بهارت صابر

حميده کلچه های تنوری با خود آورده، زيرا به عيادت لالو ماما آمده اند، که تازه صحت ياب شده است.

کوماچ يک نوع نان ازبکی است که بيشتر در مناطقی مزار شريف، کندز و سمنگان پخته می شود. اين نان به دو شيوه تهيه می شود.

لالوماما با ديدن کلچه ها ابراز خوشی کرده می گويد: "کلچه ها شبيه کوماچ اند و رنگ و روی زيبا دارند."

مهمانان با شنيدن نام کوماج متحير شده از لالوماما در باره کوماچ جويای معلومات می شوند، لالو جهت معلومات آنها دريچه يی می گشايد.

خبر رسانک، می پرسد آيا کوماچ را می شناسيد؟ بعد اضافه می کند کوماچ يک نوع نان است و از نو جوانان ديگری نيز می پرسد که در اين مورد چه می دانند.

برخی از نو چوانان در مورد می دانند ،ولی برخی ديگر حتی نامی از کوماچ نشنيده اند.

خبر رسانک جهت ارايه معلومات بيشتر در زمينه با خانمی به نام پروين صحبت می کند که از ولايت مزار شريف است ودر پختن کوماچ مهارت دارد.

خانم مريم می گويد: "کوماچ يک نوع نان ازبکی است که بيشتر در مناطقی مزار شريف، کندز و سمنگان پخته می شود. اين نان به دو شيوه تهيه می شود.

شکل اوليه آن که به نام نان آسيابان نيز ياد می شد، اکنون زياد رايج نيست و شيوه پخت آن طوری بود که آرد را 10برابر سخت تر از کلچه خمير می کردند.

10برابر سخت تر از کلچه خمير می شود!  امروز کوماچ را بدين شکل می پزند که آرد را با شير، روغن، شکرت، خم و پودر کيک خمير کرده بعد با شکل کلچه های کوچک در می آورند.

بعد آن را به شکلی نان در آورده و در تنوری که پر از قوغ آتش می بود می پختند، اما روز به روز شيوه پخت آن تغيير کرد.

امروز کوماچ را بدين شکل می پزند که آرد را با شير، روغن، شکرت، خم و پودر کيک خمير کرده بعد با شکل کلچه های کوچک در می آورند.

سپس کلچه ها را در روغن داغ انداخته، ظرف را در تنور می گذارند تا پخته شود.

حميده از لالو ماما می پرسد آيا از اين غذا فقط برای مراسمی چون عيادت بيمار و مراسم صبحانه بردن برای تازه عروس استفاده می کنند؟

يوسف بر نادانی حميده می خندد که موضوعی بدين سادگی را نمی داند، لالو از اين کار او برافروخته می شود و برای آگاه شدن او از بدی اين کار در يچه يی را برای شان می گشايد.

زرمينه و ليلا به ديدن مينه رفته اند، مينه که مصروف مطالعه مجله است، با پرسشی رو به رو می شود و آن را با دوستانش در ميان می گذارد.

ليلا جوابش را از خود مينه می خواهد، مينه در مورد اظهار نادانی می کند،ليلا بر او می خندد و مينه آزرده شده از آنها دور می شود.

زرمينه، ليلا را به خانه مينه می برد تا رفع آزردگی کند و برای صرف نان چاشت با مينه می مانند.

مينه برای شان تخم می پزد، ليلا بالای نان او ايراد می گيرد و باز هم بر او نيشخند می زند.

ندانستن عيب است، نه پرسيدن!  با پرسيدن کسی مورد تمسخر ديگران قرار نمی گيرد، اما ندانستن گاهی باعث نادان جلوه کردن کسی در برابر مردم می گردد.

زرمينه با مهربانی به مينه می گويد که در پختن تخم دچار اشتباه شده و راه غلطی رفته است و می گويد ای کاش در باره پختن تخم از من می پرسيدی.

مينه می گويد:" چون قبلا ليلا بر پرسش ام خنديده بود، ترسيدم که اگر باز هم بپرسم، مبادا با تمسخر ليلا رو به رو شوم ."

ليلا او را مطمين می سازد که هيچگاه نبايد از پرسيدن ترسيد و يا احساس شرم کرد.

زيرا با پرسيدن کسی مورد تمسخر ديگران قرار نمی گيرد، اما ندانستن گاهی باعث نادان جلوه کردن کسی در برابر مردم می گردد.