|
'با همين حجابم و ديدگاهم کار می کنم و از پس مردها بر می آيم' | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
در دوره های مختلف زندگی متوجه می شويم که بدون نظرخواهی از ما هويت و مسير زندگيمان رقم خورده و ما در تعيين آن حق انتخابی نداشته ايم. مثلا نامی که داريم، زبان مادری، نژاد و شايد مهم تر از همه جنسيت - که به گفته دانشمندان بيش از يک تصادف بيولوژيکی نبوده. پس راهی نيست جز اين که زن باشيم يا مرد. اما اگر يک بار ديگر متولد می شديم دلمان می خواست کدام باشيم مرد يا زن؟ اين پرسش را با رفعت بيات، نماينده مجلس شورای اسلامی ايران، در ميان گذاشتيم:
من اگر باز چنين فرصتی داشته باشم، انتخاب می کنم يک زن باشم. چون زايش و سازندگی از طرف زن هست. همچنين به دليل جايگاه و توانايی که خدا به زن داده، حرمت و احترامی که برای او قائل شده و اين که زمينه را باز گذاشته تا در هر حوزه ای - سياست، فلسفه، اقتصاد، ... - مولد باشد و همچنين اين که زن لطافت و زيبايی دارد و اجازه نمی دهد مورد بازيچه قرار بگيرد. درسته که اگر فرد وارد يک جمع مردانه شود و خود را يک اقليت ببيند و اگر تحت فشار (هم) باشد فکر کند که ای کاش مرد بودم، اما نبايد اين فکر را کرد چون اين يک موضوع عارضی است و ما بايد مواظب اين موضوع باشيم و اجازه ندهيم ديگر زنها و مردها چنين تفکری داشته باشند. در طول تاريخ بشريت چون به دختران و زنان ظلم شده آنها فکر کرده اند که چرا زن شديم و اين به خاطر عملکرد مردانه بوده است. اگر زن و مرد درست تربيت بشوند، زن هرگز نخواهند گفت که بايد مرد باشم که به من زور نگويند؛ چه بسا که خود اين زن اگر مرد شد زور بگويد. من هيچوقت از اينکه زن هستم و هم از اينکه زن مسلمان هستم احساس حقارت نمی کنم وقتی با همين حجابم و ديدگاهم ظاهر می شوم و کار می کنم افتخار می کنم و از پس مردها بر می آيم. کسی که از پس مرد بر نمی آيد می گويد که کاش مرد بودم. يک زن ممکن است از همسرش، پدرش يا بردارش خيلی آزار ببيند و احساس کند که تنها راهش اين است که زن نباشد. يا مثلا در يک ورزشگاه دختر خانم ها را راه نمی دهيم - که يکی از بحث های چالش دار کشور ماست - می بينيم که يک دختر خانم با يک لباس مبدل داخل می شود اين تقصير اين دختر خانم نيست اين تقصير قانون و شرايط فرهنگی است. ما احساس می کنيم که اگر دخترخانمی به محيط فوتبال برود مورد اذيت پسرها قرار می گيرد يا زد و خورد می شود و ممکن است، آسيب ببيند و به او اجازه نمی دهيم به ورزشگاه برود و او هم احساس حقارت می کند. اين جامعه است که اين احساس حقارت را به او داده که خيلی بد است. من هم شايد بعضی اوقات فشارهايی را تحمل کرده باشم اما به خاطر چارچوب فکری که داشتم مقابله کردم. اگر چارچوب فکری قوی نداشته باشی سريعا صدمه می بينی. جلوی پررويی های هر جنسی بايد ايستاد. هر جنسيتی حق و حقوق خودش را دارد. بايد با مرد و زن کار کرد بعضی ها متوجه هستند و می شود با آنها حرف زد و بعضی ها متوجه نيستند و مثلا عقيده اشان اين است که زن با مرد مساوی نيست که بايد با آنها برخورد کرد اما به شرط اين که يک جهان بينی الهی قوی داشته باشی تا شکست نخوری. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||