اما اگر يک بار ديگر متولد می شديم دلمان می خواست کدام باشيم مرد يا زن؟

اين پرسش را با کيانوش هاشميان، استاد دانشگاه و روانشناس، در ميان گذاشتيم:

	کيانوش هاشميان

مطرح کردن اين گونه سوالات مهم است. نقش جنسيتی، (SEX TYPING) در سال های اوليه زندگی با نحوه برخورد والدين با فرزندانشان و عوامل بيرونی مثل اسباب بازی و لباس معلوم می شود اما بعد مدرسه و خانواده خودپنداری دخترها و پسرها را شکل می دهند. اما با بالا رفتن سن مسائل فرهنگی، محلی، آموزشی و اجتماعی می تواند تاثير مثبت يا منفی بر خودپنداری ما از جنسيتمان بگذارد.

در جامعه کنونی ايران به نظر می رسد که به خاطر اين که ابراز وجود در ميان دختران افزايش يافته آنها به جنسيت خودشان بيشتر علاقمند شده اند و مثلا در سنين دبيرستان و دانشگاه اگر از دختران بپرسی که می خواستيد پسر بوديد، می گويند که "نه من از دختر بودن خودم راضی هستم."

البته اين سوال از مردها و آقايون نمی شود چون در طول تاريخ مرد قبول کرده که مردانگی او بر زن برتری دارد، اما زن تقلا کرده که خودش را به موقعيت های مرد برساند و خوشبختانه موفق هم شده است.

در دوره مدرنيسم و پس از آن پست مدرنيسم - بر خلاف دوران سنت گرايی - زن و مرد با يکديگر سرگرم فعاليت خارج از خانه هستند و در کنار هم و برای هم تلاش می کنند و به برابری رسيده اند. حالا ممکن است در برخی جوامع اين طور نباشد ولی وقت لازم است تا آنها هم به اين نقطه برسند چون اين روند چاره ناپذير است.

اگر اين نظر سنجی در يکی از کشورهای اسکانديناوی صورت می گرفت حتی يک دختر و زن جوان هم نمی گفت که ترجيح می دهد مرد باشد. در اين کشورها برابری زن و مرد به مرحله ای رسيده که مسئله ای حل شده است.

اما مثلا اگر يک خانواده سوماليايی به اين کشورها برود اين موضوع به لحاظ فرهنگی برای آنها شک آور خواهد بود. حتی در کشوی مانند سوئيس، که مهد پيشرفت تلقی می شود، تا چند سال پيش خانم ها حق رای نداشتند.

اگر چنين نظرسنجی از پسران و مردان جوان 5 تا 25 ساله در ايران می شد به احتمال زياد آنها همانطور که از پدران خود فراگرفته اند که به "مردانه" رفتار کردن، تکيه کنند علاقه ای به اين که زن متولد شوند نشان نمی دادند.

من اگر بار ديگر بدنيا می آمدم همچنان به برابری زن و مرد باور داشتم و اين که اگر آموزش درست باشد و برابری در جامعه باشد فرق نمی کند که فرد زن باشد يا مرد.