Women Photograph: Eşitlik odağından bakan kadın fotoğrafçılar anlatıyor

Fotoğraf sanatçısı Daniella Zalcman, 2017 yılında dünyayı kadın ve non-binary fotoğrafçılarının gözünden göstermeyi amaçlayan ve kâr amacı gütmeyen Women Photograph isimli oluşumu kurdu.

“Non-binary” kavramı, kendini ikili cinsiyet tanımlarının dışında konumlayan, kadın-erkek ikiliği dışında kimlikler için kullanılıyor.

Oluşum kuruluşundan sonra altı yıl içerisinde 100’den fazla ülkeden 1600’den fazla fotoğrafçıyı bir araya getirdi. Çalışmalarını sunmak isteyen sanatçıların dışında, fotoğrafçılık dünyasına girmek isteyen insanlara da burslar, atölye çalışmaları ve rehberlik sunuyor.

Oluşum şimdilerde ise 100 fotoğrafçının yer aldığı “What We See!” (“Gördüklerimiz”) isimli kitabı yayımladı. Kitapta fotoğrafçılar fotoğrafların yanı sıra işlerini ve deneyimlerini de aktarıyor.

Fotoğraflar, savaştan aile anılarına kadar pek çok şeyi konu ediniyor. Zalcman, fotoğrafların genel olarak “adaletsizlik” penceresinden baktığını söylüyor ve devam ediyor:

“Ağırlıklı olarak erkek olarak görülen alanlarda aktörler olarak kadınlara odaklanıyor.

“Oluşum olarak uzun vadeli hedefimiz basit: İşlevimiz sonlansın istiyoruz.

“Women Photograph, eğer ki endüstrinin gerçek bir eşitliğe kavuşmasını sağlamada başarılı olursa, böyle bir oluşuma o zaman gerek kalmayacak.”

Fotoğraflardan bir seçkiyi sizlerle paylaşıyoruz:

Xyza Cruz Bacani

Babam Villamor, yeğenlerim ve kız kardeşim Sharila ile vakit geçiren annem Georgia'ya sarılıyor.

Annem yirmi yıldan fazladır Hong Kong'da ev işçisi olarak çalışıyor. Yılda yalnızca bir kez iki haftalığına eve gelebiliyor. O iki haftalık zaman, aileme dair gördüğüm en mutlu günler oluyor.

Bu fotoğrafı çektiğimde ise ailem kameradan habersiz bir şekilde anın tadını çıkarıyordu.

Göç, hayatımızın önemli bir parçası. Bilinç altımızda bu anların gelip geçici olduğu yatar. Kendi ailemi fotoğraflamak ise bir tür katarsis yarattı. Savunmasızlığın bir hediye olduğunu öğretti bana.

Hayatın bana sunduğu şartlar, hayata tutunmamı sağladı. Ama savunmasız olmak beni daha iyi bir fotoğrafçı yaptı.

Nyimas Laula

Pandemi seyahat etme biçimlerimizi değiştirdi. Beni ve daha pek çok kişiyi, “ev” diye tanımlamayı sevdiğim dört duvarlar arasına hapsetti. 2021 yılı sonunda ise Asya'nın en güney noktası olan Rote Adası'nı ziyaret etmeye karar verdim.

Güneş ufukta batarken uçsuz bucaksız Hint Okyanusu'nu seyrederek geçirdiğim akşamların birinde, sakin ve sevecen bir şekilde suda köpeğiyle yıkanan Aurel ile tanıştım.

Bir foto muhabir olarak çalıştığım esnalarda, harala gürelenin içinde, haber değeri taşıyan görüntülere yöneliyorum.

Bu fotoğraf ise nasıl çalıştığımı yeniden düşünmeme, biraz yavaşlamama ve genellikle gözden kaçırdığım sessiz sakin anlara odaklamama vesile oldu.

Danielle Villasana

10 yıldır Latin Amerika’da hem trans kadınların yaşadığı zorlukları hem de nefret söylemleri karşısındaki mukavemetlerini fotoğraflıyorum.

Bu işlerin sonuncusu ise Abre Camino (Yolu Aç). Yalnızca trans kadınları Orta Amerika'dan kaçmaya zorlayan koşulları değil, aynı zamanda kuzeye, Amerika Birleşik Devletleri'ne doğru yaptıkları yolculukları ve güvenli liman olarak algıladıkları ülkeye ulaşmada karşılaştıkları zorlukları da belgeledim.

Honduras'ın San Pedro Sula şehrinde çektiğim bu fotoğrafta olduğu gibi, fotoğrafın ortasındaki Alexa gibi kadınları uzun süreli takip ederek, medyada aslında ne kadar da görmezden gelinen bu insanların daha gerçekçi, insancıl bir portresini çizmeye çalışıyorum.

Bu kadınların hayatlarını daha geniş bir bağlamda göstererek, insanların ayrımcılık ve transfobi konularındaki farkındalıklarını yükseltmek istiyorum.

Irina Unruh

Ocak 2019’da çektiğim ve “My Shy Girl” ismini verdiğim fotoğrafım, “Unfolding Kyrgyzstan - Where the Poplars Grow” isimli daha geniş bir projesinin bir parçası. Bu projede anavatanımla kurduğum ilişki ve yeniden rastlaşmam var .

Bugün Kırgızistan olan ve eskiden Sovyetler Birliği’nin bir parçası olan topraklarda doğdum. Ardından da 1988 yılında dokuz yaşında bir kız çocuğu olarak Almanya’ya göç ettim. 2008 yılından bu yana da Orta Asya'da bağımsız ve demokratik bir ülke olan Kırgızistan'ı düzenli olarak ziyaret ettim.

Bu otobüsü uzaktan gördüğümde iki arkadaşımla birlikte bir arabayla Issyk Kul Gölü'nün kuzey kıyısındaki uzun yolda ilerliyordum.

Yanına vardığımda ise otobüsün tekerleri olmadığını, çocuklar için bir oyun alanı haline geldiğini fark ettim. Utangaç bir kızın fotoğrafını çekerken, diğerleri ise saklanbaç oynuyordu. Eğleniyorlar ve kahkahalarla gülüyorlardı.

Clara Mokri

Fotoğrafçılıkla ilk olarak lisedeyken, dedeme alzheimer teşhisi konduğunda ilgilenmeye başladım.

Yaşadığım tüm hayatı bir gün unutabileceğim fikri, beni dehşete düşürdü.

Sonra ne mi oldu? Olur da bir gün hafızamı yitirirsem diye her şeyi ve herkesi belgeleme konusunda takıntılı bir hale geldim.

Genellikle, sıradan, unutulabilir anlara ilgi duyuyorum.

Haruka Sakaguchi

Pandeminin ilk ayında, New York City’de geçirdiğim karantinada 20 Mart’tan 20 Nisan’a kadar bir günlük tuttum.

Bir depresyon geçmişim var ve yalnız yaşıyorum, bu yüzden karantinanın geçmişteki akıl sağlığı sorunlarını tetikleyip şiddetlendirebileceğinden korktum. Pandeminin ilk günlerinden itibaren kendime rutinimi sürdürmek adına her gün bir fotoğraf çekme ödevi verdim.

Kariyerime belgesel fotoğrafçısı olarak başladığımda, tarafsız gazetecilik için çabaladım. Ama pandemiden bu yana geleneksel olmayan yaklaşımlara da açık hale geldim. Mesela kamerayı kendime doğru çevirmek gibi.

Rania Matar

Lübnan doğumlu Amerikalı bir kadın ve anne olarak, kültürlerarası deneyimler sanatımı şekillendiriyor. Çektiğim ergen ve kadın fotoğraflarıyla, hem yaşadığım ABD’de hem de geldiğim yer olan Orta Doğu’da kişisel ve kolektif kimlik meselelerini keşfetmeye çalışıyorum.

Bu fotoğraf da “SHE” isimli serimin bir parçası. Çalışmamda, kızlarım yaşlarında 20’lerindeki genç kadınlara odaklanıyorum. Yaşlarının ham güzelliğini, bireyselliklerini, fizikselliklerini, dokularını ve gizemlerini tasvir ediyor ve onlarla kişisel bir anlatı oluşturuyorum.

İşbirliği içinde geçen bir süreç oluyor. İmajların oluşumunda kadınlar da katılımcı oluyor.

Farah, 2019’da hükümetten kurtulmak isteyen protestolar düzenleyen genç neslin bir parçasıydı. Protestoları engellemek, baltalamak isteyen gruplar vardı. Bu nedenle de Farah’ın arabasını yaktılar.

Bu nedenle de anı canlandırmak üzere hurdaya atılmadan önce arabayı ölümsüzleştirdik. Bu bir direniş eylemiydi. Farah’ın hikayesini anlatmak da bu yüzden önemliydi.

Sarah Waiswa

Kibera, Kenya’nın başkenti Nairobi’nin bir bölgesi. Bu fotoğraf da orada çekilmiş, “Bale” serimin bir parçası. Kariyerimde belgesel ve portre fotoğrafçısı olarak üzerinde çalıştığım ilk projelerimden birisi.

Kimlikler ve kendini ifade etme arasındaki kesişimle ilgileniyorum. Özellikle de yeni Afrikalı kimlikler. Kıtadaki sosyal meseleleri çağdaş ve geleneksel olmayan bir şekilde vurgulamaya çalışıyorum.

Bu da odağına yoksulluğu almadan bir Afrika hikayesi anlatan, bunun yerine insanlara dünyalarında dolaşırken odaklanan bir projeydi.

Bale dersleri veren ve kâr amacı gütmeyen Annos Africa isimli kuruluşla birlikte çalıştım. Başlangıçta ise sadece izledim. Size katkı sunan insanlarla birlikte vakit geçirmenin ne kadar da önemli olduğunu bana gösterdi.

Grubun çalışmaları hakkında daha fazla bilgiyi web sitelerinde bulabilirsiniz. (İngilizce)

Tüm fotoğrafların telif hakları Women Photograph’a aittir.