشی شورشیان از حملات اخیر، دولت در حال یک عقبنشینی آشکار است. او معتقد است فقدان نیروی نظامی کافی، آموزش و کار اطلاعاتی منجر به چنین "مصیبتهایی" شده است.
آقای ساهنی میافزاید: "این (عملیات) راه به جایی نخواهد برد، مگر این که ظرفیت اطلاعاتی و عملیاتی نیروهای محلی به شدت افزایش یابد .در غیر این صورت عده زیادی بدون دلیل جان خود را از دست خواهند داد."
اما فقدان تجهیزات کافی در پلیس محلی و کمبود شبکههای جمعآوری اطلاعات همواره ضعیفترین حلقه (در زنجیر) امنیت هند بوده و هیچ تلاش مشهودی هم برای تقویت آنها انجام نشده است.
ظاهرا دولت در چگونگی مقابله با شورشیان سردرگم است زیرا حتی در خود حزب حاکم کنگره هم در مورد این که آیا باید دولت در مقابل مردم خود شدت عمل نشان دهد، اختلاف نظر وجود دارد.
اخیرا آقای چیدامبارم، وزیر فدرال کشور با اظهار این که به او "اختیارات محدودی" داده شده، تقاضا کرد قدرت بیشتری برای مقابله با شورشیان به او اعطا شود.
او گفت که نخست وزیران برخی از ایالتها که بیشترین آسیب را دیدهاند تقاضای استفاده از نیروی هوایی برای مقابله با شورشیان را کرده اند، اقدامی که دولت (فدرال) از قبول آن سرباز زده است.
تحلیلگران بر این باورند که بسیاری از ایالتها به اندازه کافی با شورشیان مقابله نکردهاند و این باعث شده که مشکل به دولت فدرال انتقال یافته و به نوعی "مرکزیت" یابد.
آنها عقیده دارند که مسئولیت اصلی مقابله با مائوئیستها بر عهده ایالات است؛ پاسگاههای پلیس محلی به عنوان اولین نقطه برخورد با آنها باید تقویت شده و برای ماموریتی که به عهده آنهاست، تجهیز گردند.
به نظر میرسد تا زمانی که این امر محقق نشده، شورشیان به برتری خود ادامه خواهند داد و این خود منجر به نبردی طولانی و خونین خواهد شد، جدالی سختتر از آن چه هند تاکنون به خود دیده است.
