'طرفدار صلح' کاريکاتوری از نيک آهنگ کوثر، منتشر شده در 'روز آن لاين'

هرچند اغلب بلاگرها تنها به بازنشر خبرهای رسمی پرداخته و به تک جمله ای از خود قناعت کرده اند، برخی نيز بطور جدی تر تحولات مرتبط با آن را مورد ارزيابی قرار داده اند.

البته برخلاف آنچه تصور می شود وبلاگرهای ايرانی در روزهای اخير کمتر علاقه ای به موضوع هسته ای ايران نشان داده اند. در ميان وبلاگ های ايرانی، حتی روزنامه نگاران حرفه ای و اهل سياست نيز چندان به تحولات اخير در اين زمينه نپرداخته اند.

جستجو در ميان وبلاگ های طرفدار سياست های نظام جمهوری اسلامی نيز چندان پربار نيست و تحليل و نظر مشخصی در آنها يافت نمی شود.

برخی صاحب نظران ضمن تاکيد بر "دلسردی" وبلاگ نويسان از تحولات سياسی، احتمال تکراری بودن موضوع برای آنها را نيز مردود نمی دانند. به نظر می آيد بلاگرهای مقيم ايران از حجم اخبار و موضع گيری های شبيه به هم پيرامون بحران هسته ای ايران در سال های اخير خسته شده اند.

'سياست نظامی'

در مقابل، بسياری از وبلاگ نويسان انگليسی زبان در حاشيه اخبار مربوط به از سرگيری مجدد تحقيقات هسته ای، به ابعاد مختلف اين مسئله پرداخته و احتمالات پيش رو را مورد توجه قرار داده اند.

در اين ميان آمريکايی ها ظاهرا علاقمندتر از همه، اين موضوع را دنبال کرده و به گمانه زنی می پردازند.

نويسنده وبلاگ آمريکايی "Birdblog"، "وبلاگ اخبار و نظرات محافظه کارانه" در مطلبی می نويسد: "اينک ما با احتمال وجود يک ايران اتمی روبرو هستيم. هر زمان ايران اتمی شود آنها قادر خواهند بود از کل منطقه باج گيری کنند و ما برای ممانعت از آن کار زيادی از دستمان بر نخواهد آمد."

آيا من به حاکمان ايران در زمينه توليد سلاح اتمی اعتماد دارم؟ البته که نه. اما آنها همچنان حق دستيابی به فن آوری انرژی هسته ای را دارند. BrainNoodles

نويسنده مطلب در ادامه چنين نتيجه می گيرد که: "ما بايد مانع وقوع چنين اتفاقی شويم!" وی پا را فراتر می گذارد و با طرح احتمال حمله به اهدافی در داخل خاک آمريکا، مطلب خود را با اين جمله به پايان می برد که: "ما می بايست ديروز اين مشکل را حل می کرديم".

از ميان وبلاگ نويسان ايرانی، حسن درويش‌ پور در وبلاگ خود "گاه‌ نوشت‌ هايی در سياست، فرهنگ و اجتماع" مطلبی تحت عنوان "سياست نظامی، يعنی جنگ!" نوشته است. آقای درويش پور که در خارج از ايران اقامت دارد در اين مطلب با اشاره به سخنان يکی از فرماندهان سپاه پاسداران که به نوشته اين وبلاگ، از وجود "۳۰۰ نقطه حساس هسته ای" در ايران خبر داده بود، چنين مواضعی را "تحريک آميز" خوانده است.

حسن درويش پور در بخشی از مطلب خود می نويسد: "از زمان روی کار آمدن دولت جديد، زبان ديپلماسی در ايران، زبان ستيزنده و نظامی است. وقتی می‌بينيم که ديالوگ تازه خشن و محرک می‌خواهد ابعاد جهانی بخود بگيرد، پاسخ به يک پرسش نيز الزامی ا‌ست که هدف استراتژيک چنين ديالوگی چيست؟ دولت ايران نه توان مقابله نظامی با ارتش نيروهای متحده (احتمالا منظور نويسنده آمريکا و کشورهای هم پيمان وی است) را دارد و نه پشتوانه و حمايت مردم را."

او چنين نتيجه می گيرد که: "بعد از ربع قرن شناخت و تجربه، مسئولين امور دست‌ کم اين حقيقت را دريافته ‌اند که دامن ‌زدن به آتش جنگ، ناسازگار با منافع و بقای آنان است."

وقت کشی

کاوه شجاعی بلاگر ايرانی در "۱۹۸۴، يادداشت های گاه و بيگاه" خود با نوشتن مقدمه ای کوتاه خوانندگانش را به مطالعه مطلبی از هوشنگ امير احمدی استاد دانشگاه ايرانی مقيم آمريکا ترغيب می کند.

در مقدمه مطلبی با عنوان "در تله آمريکا" آقای شجاعی نوشته است که: "ببينيد خيلی ساده است، آنجا که اورانيوم را غنی می‌ کنند راه دو تا می شود: رآکتور يا بمب."

ببينيد خيلی ساده است، آنجا که اورانيوم را غنی می‌ کنند راه دو تا می شود: رآکتور يا بمب. کاوه شجاعی - ۱۹۸۴

نويسنده سپس به نوشته هوشنگ اميراحمدی اشاره می کند که گفته است: "آمريکا حتی اجازه غنی سازی در خاک روسيه را نيز به ايران نمی‌ داد. طرح پيشنهادی روسيه برای در تله انداختن ايران بود."

در مقابل، نويسنده بريتانيايی وبلاگ BrainNoodles خود را بيشتر "متمايل به ايران" معرفی کرده است.

او در مطلبی تحت عنوان "موضع هسته ای ايران" می نويسد: "قاعده فعلی اين است که کشورها به رغم همه خطرات احتمالی، حق بسط هر نوع فن آوری که بخواهند را دارا هستند".

او تاکيد می کند: "ايران بر اساس معاهده ان پی تی، حق توسعه چرخه سوخت را زير نظر بازرسان دارد. آيا من به آنها در زمينه توليد سلاح اتمی اعتماد دارم؟ البته که نه. اما آنها همچنان حق دستيابی به فن آوری انرژی هسته ای را دارند."

در اين ميان عبدالقادر بلوچ طنز نويس ايرانی در وبلاگ خود تحت عنوان "تا نظر شما چه باشد" به زبان طنز به مسئله بحران اتمی پرداخته و معتقد است که ايران تنها در حال "خريدن وقت" است.

"احتمال اينکه مذاکرات ايران با اتحاديه اروپا اين بار هم به نتيجه نرسد و دنباله مذاکرات برای دستيابی به نتيجه به ماه مارس بيفتد تقريباً حتمی است. به زودی زمان مذاکره مجدد با روسيه فرا می‌رسد. جمهوری اسلامی می‌تواند به ميز مذاکره برگردد و در صورت نرسيدن به نتيجه، مذاکرات بعدی خود را اينبار با آژانس اتمی برای ماه بعد‌تر از ماه بعد که با اتحاديه اروپا به نتيجه نخواهد رسيد موکول کند."

راه حل نظامی

ابزار اصلی معامله در دستان ارتش، نيروی دريايی و هوايی آمريکا است. Samizdata

وبلاگ نويس ديگر آمرکايی در "In the bullpen" اين سوال را مطرح کرده است که "آيا اروپا آماده اقدام عليه ايران است؟"

نويسنده در بخشی از مطلب خود به احتمال وتوی طرح تحريم ايران از سوی روسيه و چين اشاره کرده و معتقد است اگر ايران به سلاح هسته ای دست يابد "بحثی نيست که از آن استفاده خواهد کرد".

وی معتقد است که (حاکمان) ايران تنها بدنبال "صدور نوع خاصی از اسلام" و "نابودی کامل" يا "مطيع ساختن" جوامع ما (غرب) هستند.

در همين حال، اسکات ويک اشتاين استراليايی در وبلاگ Samizdata تحت عنوان "پيشرفت تازه ايران در دستيابی به انرژی هسته ای" بر اين باور است که ايران در روند برنامه های خود و نحوه برخورد جامعه بين المللی "بسيار قوی" بازی کرده است.

آقای ويک اشتاين معتقد است: "ابزار اصلی معامله در دستان ارتش، نيروی دريايی و هوايی آمريکا است. با حضور نيروهای آمريکايی در عراق، ايران می داند که بايد با احتياط گام بردارد اما مردان زيرک در تهران ممکن است چنين محاسبه کنند که آمريکا پيش از انتخابات رياست جمهوری ۲۰۰۸ نتواند تصميم قاطعی بگيرد و انتخابات نيز ممکن است صحنه سياسی آمريکا را به شکل جدی تغيير دهد".

نويسنده مطلب در پايان می گويد که شخصا نسبت به تحولات مرتبط "بسيار بدبين" است.

دست به اسلحه

'کش خيرخواه' وبلاگ نويس ايرانی مقيم کانادا که به زبان انگليسی در زمينه سياست و اخبار ايران می نويسد معتقد است که اينک "جهان با مسئله غامض تاريخی" روبرو شده است.

اگر ايران به سلاح هسته ای دست يابد بحثی نيست که از آن استفاده خواهد کرد. In the bullpen

او با طرح سوالاتی چون "آيا تحريم های سازمان ملل به تنهايی برنامه هسته ايران را متوقف خواهد کرد؟" يا "همانطور که برخی می گويند، آيا حمله نظامی اجتناب ناپذير است؟" به سوال بزرگتری می رسد: "چه می شود اگر رهبر (ايران) که باور قلبيش 'محو دشمن از روی نقشه است' انگشتش روی دکمه سلاح اتمی باشد؟"

آقای خيرخواه بر اين باور است که هر آنچه اتفاق افتد اين مردم ايران هستند که همواره "بهای نهايی" را می پردازند، همانگونه که "طی ۲۷ سال گذشته تحت حکومت جمهوری اسلامی" چنين بوده است.

نويسنده وبلاگ "بنياد خاورميانه" نيز با اشاره به احتمال حمله اسرائيل به تاسياست اتمی ايران به طرح اين سوال می پردازد که "همانطور که مردم بر اثر حمله عراق به ايران پشت خمينی جمع شدند، آيا اسرائيل باعث متحد ساختن ايران پشت سر احمدی نژاد نخواهد شد؟"

طومار اينترنتی

طومارهای اينترنتی و جمع آوری امضا از روش های رايج وبلاگ نويسان در اعلام موضع نسبت به موضوعات مختلف است.

طوماری با عنوان "برخورداری از دانش صلح آمیز هسته ای حق و درخواست ملی تمامی ایرانیان است" توانسته بيش از دو هزار امضا جمع کند. هرچند آمارهای حاصل از چنين عريضه هايی چندان از نظر فنی قابل اطمينان نيستند، اما در هر صورت حاکی از آن است که چنين ايده ای از طرفدارانی بين ايرانيان برخوردار است.