قهرمانی پرتغال در یورو ۲۰۱۶؛ شب رویایی رونالدو

پرتغال با این که در اوایل بازی بهترین بازیکنش را از دست داد اما توانست با گل دقیقه ۱۰۹ ادر و پیروزی ۰-۱ مقابل فرانسه برای اولین‌بار قهرمان اروپا شود.

فرانسه که با پیروزی مقابل آلمان در نیمه نهایی خودش را به عنوان بخت اصلی قهرمانی مطرح کرد، روی کاغذ از همه نظر بخت بیشتری برای قهرمانی داشت. این تیم که در ۱۰ مسابقه قبلی با پرتغال این تیم را شکست داده بود، در خانه نیز همواره عالی کار می‌کرد. فرانسه نه تنها در دو تورنمنت مهم خانگی ( یورو ۱۹۸۴ و جام جهانی ۱۹۹۸) قهرمان شده بود بلکه در ۱۸ مسابقه اخیر خانگی‌اش در تورنمنت‌های مهم شکست‌ناپذیر (۱۶ برد و ۲ تساوی) باقی مانده بود.

از سوی دیگر شاید بتوان گفت این تیم پس از حملات پاریس در نوامبر گذشته که منجر به کشته شدن ۱۳۰ نفر شد به نوعی تبدیل به نماد اتحاد کشور شده بود.

دیدیه دشان تیمی یکدست ساخته بود که هم بهترین گلزن جام (آنتوان گریزمن با ۶ گل) را در اختیار داشت و هم از حمایت فوق العاده تماشاگران برخوردار بود.

+ گزارش لحظه به لحظه بازی را اینجا بخوانید

دشان همچنین با قهرمانی در این مسابقات می‎‌توانست تبدیل به دومین فوتبالیست پس از برتی فوگتس (۱۹۷۲ و ۱۹۹۶) شود که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی قهرمان یورو شده. اما شب پاریس بیشتر از این که متعلق به فرانسوی‌ها باشد به کام کاپیتان پرتغال تمام شد.

در حالی که قبل از بازی بسیاری منتظر نبرد رونالدو با ستاره‌های فرانسه بودند، دیمیتری پایه با خطای خشنی که در دقیقه ۹ بازی روی کاپیتان پرتغال مرتکب شد، عملا او را از بازی خارج کرد. رونالدو تا دقیقه ۲۵ هم دوام آورد اما سرانجام با چشمانی اشک‌آلود و روی برانکارد از زمین خارج شد.

رونالدو در حالی از بازی بیرون رفت که فقط ۸ بار توپ را در فینال لمس کرده بود و فرناندو سانتوز به جای او ریکاردو کورشما، ذخیره طلایی‌اش را وارد بازی کرد؛ تنها بازیکن ذخیره در یورو که هم گل زد و هم پاس گل داد.

پرتغال که جز در برابر ولز نتوانسته بود هیچ تیمی را در وقت‌های عادی بازی ببرد، این بار نیز مقابل فرانسه به تساوی بدون گل رسید. این اولین فینال تاریخ یورو بود که بدون گل در وقت عادی بازی به پایان رسید. پیش از این دیرترین گل فینال‌های یورو را پاتریک برگر در دقیقه ۵۸ یورو ۱۹۹۶ زده بود.

اولین موقعیت جدی فرانسه در دقیقه ۹۱ بازی به دست آمد، اما شوت آندره ژینیاک به داخل تیر دروازه خورد، اما وارد دروازه نشد.

در دقیقه ۱۰۸ بازی هم جدی‌ترین موقعیت پرتغال به دست آمد اما ضربه ایستگاهی رافائل گررو به تیر دروازه خورد.

اما در دقیقه ۱۰۹ بازی این ادر بود که سرانجام توانست هوگو لوریس، دروازه‌بان فرانسه، را تسلیم کند. او که متولد گینه بیسائو است تبدیل به تنها بازیکن متولد خارج از اروپا شد که در فینال یورو گل زده است.

گرچه پرتغال برای اولین بار قهرمان یک تورنمنت مهم شد و بهترین شب فوتبالش را جشن گرفت، اما شاید بتوان رونالدو را خوشحال‌ترین پرتغالی نامید.

ستاره رئال مادرید گرچه در رده باشگاهی افتخارات زیادی دارد و به همراه رئال مادرید و منچستر یونایتد قهرمان لیگ قهرمانان اروپا نیز شده، اما در رده ملی داستان برای این بازیکن به گونه‌ای دیگر بود.

رونالدو در ۱۹ سالگی و در یورو ۲۰۰۴ تا یک قدمی کسب جام هم رفت، اما یونان در لیسبون پرتغال را برد تا رونالدو با چشمی گریان زمین را ترک کند.

داستان ناکامی رونالدو در تورنمنت‌های ملی پس از آن هم ادامه داشت.

پرتغال به همراه او تنها توانست تا نیمه نهایی جام جهانی ۲۰۰۶، یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۰۸ و نیمه‌نهایی یورو ۲۰۱۲ صعود کند. او گرچه در یورو ۲۰۱۶ توانست با رکورد ۹ گل میشل پلاتینی به عنوان بهترین گلزن یورو مساوی کند، اما به نظر می‌رسید که در این مسابقات هم نفرین ناکامی در بازی‌های ملی او را رها نکرده است.

او در بیشتر لحظات وقت‌های تلف شده مثل یک مربی از کنار زمین فریاد می‌زد و بعد هم با پای باند ‌پیچی شده و لنگ ‌لنگان از پله‌ها بالا رفت و جام را گرفت، تا برای اولین بار به عنوان کاپیتان یک تیم جام قهرمانی را بالای سر ببرد.

شب رویایی رونالدو در پاریس با اشک آغاز شد و با اشک هم پایان یافت تا او بالاتر از ستاره‌های بزرگ تاریخ فوتبال پرتغال، از اوزه‌بیو گرفته تا لوئیس فیگو، بایستد.

به این ترتیب تیمی که به گفته مربی‌اش "اردک زشت" مسابقات بود، بازی به بازی بهتر شد تا این بار هم قهرمانی که در ابتدای داستان چندان دلچسب نبود پایانی با شکوه داشته باشد.