هشتاد تا نود درصد خاويار جهان از دريای خزر به دست می آيد و 85 درصد مصرف خاوياری در جهان به اروپا، آمريکا و کانادا مربوط می شود که بهای هر گرم خاويار در اين کشورها تا هفت دلار می رسد

تاس ماهی ايرانی از جمله آبزيانی به شمار می رود که سازمان ملل متحد نسل آن را در معرض خطر انقراض می داند.

دبيرخانه کنوانسيون تجارت بين المللی گونه های در حال انقراض گياهی و جانوری (CITES) در سازمان ملل متحد درباره علت تمديد ممنوعيت صدور برخی گونه های خاويار اعلام کرده که هيچ يک از پنج کشور ساحلی دريای خزر اطلاعات لازم را در اختيار سازمان ملل قرار نداده است تا اين سازمان بر اساس آن بتواند سهميه هر کدام از اين کشورها را برای صدور گونه هايی از ماهيهای توليدکننده خاويار تعيين کند که در معرض خطر انقراض قرار دارند و اين در عمل به معنی ممنوعيت صدور اين گونه های خاويار است.

پرطرفدارترين انوع خاويار دريای خزر که بلوگا، خاويار طلائی (آسترا) و سوروگا نام دارند شامل اين ممنوعيت می شوند و تنها برای ايران، منع صدور خاوياری لغو شده است که از تاس ماهی ايرانی به دست می آيد.

البته سازمان ملل متحد ابزاری برای اعمال اين ممنوعيت ندارد و 169 کشوری که امضاکننده پيمان تجارت بين المللی گونه های در حال انقراض گياهی و جانوری هستند بايد خود، اين ممنوعيت را با عدم توليد يا عدم خريداری اين گونه ها رعايت کنند.

طی سال 2005 ميلادی، ميزان صادرات خاويار و فرآورده های ماهی استورژن از دريای خزر يکصد و پنج تن برآورد شده و آن طور که دست اندرکاران صنعت خاويار می گويند ساليانه حدود صد تن از فرآورده ها نيز از طريق بازار سياه صادر می شوند.

فعالان محيط زيست می گويند که از سالهای دهه 1970 ميلادی تاکنون شمار ماهيان استورژن در دريای خزر به دليل صيد بی رويه و غيرقانونی حدود نود درصد کاهش يافته است.

اتحاديه اروپا قرار است به درخواست سازمان ملل در ماه ژوئن آينده همايشی برای بررسی راههای مقابله با قاچاق خاويار برگزار کند.

هشتاد تا نود درصد خاويار جهان از دريای خزر به دست می آيد و 85 درصد مصرف خاويار در جهان به اروپا، آمريکا و کانادا مربوط می شود که بهای هر گرم خاويار در اين کشورها تا هفت دلار می رسد.

صندوق جهانی حيات وحش (WWF) برآورد کرده که تنها در روسيه ساليانه يکهزار کيلوگرم خاويار مصرف می شود که حدود 92 درصد آن از صيد قاچاق ماهی استورژن به دست می آيد.