نيک چايلدز خبرنگار امور جهانی بی بی سی

	انتظار می رود شورای حکام آژانس اتمی سازمان ملل به زودی قطعنامه ای درباره ايران صادر کند

يک سخنگوی دولت بريتانيا گفت که اتحاديه اروپا مايل است بار ديگر به ديپلماسی فرصت موفقيت بدهد، و يک مقام ايرانی نيز اظهار داشت که اين تاخير باعث کاهش تنش خواهد شد.

آمريکا و متحدان کليدی اروپايی آن چاره ای جز پذيرش اين حقيقت تلخ ديپلماتيک ندارند که در حال حاضر برای کشيدن ايران به شورای امنيت به خاطر برنامه اتمی اش اتفاق نظر وجود ندارد.

معضل آنها اکنون اين است که چگونه می توانند فشار شديد ديپلماتيک بر ايران را حفظ کنند، به خصوص بر دولت سازش ناپذيرتر جديد ايران که به نظر می رسد با تاکتيک های خود غرب را در موضعی نامطلوب قرار داده است؟

مشکل اينجاست که استدلال های مطروحه عليه ايران، در شکل فعلی آنها، خالی از ابهام نيست.

اين درست که ممکن است سوءظن های گسترده ای نسبت به طرح های ايران وجود داشته باشد، اما همچنين نسبت به موضع اين کشور داير براينکه درخواست های غرب غيرمنصفانه است حس همدردی وجود دارد.

به علاوه اين استدلال که می گويد هنوز وقت زيادی برای حل مساله وجود دارد بی طرفدار نيست.

هرچه باشد ايران احتمالا هنوز سال های سال با توسعه سلاح اتمی فاصله دارد. و البته بايد يادآور شد که ايران اصرار می ورزد که اصلا در پی دستيابی به سلاح های هسته ای نيست.

تهران همچنين مشغول تقويت روابط گرم با برخی از کشورهای پرنفوذ مانند روسيه و چين بوده است و خود نيز قادر به اعمال نفوذ چشمگير در ساير مسائل مورد نگرانی واشنگتن و متحدان آن از جمله در عراق است.

و هرچند دولت بوش پافشاری می کند که کليه گزينه هايش هنوز باز است، اما گزينه نظامی به شدت غيرقابل تصور است.

اين وضع آشکارا فضای مانور عليه ايران را تنگ می کند.

به اين ترتيب آمريکا و اروپا ممکن است مجبور باشند در مقطع حاضر به اين استدلال اکتفا کنند که ايران بايد برای حل مسائل باقی مانده پيرامون فعاليت های اتمی اش بيشتر مايه بگذارد، با اين اميد که در صورت عدم پيشرفت، اشتراک نظر عليه ايران گسترش خواهد يافت.

حفظ دورنمای ارجاع ايران به شورای امنيت در آينده می تواند باعث فشار بر رهبران ايران شود، حتی اگر هيچ بختی برای اعمال تحريم های عملی عليه اين کشور وجود نداشته باشد.