مشکلات زندگی تراجنسیتی‌ها در شیلی

ژاکلین می‌گوید: "من در یک محله ناامن زندگی می‌کنم و در ساختمان من فروشندگان مواد مخدر هم زندگی می‌کنند. به آنها گفتم پسرم می‌خواهد از این به بعد لباس دخترانه بپوشد و خواستم که از ما حمایت کنند و با فرزندانشان صحبت کنند تا پسرم را اذیت نکنند"

ژاکلین با خنده در باره لحظه‌ای که پسرش ویسنته، تبدیل به سوفیا شد، صحبت می‌کند و می‌گوید: "با کمال تعجب دیدم آنها واکنش فوق‌العاده‌ای داشتند. به من به خاطر شهامتم تبریک گفتند و هرگز مشکلی با آنها نداشته‌ام."

ولی این مسیر را همه به راحتی ژاکلین و سوفیای ۸ ساله طی نکرده‌اند.

" اسم من این نیست"

جایی که آنها زندگی می‌کنند، یعنی شیلی کشوری است که از نظر اجتماعی محافظه کار است و اشخاص تراجنسی که می‌خواهند تغییر نام بدهند باید پرسشنامه عریض و طویلی را پُر کنند که تکمیل آن ممکن است سالها طول بکشد.

گروه‌های مدافع حقوق تراجنسیتی‌ها می‌گویند این روند آنها را در وضعیت تحقیرآمیزی قرار می‌دهد چون باید از روانشناس‌ها و روانپزشک‌ها گزارش بگیرند و لخت شوند تا برای تشخیص جنسیتشان از بدن برهنه آنها عکس گرفته شود.

دانیل وگا، یکی از کسانی است که هنوز نتوانسته این روند قانونی را تکمیل کند. او که یک هنرپیشه شیلیایی است، اولین شخص تراجنسیتی است که مجری برنامه اهدای جوایز اسکار بوده.

پس از پایان مراسم، دانیل وگا، در جریان یک کنفرانس خبری از این شکایت داشت که اسمی که در کارت شناسایی اش نوشته شده، نام او نیست.

در حال حاضر درکنگره شیلی لایحه‌ای در دست بررسی است که به موجب آن تراجنسیتی‌ها می‌توانند به جای اسمی که در بدو تولد برای آنها انتخاب شده نامی را که خودشان ترجیح می‌دهند انتخاب کنند.

سباستین پینیرا، رئیس جمهور شیلی از این لایحه حمایت می‌کند و با تصویب آن، تغییر جنسیت و نام شخص در کارت هویتش روند سریعی خواهد داشت که می‌توان آن را در یک دفترخانه انجام داد.

ولی بحث در باره جزییات این لایحه از جمله تعیین حد اقل سن هنوز ادامه دارد.

"در اینجا بزرگ شدن شکنجه است"

کنشگران تراجنسیتی، می‌خواهند به نوجوانان بالای ۱۴ سال اجازه داده شود که با رضایت والدینشان و نیز حمایت روانشناسان نام خود را عوض کنند.

ولی ژاکلین وگا، معتقد است برای این کار حد اقل سن به جای ۱۴ سال باید ۱۰ سال باشد.

ژاکلین که روی نیمکتی در پارک نشسته و بازی سوفیا با خواهرش را تماشا می‌کند می‌گوید: "برای آنها بزرگ شدن در اینجا شکنجه است"

او می‌گوید از همان اوایل تولد پیدا بود که سوفیا که در آن موقع ویسنته، خوانده می‌شد، می‌خواست دختر باشد:

"به محض این که توانست راه برود لباس‌های خواهرش را می‌پوشید. او همیشه می‌خواست با اسباب بازی‌های خواهرش بازی کند نه با مال خودش"

ویسنته، اولین مدرسه‌اش را دوست نداشت چون از آنجا که به فوتبال علاقمند نبود و می‌خواست با عروسک بازی کند، پسرها او را تحویل نمی‌گرفتند.

مادر ویسنته می‌گوید پسرش از رفتن به سلمانی متنفر بود، گریه می‌کرد و دچار دل‌درد می‌شد:

"او می‌گفت وقتی می‌دانید دلم می‌خواهد موهایم را بلند کنم و ببافم چرا این کار را با من می‌کنید؟"

ژاکلین و همسرش ابتدا فکر می‌کردند پسرشان همجنسگراست ولی بعد از تماشای یک فیلم مستند تلویزیونی در باره بچه‌های تراجنسیتی، او را پیش روانشناس‌های متعددی بردند که نهایتا تایید کردند پسرشان یک تراجنسیتی است.

وقتی ویسنته هفت ساله شد والدینش به این نتیجه رسیدند که برای خوشبختی‌اش باید اجازه دهند او مانند یک دختر زندگی کند.

از آن موقع به بعد، ویسنته توانست موهایش را بلند کند، لباس دخترانه بپوشد و نام خودش را سوفیا بگذارد.

ولی ژاکلین می‌گوید همه این موضوع را درک نمی‌کردند و در کارت شناسایی سوفیا هنوز اسم او ویسنته و جنسیتش پسر است و این موضوع مشکلاتی ایجاد کرده.

وی می‌گوید در یک مرکز بهداشتی پزشک پرسیدند ویسنته پسر است یا دختر؟ و وقتی او جواب داده دختر است، دکتر نگاهی به کارت شناسایی ویسنته کرده و گفته: ولی اینجا نوشته شده او پسر است.

ژاکلین اضافه می‌کند: "من گفتم لطفا هرگز دوباره در مقابل او این حرف را نزنید. دکتر نگاهی به من انداخت درست مثل این که من دیوانه ام و با لحنی طعنه آمیز به من گفت: هر طور مایلید."

واکنش منفی

ژاکلین و والدینی که وضعیت مشابهی دارند می‌خواهند مانع شوند فرزندانشان یک چنین تجربه‌هایی داشته باشند و تلاش می‌کنند به مردم تفهیم کنند که چرا این موضوع مهم است.

ولی سیاستمداران محافظه کار و گروه‌های مذهبی متعددی هستند که سعی می‌کنند جلوی تصویب این قانون را بگیرند.

کاردینال ریکاردو ازاتی، که رئیس کلیسای کاتولیک شیلی است، گفته است کودکان نباید بتوانند در کارت شناسایی‌شان به طور قانونی اسم و جنسیتشان را عوض کنند و استدلالش این است که "به این دلیل که روی یک گربه اسم یک سگ را گذاشته ام، این گربه یک سگ نخواهد شد."

این اظهارات موجب خشم مردم شد ولی هنوز بخشی از جامعه شیلی از کاردینال ازاتی حمایت می‌کند.

ژاکلین، سوفیا را از یک مدرسه کاتولیک متعصب به مدرسه جدیدی که آموزگارانش بیشتر این موضوع را درک می‌کنند منتقل کرد. اعضای خانواده اش تصمیم گرفته‌اند برای این که کسی سوفیا را اذیت نکند به هیچ یک از کودکان یا والدینشان نگویند که او تراجنسیتی است

سوفیا می‌گوید: "اینجا از مدرسه قبلی‌ام خیلی بهتر است. من از بازی با اسب‌های شاخدار، پوشیدن لباس دخترانه و ژیمناستیک لذت می‌برم."

ژاکلین و سایر اعضاء جامعه تراجنسیتی‌ها امیدوارند که قوانین شیلی تغییر کند تا سوفیا و سایر کسانی که وضعیت مشابه او را دارند، بتوانند از زندگی‌شان لذت ببرند.