پوتین و ترامپ در نشست آلاسکا در پی چه هستند؟

دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، آماده می‌شوند تا با اولویت‌های متضاد خود برای مذاکره در مورد پایان دادن به جنگ روسیه در اوکراین به ایالت آلاسکا در آمریکا عزیمت کنند.

پوتین بر خواست خود برای اشغال خاک اوکراین اصرار دارد در حالیکه ترامپ تمایل خود را برای ایفای نقش یک شخصیت جهانی سازنده صلح پنهان نکرده است.

اما ممکن است هر دو رهبر احساس کنند که باید از فرصت‌هایی مانند بازگشت پوتین به صحنه دیپلماسی جهانی نیز بهره‌برداری کنند. حدس زدن اهداف ترامپ دشوارتر است، زیرا او اخیرا در مورد همتای روسی خود سخنان متناقضی ابراز داشته است.

در اینجا انتظارات احتمالی دو رهبر از این نشست را مرور می‌کنیم.

پوتین به شناسایی جهانی خود چشم دارد

نوشته استیو روزنبرگ، دبیر بخش روسی بی‌بی‌سی

اولین چیزی که پوتین از این اجلاس می‌خواهد، چیزی است که پیشاپیش دریافت کرده است. و آن به رسمیت شناخته شدن در سطح جهانی است.

به رسمیت شناختن از سوی قدرتمندترین کشور جهان، یعنی آمریکا، به این معنی است که تلاش‌های غرب برای منزوی کردن رهبر کرملین شکست خورده است.

این واقعیت که این نشست سطح بالا در حال برگزاری است، گواه این موضوع است. دولت روسیه می‌تواند تبلیغ کند که روسیه به صدر جدول سیاست جهانی بازگشته است.

این هفته، روزنامه روسی موسکوسکی کوسمومولت در مقاله‌ای نوشت: «دیگر انزوا بس است!»

پوتین نه تنها توانسته بر گزاری اجلاس سران ایالات متحده و روسیه را تضمین کند، بلکه یک مکان عالی را نیز برای آن فراهم کرده است. آلاسکا چیزهای زیادی برای ارائه به کرملین دارد.

اول، امنیت. سرزمین اصلی آلاسکا در نزدیکترین نقطه به مرز روسیه، تنها ۹۰ کیلومتراز چوکوتکای در روسیه فاصله دارد. ولادیمیر پوتین می‌تواند بدون پرواز بر فراز کشورهایی که نسبت به او موضع «خصومت‌آمیز» دارند به آنجا برسد.

دوم، این مکان با اوکراین و اروپا فاصله زیاد - خیلی زیاد - دارد. این وضعیت مکانی با عزم کرملین برای کنار گذاشتن رهبران اوکراین و اتحادیه اروپا و تعامل مستقیم با آمریکا همخوانی دارد.

در این سرزمین، نمادهای تاریخی نیز وجود دارد. روسیه این واقعیت را که روسیه تزاری در قرن نوزدهم آلاسکا را به آمریکا فروخت، به عنوان توجیهی برای توسل به زور برای تغییر مرزها در قرن بیست و یکم مورد استفاده قرار می‌دهد.

روزنامه موسکوسکی کوسمومولت نوشت: «آلاسکا نمونه بارزی است از اینکه مرزهای کشوری می‌توانند تغییر کنند و سرزمین‌های بزرگ می‌توانند دامنه مالکیت خود را تغییر دهند.»

اما پوتین چیزی بیش از به رسمیت شناختن بین‌المللی و نمادها می‌خواهد.

او پیروزی می‌خواهد. او اصرار دارد که روسیه تمام سرزمین‌هایی را که در چهار منطقه اوکراین (دونتسک، لوهانسک، زاپوریژژیا و خرسون) اشغال کرده به تصرف دایم درآورد و اوکراین از بخش‌هایی از این مناطق که هنوز در اختیار دارد عقب‌نشینی کند.

برای اوکراین این خواسته غیرقابل قبول است. ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور این کشور، می‌گوید: «اوکراینی‌ها سرزمین خود را به اشغالگر نخواهند داد.»

کرملین این را می‌داند. اما اگر حمایت ترامپ را از خواسته‌های ارضی خود جلب کند، ممکن است اینگونه محاسبه کند که رد این درخواست توسط اوکراین به قطع حمایت ترامپ از آن کشور منجر می‌شود. و در همانحال، روسیه و ایالات متحده به تقویت روابط و توسعه همکاری‌های اقتصادی ادامه خواهند داد.

اما سناریوی دیگری نیز وجود دارد.

اقتصاد روسیه تحت فشار است. کسری بودجه دولت روسیه در حال افزایش و درآمد حاصل از صادرات نفت و گاز در حال کاهش است.

اگر مشکلات اقتصادی پوتین را به سوی پایان دادن به جنگ سوق دهد، ممکن است حاضر به سازش باشد.

در حال حاضر، هیچ نشانه‌ای از این گرایش وجود ندارد - مقامات روسی همچنان اصرار دارند که روسیه ابتکار عمل را در میدان نبرد در دست دارد.

ترامپ به دنبال فرصتی برای نشان دادن حرکت به سوی صلح است

آنتونی زورکر، خبرنگار آمریکای شمالی

ترامپ در جریان مبارزات انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۲۴ وعده داد که پایان دادن به جنگ اوکراین آسان خواهد بود و او می‌تواند این کار را در عرض چند روز انجام دهد.

این وعده بر تلاش‌های رئیس جمهور آمریکا برای حل این درگیری سایه افکنده است، زیرا او از زمان بازگشت به کاخ سفید در ژانویه، بین سرخوردگی از اوکراینی‌ها و از روس‌ها در نوسان بوده است.

در ماه فوریه، او در جلسه‌ای جنجالی در کاخ سفید ، زلنسکی را به باد انتقاد گرفت و بعدا به طور موقت کمک‌های نظامی و تبادل اطلاعات با این کشور جنگ‌زده را به حالت تعلیق درآورد.

در ماه‌های اخیر، او بیشتر از سرسختی و اصرار پوتین برای حمله به اهداف غیرنظامی انتقاد کرده و مجموعه‌ای از مهلت‌ها را برای وضع تحریم‌های جدید علیه روس‌ها و سایر کشورهایی که با روسیه تجارت می‌کنند، تعیین کرده است. جمعه گذشته آخرین مهلت بود و مانند تمام مهلت‌های قبلی، ترامپ در نهایت از اعمال آن عقب‌نشینی کرد.

حالا او میزبان رئیس جمهور روسیه در خاک آمریکا است و درباره «مبادله زمین» بین دو طرف صحبت می‌کند، و اوکراین نگران است این مبادله شامل واگذاری زمین در ازای صلح باشد. بنابراین، هرگونه بحثی در مورد آنچه ترامپ در مذاکرات روز جمعه خود با پوتین در نظر دارد، به دلیل مردد بودن او در اظهارات و اقداماتش، مبهم است.

این هفته، ترامپ تلاش هماهنگی را برای کاهش انتظارات از این نشست انجام داده است؛ اذعان ضمنی به محدود بودن احتمال دستیابی به موفقیت با حضور تنها یک طرف جنگ.

روز دوشنبه، او گفت که این اجلاس یک «جلسه کنکاش» خواهد بود. او افزود که اگر امکان رسیدن به توافق با رهبر روسیه وجود داشته باشد، او «احتمالاً در دو دقیقه اول نشست» آن را خواهد فهمید.

او افزود: «ممکن است بروم و بگویم موفق باشید، و این پایان مساله خواهد بود. ممکن است بگویم که این موضوع حل و فصل نخواهد شد.»

روز سه‌شنبه، کارولین لیویت، سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید، این پیام را قاطعانه‌تر ابراز داشت و نشست روز جمعه را «جلسه گوش دادن» نامید.

در مورد ترامپ، البته غالبا بهتر است انتظار غیرمنتظره‌ها را داشت. و زلنسکی و رهبران اروپایی روز چهارشنبه با او صحبت کردند تا مطمئن شوند که او با پوتین به توافقی نمی‌رسد که اوکراین آن را نخواهد - یا نتواند - بپذیرد.

با این حال، یک چیز در تمام طول سال مشخص بوده است: ترامپ از این فرصت استقبال می‌کند تا نشان دهد مردی است که به جنگ پایان داده است.

او در سخنرانی آغاز ریاست‌جمهوری خود گفت که می‌خواهد افتخارآمیزترین میراثش، عنوان «صلح‌ساز» باشد. پنهان نیست که او مشتاق است این عنوان را با دریافت جایزه صلح نوبل و به‌رسمیت‌شناخته‌شدن از سوی جهان تثبیت کند.

ترامپ کسی نیست که درگیر جزئیات شود. اما اگر فرصتی برای او پیش بیاید تا ادعا کند که در طول مذاکرات در انکورج به سمت صلح پیشرفتی داشته است، آن را خواهد پذیرفت.

پوتین، که همیشه مذاکره‌کننده‌ای زیرک بوده، ممکن است به دنبال راهی باشد تا ترامپ دقیقا به همین نتیجه برسد - البته با شرایط روسیه.