زنان بیشتری در هند خشونت علیه خود را به پلیس گزارش می‌کنند

با گذشت تقریبا یک سال از حادثه تجاوز به دختر جوانی در دهلی، پایتخت هند، که در نهایت منجر به مرگ او شد، اکنون به نظر می‌رسد زنان بیشتری در این کشور خشونت‌های جنسی علیه خود را به مقامات گزارش می‌کنند.

اگرچه هنوز هم زنان زیادی هستند که در سایه ترس از خشونت غریبه‌ها و یا حتی نزدیکترین فرد به آنها، زندگی می‌کنند.

رشما، ۵ فرزند دارد و علیرغم خواستش اکنون برای بار ششم حامله شده است. صدای او به هنگام بیان داستان زندگیش می‌لرزد: "سال‌هاست که سکوت کرده‌ام."

او می‌گوید: "رفتار شوهرم با من بسیار بد بود. دلیلش هم این است که همیشه دختر زاییده‌ام. هر روز کتک خوردن بخشی از زندگیم بوده است. او پسر می‌خواست."

"وقتی برای بار ششم حامله شدم، همسرم با پافشاری می‌گفت که اگر دختر باشد، باید سقط کنم. من مخالف بودم و به همین دلیل دعوای شدیدی داشتیم. همسرم به شکم و آلت تناسلیم اسید پاشید."

رشما با یادآوری این لحظات می‌گرید. او اخیرا برای بهبود صدمات جسمی، تحت عمل جراحی قرار گرفته است.

نوزادش زنده ولی بسیار ضعیف است.

پس از این اسید پاشی، چهار روز طول کشید تا رشما بتواند به خدمات درمانی دسترسی پیدا کند؛ آنهم پس از آن که پدرش به دیدارش رفت. او اکنون در کانپور حدود ۵۰۰ کیلومتری دهلی، پایتخت، به همراه والدینش زندگی می‌کند.

والدین رشما از زندگی پر از رنج‌ دخترشان با خبر بودند، آنها ابتدا از گزارش رفتار دامادشان به پلیس می‌ترسیدند. اما در نهایت به گفته رشما، والدینش پشت سر او ایستادند.

اسیدپاشی پایان ۱۵ سال زندگی رشما با همسرش بود. پس از کمی بهبودی، رشمای ۳۵ ساله تصمیم گرفت تا زندگیش موضوع ستون مرگ یا حوادث روزنامه‌ها نباشد.

وی علیه شوهرش در پنج مورد خشونت به پلیس شکایت کرد. شوهرش اکنون در زندان است و منتظر محاکمه، اگرچه این اتهامات را رد می‌کند.

تغییر جامعه

حمله به یک دختر نوجوان در دهلی در دسامبر سال گذشته میلادی باعث خشم و انزجار عمومی در هند و در عین حال انگیزه‌ای شد، در سطوح مختلف جامعه، برای بررسی خشونتهای جنسیتی در کشور.

از سوی دیگر این اتفاق به زنان بیشتری جرات داد تا خشونت علیه خود را به پلیس گزارش کنند.

بر اساس گزارش‌های دولتی از اول سال جاری میلادی تا ۱۵ ماه اوت، ۱۰۳۶ مورد تجاوز در دهلی ثبت شده است. این رقم در مدت مشابه سال پیش فقط ۴۳۳ مورد بوده است.

چنین وضعیتی بیرون از دهلی هم صادق است. در ایالت کوچک جارکند در شرق هند، موارد ثبت تجاوز از ۴۶۰ در شش ماه اول سال گذشته میلادی در مقایسه با مدت مشابه در سال جاری به ۸۱۸ مورد افزایش پیدا کرده است.

اما علیرغم این افزایش ثبت موارد تجاوز، موارد منجر به محکومیت هنوز پایین است.

بر اساس گزارش اداره ثبت جنایت ملی هند (ان سی آر بی)، این رقم در سال ۲۰۱۲ میلادی ۲۴.۱ درصد بوده که از سال پیش از آن پایین‌تر بوده است.

پلیس می‌گوید برای بهبود اوضاع تلاش می‌کند؛ از جمله با به خدمت گرفتن ۴۰۰ گشت بیشتر در پایتخت. همچنین پلیس تلاش دارد تا زنان پلیس بیشتری را به استخدام در آورد.

آواتار سینگ راوات، از افسران پلیس دهلی می‌گوید که پلیس برای رسیدگی به زنان قربانی در حال دیدن آموزش است. او می گوید: "پلیس اکنون حساسیت رفتاری بالاتری دارد."

رانجانا کوماری از فعالان مشهور حقوق زنان می‌گوید از زمان حادثه تجاوز در دهلی، کشور شاهد "تغییرات ساختاری" بوده است اما خیابانها هنوز برای زنان خطرناک است.

او می‌افزاید حکومت هنوز نتوانسته هنگامی که جنایتی علیه زنی رخ می‌دهد، پاسخی شفاف از مسئولان طلب کند.

به گفته خانم کوماری "احزاب سیاسی امنیت زنان را بخشی از برنامه‌های انتخاباتی خود قرار داده‌اند و وقتی که به شهر های کوچکتر سفر می‌کنم، می‌بینم که درباره امنیت زنان بحث و تبادل نظر می‌شود، اما ما نیاز داریم سیستم بیشتر پاسخگو باشد."

گردشی در دهلی در ساعات شب مشخص می‌کند که خیابانهای این شهر هنوز در این ساعات از زن خالی است.

سورابی دختر جوان ۲۵ ساله‌ای که از اتوبوس برای تردد استفاده می‌کند، می‌گوید از زمان حادثه تجاوز، تغییر خاصی بوجود نیامده است.

او می‌گوید: "من به دلیل خشونتهای جنسی نمی‌خواهم روش معمول زندگیم را تغییر دهم. اما خوب، می‌ترسم. و به همین دلیل همیشه اسپری فلفل برای فراری دادن مهاجمان، با خود دارم. مردان خیلی تهاجمی هستند و از هر بهانه‌ای برای دست زدن به یک خانم استفاده می‌کنند."

اما اگر به کانوپور جایی که رشما زندگی می‌کند برگردیم، او می‌خواهد از تجربه سخت زندگیش استفاده کند و حرفهایش را بزند.

رشما می‌گوید: "نمی‌خواهم که همسرم از زندان بیرون بیاید. او زندگی را برایم جهنم کرد. خوشحالم که حرفم را زدم. می‌دانم که با این روشنگری، جان بسیاری از دختران را در آینده نجات داده‌ام. ما زن‌ها حق داریم با عزت زندگی کنیم. من از خود و دخترهایم حفاظت می‌کنم."

رشما با گوشه روسریش اشک چشمانش را پاک می کند و می‌گوید: "آدم یکبار می‌میرد، پس چرا باید به دلیل خشونت هر روز مرد."