Didier Sagashya Soykırım mağduru öğrenci, Kigali, Ruanda

Soykırımın izleri kolay kolay silinmiyor

Devlet Başkanı Habyarimana'nin öldüğünü duyduğumda evdeydim.

Gece saat 10 gibiydi.

Babamız gelip "devlet başkanı ölmüş, başımıza neler geleceğini hiç bilemiyorum" dedi.

Sonra hepimize tehlikede olduğumuzu kaçıp bir yerlere sığınmaya hazırlanmamız gerektiğini söyledi.

Ertesi sabah da komşularla görüşmeye gitti. Herkes bir evde toplanmaya karar verdi sonunda. Böylece kendilerini savunmaları mümkün olabilecekti.

Herkes korkunç şeyler bekliyordu. Çünkü 1992'de de benzerleri yaşanmıştı.

Bense soykırım olacağını düşünmemiştim. Sadece erkekleri öldürürler diyordum kendi kendime.

7 Nisan günü eve askerler geldi. Babama " Seni arıyorlar Alphonse, kaçman lazım. Seni öldürecekler" dediler.

O gece evin etrafındaki çitleri atlayıp yarım bir inşaata sığındık. Sonra babam sadece erkekleri öldürecekler düşüncesiyle bizden ayrı bir yere saklanmaya karar verdi. Nereye gittiğini bilmiyorduk.

Annem, kız kardeşim, iki erkek kardeşim ve ben birlikte kaldık.

Bir süre sonra, beyaz bir adamın evine saklanmayı düşündük. Beyaz adam gitmişti ve evde sadece bekçi vardı. Bekçi bizi eve alıp sakladı. Orada 8 Nisan'dan 1 Mayıs'a kadar kaldık.

1 Mayıs'ta askerler beyazların evlerinde saklanan Tutsileri aramaya başlayınca, bizi saklayan bekçi gelip, "erkekleri burda bulurlarsa hemen öldürürler" dedi ve iki erkek kardeşimle beni ve aynı eve sığınan bir adamı evdeki bir takım sandıkların içine sakladı.

Askerler evi aramaya gelince annemle kızkardeşimi buldular ve alıp götürdüler.

Sonradan öğrendiğime göre onları bir tür sosyal merkez olarak kullanılan bir binaya götürmüşler. Önce tecavüz edip, sonra vurmuşlar. Kızkardeşim daha 12 yaşındaydı.

Hayatımın en korkunç günüydü o. Ağlamak istedim, ağlayamadım.

Bana güç veren Soykırımdan Kurtulan Öğrenciler Birliği oldu. Orada benim yaşadıklarımı yaşamış kardeşlerimle karşılaştım.

Konuşuyoruz aramızda. Çok iyi geliyor.

Şimdi adaletin yerine gelmesini bekliyorum. Toplumsal uzlaşma çok iddialı bir laf. Ama ben hoşgörünün mümkün olduğunu düşünüyorum.

Şunu demek istiyorum. Çocuk katilleriyle birarada yaşıyabilirim. Onlarla aynı sınıfta olmayı aynı oyunda oynamayı kabul edebilirim.

Ama bunun adı uzlaşma olmaz. Bu olsa olsa hoşgörüdür. Yani büyük çaba sarfederek duygularımı belli etmemiş olurum.

Gerçekten affedebilmek için ise adaletin yerini bulması lazım.

10 yıl önceki Ruanda soykırımından mucize eseri kurtulduğunu söyleyen Didier Sagashya olaylar sırasında 15 yaşındaydı. Şu anda ise Kigali Bilim ve Teknoloji Enstitüsünde öğrenci.