اما اگر يک بار ديگر متولد می شديم دلمان می خواست کدام باشيم مرد يا زن؟

اين پرسش را با محمدعلی ايازی، روحانی ساکن قم، در ميان گذاشتيم:

پرسيدن اين گونه سوال ها می تواند خوب باشد از آن جهت که می تواند ديدگاه و نظرات خانم ها در اين حوزه را نشان بدهد اين که عوامل دخيل در احساس خوشبختی و يا عدم رضاتشان چه هست؛ در اين حوزه چالش های اجتماعی مشخص می شود پس اين پرسش به نظر من مشکل ندارد.

احساس رضايتمندی در مطالعات جامعه شناسی خيلی مطرح است و گفته می شود که جوامعی که احساس رضايتمندی بيش از احساس دلسردی است، موفق تر هستند. البته در جامعه نمی شود که همه راضی باشند.

اما نکته ای که در ذهن من وجود دارد اين است که پاسخی که به اين سوال داده می شود و اين نوع جبهه گيری ميان زن و مرد به طور طبيعی شکل می گيرد يا در اثر يک نوع تبليغات و يا يک نوع رفتارگريزی شکل گرفته است.

بخشی از اين بحث به فرهنگ و سنت هايی بستگی دارد که بر آن جامعه حاکمند و بر واکنش خانم ها تاثير می گذارند.

جنسيت دست خود انسان نيست که بخواهد انتخاب کند اما اگر با انديشه ای که امروز دارم دوباره متولد می شدم جنسيتم را اين گونه انتخاب می کردم که بستگی دارد (در تولد دوباره ام) چه کار می کنم؟ آيا موفقم؟ آيا روابط خوبی با اطرافيان خود دارم يا نه؟

اگر فرد روابط خوبی دارد فرق نمی کند که زن باشد يا مرد چون موفقيت ها و کاميابی های او تعيين کننده رضايتمندی اش از زندگی است.

اگر از من اين سوال را بکنيد می گويم بستگی دارد که در آن شرايطی که به دنيا آمده ام و خودم هم جنسيتم را انتخاب نمی کنم، اگر موفق باشم، فرق نمی کند کدام جنسيتم. ولی اگر بخواهم فکر کنم که در يک محيطی هستم که در آن مردها بهتر می توانند موفق باشند خوب می گويم که می خواهم مرد باشم و اگر ببينم در محيطی که هستم امکانات و شرايط برای زن فراهم است خوب می خواهم زن باشم؛ من از اين جهت برايم خيلی مهم نيست که کدام باشم.