'من هم' قربانی آزار جنسی هستم

یکی در کلاس دانشگاه٬ آن یکی در شش سالگی در زیرزمین٬ یکی در محل کار٬ دیگری در خیابان تاریک٬ همه قربانی آزار جنسی بوده و تا امروز در مکان عمومی از آن سخن نگفته‌‌اند.

الیسا میلانو٬ هنرپیشه آمریکایی٬ سه روز پیش در توییترش از همه زنان دعوت کرد که با هشتگ "من هم" (MeToo) از تجربه آزار جنسی که دیده‌اند بنویسند تا مشخص شود که میزان گستردگی این معضل و آمار زنان قربانی چقدر است.

تارانو بورک، یک زن سیاه‌پوست ده سال قبل کمپینی را با این اسم راه انداخته بود.

اصل ماجرا از شکایت بیش از ۴۰ زن از هاروی واینستین٬ تهیه‌کننده نامدار هالیوود٬ شروع شد. زنانی که او را متهم به تجاوز و آزار جنسی کرده و البته در طول سال‌های گذشته درباره او سکوت کرده بودند.

افشای اتهام‌ها علیه آقای واینستین باعث شد که بسیاری از زنان به تجربه‌های مشابه خود در محیط‌های کاری دیگر اشاره کنند. ابعاد ماجرا بسیاری را شگفت‌زده کرده است.

صدها هزار نفر از آمریکا تا ایران با شعار من هم [قربانی آزار جنسی بوده‌ام] به فراخوان سخن گفتن از آزارهای جنسی پیوسته‌اند. کم‌کم توییت الیسا میلانو پرچم حرکتی شد که به کارزاری جدی برای شکستن سکوت تبدیل شده است.

غزاله سلطانی، کارگردان ایرانی نوشته تهيه‌كننده سینما او را به دفترش خواست و اتفاقی افتاد که در پنج دقیقه از دفتر فرار کرد.

یکی از مخاطبان بی‌بی‌سی فارسی برای ما نوشته که چند شب پیش هنگام برگشتن به خانه در عالم خود بوده و موسیقی گوش می‌کرده تا این‌که در یک خیابان تاریک مردی از پشت او را بغل کرده و با نام بردن از اندام جنسی به پاهای او دست کشیده است.

او نوشته از آن شب تا حالا هر لحظه فکر می‌کند که مردی پشت سر او ایستاده است. نه چند روز و چند ماه٬ که آثار آزار و اذیت سال‌ها و تا پایان عمر ممکن است روح را بخراشد.

'بیا سوار شو٬ ناز نکن'

قربانیان آزار جنسی همیشه زنان نیستند. پسران و مردان زیادی قربانی تجاوز بوده‌اند اما عاملان آزار جنسی در بیشتر موارد مردان هستند.

در ایران شاید ابعاد قضیه گسترده‌تر هم باشد. کدام زنی است که به انتظار تاکسی در کنار خیابان‌های ایران بوق ممتد و معنی‌دار ماشین‌های شخصی٬ انواع تهمت‌ها و متلک‌ها و آزارها را تجربه نکرده باشد.

مقام‌های حکومتی٬ ناتوان از حفظ امنیت زنان در مکان‌های عمومی٬ دهه‌هاست سعی دارند نوع پوشش زنان را مقصر معرفی کنند و این موضوع را جا بیاندازند که "حجاب مصونیت است."

منصوره نوشته که بارها در معرض آزار جنسی بوده حتی با چادر و هیچ وقت سکوت نکرده. او نداشتن پوشش 'مناسب' را 'توجیه مردسالارانه' می‌داند.

این نگاه در غرب هم چندان غریب نیست. این‌که مسئولیت آزار و تجاوز را به گردن قربانی بیاندازند و بگویند یا مست بوده یا دامن کوتاه به پا داشته است.

'چه هیکلی به هم زدی!'

جز بیان ابعاد ماجرا٬ یکی دیگر از اهداف کارزار آن است که به مردان نشان بدهد چه رفتارهایی مصداق آزار جنسی و تجاوز به حریم دیگران است. و تعجب نکنید از این‌که بسیاری ندانند رفتارشان برای همکاران توهین‌آمیز و برخورنده است؛ مثلا تحسین ظاهر و هیکل٬ گفتن جوک‌های جنسی و متلک.

نفیسه در توییتر نوشته: خیلی از مردهایی که به رفتارشان اعتراض کردم٬ اعتقاد داشتند رفتاری که از نظر من آزار جنسی است٬ نشانه صمیمیت٬ ابراز علاقه یا بامزگی است.

بیشتر بخوانید: آیا آزار جنسی فقط فیزیکی است؟

اژمادرنگ در توییترش نوشته که یکی از همکارانش برای تبلیغ کارزار "من هم" با یک جعبه شیرینی سر کار آمده و از بقیه خواهش کرده بروند و این تجربه‌ها را بخوانند که بدانند چه چیزهایی باعث آزار زنان همکارشان می‌شود.

مردان بسیاری ساکت ننشسته‌اند. آنها با هشتگ "من چطور تغییر می‌کنم" از این موضوع استقبال کرده‌اند. بنجامین لاو٬ نویسنده٬ نوشت: برای بد بودن لازم نیست حتما مجرم باشیم. سکوت در مقابل آزار هم به همان بدی است.

امیرحسین می‌گوید: یک‌وقتی هم از آزارهای جنسی و کلامی بنویسیم که به دیگران رساندیم، اگر شد.

شما هم اگر می‌خواهید از ابعاد ماجرا تصویر دقیق‌تری داشته باشید روی هشتگ من هم کلیک کنید. و برنامه هشتگ‌ شما را درباره این موضوع ببینید.