بررسی روزنامه های صبح تهران؛ دوشنبه ۱۶ تیر

روزنامه های امروز صبح در تیترهای صفحه اول خود از تقاضای استیضاح وزیر علوم توسط نمایندگان مخالف دولت، سووال چند نماینده درباره ممنوع الخروخی و ممنوع البیانی محمد خاتمی رییس جمهور پیشین نوشته اند‫. در میان خبرهای خارجی هم بحران عراق و پیشروی های داعش موضوع مهم این روزنامه هاست‫.

استیضاح وزیر

<link type="page"><caption> کیهان</caption><url href="http://kayhan.ir/fa/issue/185/3" platform="highweb"/></link> گزارش اصلی صفحه اول خود همصدا با نمایندگان مخالف دولت، وزارت علوم را به سیاسی کاری و رکود علمی متهم کرده و نوشته: وزارت علوم آخرین وزارتخانه‌ای بود که پس از مدت‌‌ها کش و قوس بالاخره صاحب وزیر شد. در حالی که یک سال از عمر دولت یازدهم می‌گذرد، باز هم این وزیر علوم است که به عنوان نخستین وزیر از سوی مجلس مورد استیضاح قرار می‌گیرد. نمایندگان استیضاح کننده معتقدند سایه سیاست بازی بر پیشرفت علمی کشور افتاده.

در حالی که اصولگرایان و نمایندگان مخالف دولت اصرار دارند که استیضاح وزیر علوم به دلیل نارضایتی دانشگاهیان است، کیهان فاش کرده: مباحثی همچون بازگشت دانشجویان ستاره‌دار به تحصیل مساله اصلی است‫.

به نوشته این روزنامه‫: جای بسی تاسف است که فرجی دانا در گفت وگویی اعلام کرد که این دانشجویان می‌توانند ادامه تحصیل دهند و بنده تا پایان از این تصمیم وزارت علوم دفاع می‌کنم.اما استیضاح کنندگان معتقدند وزارت علوم باید در خصوص بازگشت به تحصیل دانشجویان ستاره‌دار پاسخی قانع کننده به مجلس ارائه دهد که با کدام دلیل قانونی افرادی را که دارای پرونده‌های سنگین امنیتی، اخلاقی بوده و تذکرات و تعهدات پی‌درپی نیز درباره آنان فایده نداشته، به تحصیل بازگردانده است.

به نظر کیهان یکی دیگر از علل استیضاح فرایند انتخاب روسای دانشگاه هاست که وزیر علوم به جای تصمیم گیری شخصی آن را به شوراییی از استادان هر دانشگاه سپرده است

موید صدر حسینی در مقاله ای در روزنامه <link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://www.iran-newspaper.com/Newspaper/PagePDF/4654" platform="highweb"/></link> با اشاره به نامه استیضاح وزیر علوم و احتمال طرح آن در مجلس نوشته این روزها خانواده ها نگران بیکاری فرزندان تحصیل کرده خود هستند و مردم بابت رکود و تورم دلواپسی دارند بوروکراسی دست و پا گیر اراب رجوع را آزار می دهد در نتیجه من و بسیاری از همکارانم وقتی به حوزه های انتخابیه میرویم، مردم

از ما نمیپرسند که چرا وزیر علوم را استیضاح نکردید یا چرا به وزیران کشور و فرهنگ کارت زرد ندادید.

این نماینده مجلس افزوده: مجلس نباید به سمتی حرکت کند که در ذهن کارشناسان و افکار عمومی تلقی بیگانه بودن از مسایٔل اصلی جامعه تداعی شود. توصیه من به برخی رسانه های جوساز و خواهش من از همکارانم در مجلس این است که با تحولات و اتفاقات متن جامعه همراه باشیم.

مقاله روزنامه دولت در پایان به این جا رسیده که: جامعه دانشگاهی امروز از عملکرد فرجی دانا رضایت دارد. آرامش توأم با پویایی و نشاط نسبی در دانشگاهها حاکم شده است. شایستهسالاری سرلوحه کار قرار گرفته است.

بی خبری از مذاکرات هسته ای

امیرحسین یزدان پناه در سرمقاله <link type="page"><caption> خراسان</caption><url href="http://www.khorasannews.com/News.aspx?type=1&year=1393&month=4&day=16&id=6080395" platform="highweb"/></link> از این که سکوتی بر فضای رسانه ای ایران و جهان در مورد مذاکرات هسته ای برپاست انتقاد کرده و نوشته: حاکم شدن فضای سانسور یا شبه سانسور درباره مذاکرات هسته ای یک نتیجه کوتاه مدت دارد و یک نتیجه یا پیامد بلند مدت. اول این که پیامد این سیاست، پخش شدن شایعات وخبرهایی است که نسبت آن با واقعیت واضح و شفاف نیست.

نوینسده پیشنهاد کرده: تیم مذاکره کننده ایران همان مسیری را که ظریف پس از وین۴ آغاز کرد و آشکارا تلاش کرد تا برخی واقعیت های مذاکرات را رسانه ای کند ادامه دهند. دیگر این که باید برای این سکوت خبری که غربی ها دارند از آن ماهی می گیرند فکری کرد. درست است که نمی شود اخبار مذاکرات را به رسانه ها کشاند اما با گفتن آن بخش از واقعیت هایی که بیانشان ممکن است و خود مذاکره کنندگان آن را صلاح می دانند، می توان با شایعه پردازان به مقابله پرداخت و اعتماد مخاطب را جلب کرد.

با کدام قانون؟

در روزی که روزنامه های مختلف در صفحه اول خود خبر داده اند که نه نفر از نمایندگان مجلس خواسته اند تا وزیر دادگستری در مجلس حاضر شود و پاسخ دهد که چرا ممنوع الخروج و ممنوع البیان و ممنوع التصویر بودن محمد خاتمی به اجرا در نمی آید، بهمن کشاورز در مقاله ای در <link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=445&pageno=1" platform="highweb"/></link> به این خبر پرداخته است.

نویسنده حقوقدان توضیح داد: ممنوع‌الخروج‌کردن افراد به موجب قانون، یکی از تدابیر تامینی به‌منظور جلوگیری از فرار متهم و در دسترس نگه‌داشتن اوست که به‌صورت قرار از طرف مقام قضایی صادر می‌شود و اعتبار آن شش ماه و قابل تمدید است. ممنوع‌التصویر و ممنوع‌البیان‌شدن بی‌گمان محروم‌شدن از برخی حقوق اجتماعی است. محرومیت از حقوق اجتماعی، مجازات محسوب می‌شود و به موجب قانون اساسی حکم به مجازات و اجرای آن باید تنها از طریق دادگاه صالح و به موجب قانون باشد.

مقاله شرق به این جا رسیده که: طرح چنین چیزی درباره کسی که هشت سال رییس‌جمهوری بوده، محاکمه نشده، حکمی علیه وی صادر نشده و اتهام مشخصی از مجاری قانونی صحیح علیه وی مطرح نشده ‌است، چه صورتی دارد؟ نمایندگان مجلس که باید عصاره قانون‌گرایی و احترام به قانون باشند در اقداماتی از اینگونه باید محتاط‌‌تر اقدام کنند، زیرا بحث سیاست از مساله قانون و قضا و مجازات و محرومیت از حقوق اجتماعی جداست.

راه‌اندازی کلینیک خشم

<link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/default/default.aspx?y=93&m=04&d=16&pid=1&no=224&dn=2" platform="highweb"/></link> در گزارش اصلی خود نوشته: خشونت در جامعه ایران خیلی وقت است که به یک آسیب اجتماعی تبدیل شده و در بسیاری از قتل‌های غیرعمد هم پای همین خشونت‌های آنی و ناگهانی در میان است. حالا وزارت ورزش و جوانان و شهرداری تهران تصمیم گرفته‌ اند بعد از عید فطر نخستین کلینیک کنترل خشم را در یکی از مناطق تهران راه‌اندازی کنند؛ کلینیک‌هایی که آنها را روانشناسان و آسیب‌شناسا ن اداره خواهند کرد.

به نوشته این گزارش: پرونده نزاع‌های خیابانی در تهران و دیگر شهرهای ایران همیشه باز است. ممکن نیست اداره‌های پزشکی قانونی روزشان را بدون دست و سرهای شکسته و نوشتن گزارش‌های طول درمان شروع کنند و به پایان ببرند. تهران رکورددار نزاع‌ها و درگیری‌های خیابانی است و بعد از پایتخت هم براساس آماری که پزشکی‌قانونی اعلام می‌کند شهرهای بزرگ بیشترین آمار نزاع‌های خیابانی را دارند.

شهروند بر اساس آمار مرکز آمار نوشته: سالانه دست‌کم ۶۰۰‌هزار ایرانی دعوا می‌کنند و سالانه به‌طور میانگین ۷۰‌هزار پرونده نزاع و ضرب‌وجرح در حوزه استحفاظی نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران تشکیل می‌شود. آمار غیررسمی دعواها و نزاع‌های خیابانی ثبت‌نشده خیلی بیش از این‌هاست.

آسیب‌شناسان اجتماعی می‌گویند افزایش دعوا و نزاع‌های خیابانی و همچنین درگیری‌های کلامی و فحاشی که دست‌کم در زندگی روزمره شهری تهران نمود آشکاری دارد، نشان‌دهنده افزایش میزان خشونت در جامعه است و خشونت هم مادر بسیاری از آسیب‌های اجتماعی دیگر.

کاهش بهای ارز

<link type="page"><caption> دنیای اقتصاد</caption><url href="http://www.donya-e-eqtesad.com/news/813414/" platform="highweb"/></link> در گزارش اصلی خود نوشته نرخ آزاد دلار روز گذشته سطح حمایتی ۳ هزار و ۱۰۰ تومانی را شکست و از کریدور روزهای گذشته خود خارج شد و هر دلار با ۲۰ تومان کاهش روبرو شد. که به گفته کارشناسان یکی از عوامل آن واکنش مثبت بازار نسبت به اخبار اخیر مذاکرات هسته‌ای عنوان می‌کنند.

به نوشته این گزارش: علاوه بر خوش‌بینی بازار به مذاکرات هسته‌ای، روز گذشته اخباری مبنی بر نزدیک شدن دیدگاه طرفین بر تعداد سانتریفیوژها در برخی خبرگزاری‌های خارجی منتشر شد و اختلاف اصلی ایران و۵ +۱ را «زمان اجرای توافق» عنوان کردند. البته این اخبار و گزارش‌ها هنوز در حد گمانه‌زنی باقی مانده و از سوی هیچ مقام مسوول در مذاکرات تایید یا تکذیب نشده است.

از جمله عوامل دیگری که به نوشته دنیای اقتصاد این است یکی هم تقویت ورودی بازار حاصل از فروش محصولات غیر‌نفتی است. طی دو ماه اخیر ۱۴ درصد به ارزش صادرات پتروشیمی افزوده شده است.

گام‌های ناکافی

اشرف بروجردی در مقاله ای در <link type="page"><caption> شرق</caption><url href="http://sharghdaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=445&pageno=1" platform="highweb"/></link> نوشته: در مناسبات سیاسی کشور نقش زنان، کمرنگ است؛ جایگاه تعریف‌شده‌ای ندارند و جایگاه آنان یا براساس سلیقه است یا مناسبات. در دولت یازدهم نیز همچون دولت‌های پیشین، تغییرات آنچنانی رخ نداده است. نقش زنان در سطوح مدیریتی تغییر نکرده چراکه زن‌ها در جایگاه‌هایی قرار نگرفته‌اند که بتوانند در تصمیم‌گیری کلان تاثیرگذار باشند. در هیات‌دولت سه زن حضور دارند و در ادوار گذشته هم میزان مشارکت زنان مشابه بوده و شاهد رشد بسیار آهسته‌ای هستیم.

به نظر این فعال حقوق زنان: همیشه بحث در جامعه این بوده که چون زنان مراحل مدیریتی را طی نکرده‌اند نمی‌توانند متصدی مراحل عالی مدیریتی شوند. در دوره خاتمی حضور زنان در عرصه‌های سیاسی تمرین شد و در دوره احمدی‌نژاد هم کم‌وبیش از زنان استفاده شد اما این حضور، آنقدر نبود که در عرصه مدیریتی کلان اثرگذار باشند و چون در مرحله نخست انگشت‌شمار بود و در وهله دوم در سطوح کلان نبود.

مقاله شرق بدان جا رسیده که: این ها نمی‌تواند تامین‌کننده حضور زنان در عرصه‌های تاثیرگذار و کلان جامعه باشد و نیاز به نگرشی جهشی دارد. در برخی کشورها برای حضور زنان در مدیریت، سهمیه تامین می‌کنند. در حال حاضر در کشور ما سفیر، رایزن فرهنگی زن و استاندار و حتی معاون استاندار زن نداریم.

به داد بودجه تئاتر برسید

بهزاد فراهانی در مقاله ای در <link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemaad.ir/Released/93-04-16/151.htm" platform="highweb"/></link> نوشته: سال بعد از سال و دولت بعد از دولتی می‌آید و تمام می‌شود، مدیران جابه‌جا می‌شوند، بودجه‌ها تقسیم می‌شود، اما وضع بودجه هنرهای نمایشی تغییری نمی‌کند. مدیر هنرهای نمایشی نخستین دیدار خود را با اعضای خانه تئاتر برگزار کرد و این نهاد صنفی هم همچنان به مساله اول خود یعنی سهم ناچیزش از بودجه پرداخت.

به نظر این هنرپیشه و کارگردان تیاتر : دردناک این است که همه اصناف و حوزه‌ها محق هستند که درباره بودجه، کیفیت پرداخت، مقدار آن، هزینه کردن آن در هر بخشی تصمیم بگیرند و چانه‌زنی کنند. اما وقتی پای هنرمند به میان می‌آید، پول و بودجه تبدیل به یک ضد ارزش، یک انگ می‌شود. هنرمند و نهاد صنفی هنرمند از لحظه‌یی که حرف بودجه را می‌زند متهم به مادی‌گرایی می‌شود.

در ادامه مقاله اعتماد آمده: بودجه‌ موجود از تئاتر کشور یک موجود بی‌رمق ساخته است. وقتی از تئاتر و نمایش حرف می‌زنیم نباید فراموش کنیم که این تئاتر را یک بدنه یک میلیون نفری تشکیل داده است. یک میلیون هنرمند متخصص با هر مشقتی که بود و با عشقی که خود به تئاتر داشتند این هنر را سرپا نگاه داشته‌اند و به امروز رسانده‌اند، اما واقعیت این است که نفس تئاتر با این بودجه‌ها به شماره افتاده است.

حرف سیاسی ممنوع

پدرام ابراهیمی ستون طنز <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/default/default.aspx?no=224&dn=2&pid=20&rnd=t60jni&p=&y=93&m=04&d=16" platform="highweb"/></link> را با این جمله شروع کرده است «آرایشگاه چارلی، حامی اصلی تیم‌ملی، شما را به خواندن این ستون دعوت می‌ کند»‫.

در ابتدای طنزنوشته آمده‫: در آرایشگاه یا بهتر است بگویم پیرایشگاه یا راستش سلمانی احمد آقا نشسته بودم. (تا این‌جایش که سیاسی نبود؟) احمد آقا که در همان بدو ورود با آن لهجه رشتی‌اش گفته بود «بالاخره می‌خوای کوتاه کنی‌ها!» مشغول اصلاح سر مشتری بود. آخرین‌بار دی‌ماه ‌سال ۹۱ بود که دیده بودمش. گفتم: «والا دو ساله هر کی به ما میرسه میگه چرا نمی‌زنی؟ چرا نمی‌زنی؟ حالا شما میگی چرا می‌زنی؟ اول شما بگو توی این مدت هزینه اصلاح چقدر شده که پول کم نیارم.»

با نیش خیلی باز فرمود: «شما که مهمون خودمی...» و با شست دستش که از قیچی بیرون زده بود، لیست قیمت پشت سرم را نشان داد. اصلاح سر شده ۳۰‌هزار تومان. جایی خواندم آدم وقتی کسی، چیزی، جایی را ترک می‌کند، آنها تغییر می‌کنند و تصویرشان در ذهن ثابت می‌ماند. به همین دلیل وقتی بعد مدتی با آنها مواجه شد، این تناقض‌ها او را شوکه می‌کند. بی‌اختیار بلندبلند فکر کردم که: «دفعه آخر که اومدم ۱۰ تومن بود. چقدر قیمت رفته بالا...» بعد به خودم آمدم و ادامه دادم: «البته همه چیز رفته بالا... چیز عجیبی نیست.»

احمد آقا گفت: «د نشد! اومدی و نسازی! حرف سیاسی ممنوع!» گفتم: «کجاش سیاسی بود؟» گفت: «خب الان اینو میگی، بعد می‌گید احمدی‌نژاد همه چی رو گرون کرد. ۴۰‌درصد تورم درست کرد، بعدش میگید روحانی هم کاری نکرد، بعد همین جوری بحث میره جلو تا خود زیرزمین پنتاگون می‌خواید پیش برید.