حکم دادگاه به نفع زنان جنبش 'من هم' در هند
منبع تصویر، Getty Images
در یک پرونده ادعای "آزار جنسی" در هند قاضی به نفع زنانی رای داد که یکی از چهرههای سیاسی مشهور هند را به آزار جنسی متهم کرده بودند. این حکم بر جنبش "من هم" در هند تاثیر بسیار زیادی خواهد گذاشت.
پریا رامانی، روزنامهنگار و شماری دیگر از زنان در هند با انتشار مقاله یا توییت امجی اکبر، که پیشتر وزیر در امور خارجی بود، را به "آزار جنسی" متهم کرده بودند. آقای اکبر از این زنان به خاطر "افترا" و لکهدار کردن اعتبارش شکایت کرده بود.
امروز قاضی دادگاهی در هند حکم داد که "یک زن نباید به خاطر بلند کردن صدایش علیه آزار جنسی محاکمه شود."
خانم رامانی بعد از حکم دادگاه گفت به نمایندگی از همه زنانی که درباره آزار جنسی در محیط کار حرف زدهاند، احساس "حمایت" میکند.
گیتا پاندی، خبرنگار بیبیسی در هند میگوید رای امروز تاثیر بسیار مهمی بر پروندههای دیگر جنبش "من هم" (میتو) در هند خواهد داشت چرا که میتواند مورد استدلال دادگاههای دیگر قرار بگیرد و باعث شود زنان آزاردیده دیگری هم جلو بیایند و تجربه خودشان را مطرح کنند.
"من هم [قربانی آزار جنسی هستم]" نام جنبشی است که در آن زنان از کشورهای مختلف درباره تجربه آزار جنسی خود صحبت میکنند و نام آزارگر خود را که معمولا از چهرههای هنری، سیاسی و اجتماعی معروف هستند، افشا میکنند.
آقای اکبر که نویسنده، روزنامهنگار و سیاستمدار شناخته شده هند است، چهار سال پیش به آزار جنسی متهم شد. او یکی از سرشناسترین نامهای مطرح شده در جنبش "من هم" هند بود. آقای اکبر اکتبر ۲۰۱۸ از مقام مشاور وزیر استعفا کرد.
قاضی چه گفت؟
قاضی دادگاه گفت "یک مرد با جایگاه بالای اجتماعی هم میتواند آزارگر جنسی باشد." و " آزار جنسی کرامت و اعتماد به نفس را از بین میبرد." به گفته قاضی "حفاظت از اعتبار اشخاص نباید به قیمت از بین رفتن حق کرامت انسانها تمام شود."
قاضی ادعای خانم راماندی را پذیرفت که گفته بود حسن شهرت آقای اکبر قبلا به واسطه ادعای یک خبرنگار دیگر درباره "آزار جنسی" او لکهدار شده است.
در دادگاه وکلای آقای اکبر این سوال را مطرح کردند که چرا خانم رامانی در همان سال ۱۹۹۳ که ادعا میکند مورد آزار قرار گرفته، شکایت خود را مطرح نکرده است. قاضی در پاسخ گفت که "یک زن حق دارد حتی بعد از دههها شکایت خود را مطرح کند."
خانم رامانی به خبرنگاران گفت: "این حکم باعث میشود آزار جنسی در محیط کار مورد توجه لازم قرار بگیرد هرچند در حقیقت این من بودم که به عنوان قربانی، در دادگاه در جایگاه متهم حاضر شدم."
جزئیات پرونده چیست؟
سال ۲۰۱۷ خانم رامانی مقالهای در نشریه ووگ درباره یکی از روسای مردش در قالب جنبش "من هم" در آمریکا نوشت. این جنبش در راستای طرح اتهامهای جنسی علیه هاروی واینستین، تهیهکننده مشهور هالیوود شکل گرفت.
خانم رامانی در آن مقاله نوشته بود که اوایل کار در هند، اولین رئیس مردی که داشت او را در اتاق یک هتل به مصاحبه دعوت کرد. آن زمان او نامی از آقای اکبر نبرد اما بعد در اکتبر ۲۰۱۸ در توییتی نام او را آشکار کرد.
اتهامها چیست؟
در مقاله ووگ که در دادگاه به عنوان یکی از مدارک و شواهد ارائه شده، خانم رامانی ماجرای دیدارش با آقای اکبر را در سال ۱۹۹۳ برای یک مصاحبه کاری شرح داده است.
در دادگاه آقای اکبر دیدار با خانم رامانی در هتل را تکذیب کرد.
خانم رامانی گفت که آن دیدار بیش از مصاحبه، "شبیه یک قرار خصوصی بود."
او آقای اکبر را متهم کرده که وضعیت اتاق را به گونهای برای شب تنظیم کرده بوده و همچنین از او خواسته که با فاصله کم بنشیند. خانم رامانی گفته که آن شب اتاق را ترک کرده و در ماههای بعد که با آقای اکبر همکار شده به خود قول داده هرگز با او در یک اتاق تنها نماند.
خانم رامانی گفته که او را "یک شکارچی جنسی" خوانده چون در طول این سالها بسیاری از همکاران فعلی و سابق تجربه مشابه یا حتی بدتر درباره او مطرح کردهاند.
آقای اکبر به خاطر همین عبارت از خانم رامانی شکایت کرده بود.
پاسخ آقای اکبر چه بود؟
یک هفته بعد از توییت جنجالی خانم رامانی، آقای اکبر از او به خاطر اتهام و لکهدار کردن اعتبارش شکایت کرد.
در دادگاه او تمام ادعاهای روزنامهنگار زن را تکذیب کرد و گفت از او نخواسته که در اتاق هتل دیدار کنند.
او خانم رامانی را به استفاده از الفاظ "شدیدا توهینآمیز و شبکهای از جعلیات و دروغ" متهم کرد و گفت توییتهای او باعث انتشار مقالههای بسیار در هند و رسانههای جهان علیه او شده است.
آقای اکبر گفت که این اتهامها اعتبار عمومی و همینطور جایگاهش در خانواده و دوستان را تحت تاثیر قرار داده است.
شاهدان دیگر چه گفتند؟
بعد از طرح این اتهامات ۱۴ روزنامهنگار زن دیگر اتهامات مشابه و حتی جدیتری علیه آقای اکبر مطرح کردند.
بعضی از توییتها و مقالات روزنامهنگاران در دادگاه به عنوان شواهد پرونده ارائه شد.
خانم رامانی و بقیه شاهدان که در دادگاه شهادت دادند گفتند که در دهه ۱۹۹۰ میلادی آقای اکبر یک مرد قدرتمند بود و سردبیری روزنامه ایژن ایج (عصر آسیا) را به عهده داشت. او همچنین زمانی نماینده مجلس و سخنگوی حزب کنگره در هند بود.
به گفته مدعیان، آقای اکبر در دوره چهل سالگی به بعد قدرت و نفوذ لازم برای اعمال آزار بر زنان مورد ادعا را داشت که ۲۰ تا ۳۰ ساله و بدون نفوذ بودند و شدیدا به کار احتیاج داشتند.
یکی از شاهدان در شهادت خود که به نظر میآید شدیدترین اتهام علیه آقای اکبر باشد، در یک مقاله ادعا کرده که در شش ماه آخر کارش در روزنامه ایژن ایج "دوران جهنمی" داشته که بارها در آن "مورد آزار و دستمالی" قرار گرفته است.
آقای اکبر این ادعا و ادعای زنان دیگر را تکذیب کرده است.
