دختران تیم ملی فوتبال افغانستان در پرتغال تمرین می‌کنند و می‌خواهند رونالدو را ببینند

شماری از اعضای تیم ملی فوتبال دختران نوجوان افغانستان که پس از تسلط طالبان مجبور به ترک افغانستان شده بودند، در حومه شهر لیسبون، در کشور پرتغال تمرینات خود را از سر گرفتند.

خبرگزاری فرانسه گزارش داده که این فوتبالیست‌های زن که همراه با خانواده خود به پرتغال پناهنده شده‌اند، حالا در کشور رونالدو، ستاره مشهور فوتبال جهان، فوتبال بازی می‌کنند.

ام‌البنین، یکی از این دختران فوتبالیست به خبرگزاری فرانسه گفت: "باورم نمی‌شود. خیلی خوشحالم، بازهم می‌توانم فوتبال بازی کنم."

او در کنار پدرش با خنده می‌گوید: "من در پرتغال خوشحالم، برای اینکه کریستیانو رونالدو از اینجاست".

این در حالی است که شمار دیگری از دختران نوجوان فوتبالیست افغانستان در گفتگو با تلویزیون اسکای بریتانیا گفته‌اند به پاکستان آمده‌اند و از دولت بریتانیا درخواست کرده که صورت "فوری" به آنها پناهندگی داده شود.

یکی از این دختران که ۱۸ سال دارد گفته که او و هم‌تیمی‌هایش می‌خواهند بازهم فوتبال بازی کنند – طالبان آنها را از ورزش منع کرده است.

ماه گذشته، خالده پوپل‌، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال دختران افغانستان به خبرگزاری فرانسه گفته بود که "حدود ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ زنان و دختران در فدراسیون فوتبال در سطوح مختلف ثبت شده بودند."

رمزی، دختر فوتبالیست دیگر افغانستان نیز به خبرگزاری فرانسه گفته که او امیدوار است که رویای او برای دیدار با رونالدو عملی شود.

دولت پرتغال گفته که نجات این فوتبالیست‌ها به لطف یک عملیات مشترک دولت‌های آمریکا و پرتغال پس از ورود طالبان به کابل در ۱۵ آگوست انجام شده است.

طالبان مخالف ورزش زنان و حضور زنان در ورزشگاه‌های عمومی و مختلط با مردان است.

در حالی که دو هفته پیش مدارس پسرانه بازگشایی شده است اما طالبان در مورد ادامه تحصیل دختران بالاتر از صنف ششم تصمیمی نگرفته است.

بازیکنان زن تیم‌ملی کریکت افغانستان نیز گفته‌اند که از ترس حکومت طالبان، مخفی شده‌‌اند زیرا نیروهای طالبان در کابل، تاکنون چندین بار به دنبال بازیکنان تیم کریکت زنان افغانستان رفته‌اند.

به گفته این ورزشکاران "زنانی که کریکت یا ورزش دیگری انجام می‌دادند، اکنون دیگر ایمن نیستند و وضعیت در کابل بسیار وخیم شده است. ما گروهی در واتس‌اپ داریم و هر شب در مورد مشکلات و برنامه‌هایمان برای آینده صحبت می‌کنیم. اما در حقیقت همه ما ناامید هستیم."