بررسی روزنامه های صبح تهران؛ دوشنبه هفتم مهر

بیشتر روزنامه های تهران امروز هم چنان به انتقاد از سخنان دیوید کامرون نخست وزیر بریتانیا در مجمع عمومی سازمان ملل ادامه داده اند. همزمان نشریات تندرو و مخالف دولت با اعلام بی نتیجه ماندن مذاکرات هسته ای ابراز خوشنودی کرده اند.

بررسی روابط ایران با کشورهای شمالی و حاشیه های دریای خزر به مناسبت برگزاری اجلاس سران این کشورها، موضوع دیگری است که روزنامه ها بدان توجه بسیار کرده اند. گزارش سقوط هواپیمای آنتونف ۱۴۰ و اطلاعات تازه ای درباره پرونده بابک زنجانی که به نوشته روزنامه ها چهار وزیر دولت احمدی نژاد پایشان در میان است، از دیگر تیترهای این روزنامه هاست.

<link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemaad.ir/Released/93-07-07/204.htm" platform="highweb"/></link> در گزارش امروز خود نوشته: نمایندگان مجلس روز گذشته راضی بودند؛ راضی از سفر حسن روحانی به نیویورک. این نمایندگان همان‌هایی بودند که قبل از انجام شدن سفر وی برایش خط و نشان کشیدند و او را از ملاقات احتمالی با رییس دولت ایالات متحده بر‌حذر داشتند؛ ملاقاتی که البته ساخته ذهن اقلیت تندرویی بود که همایشی هم به این منظور ترتیب دادند اما هر چه بود تمام شد.

به نوشته این روزنامه سفر انجام شد و دیداری هم با اوباما صورت نگرفت و صحبت‌هایی هم که در مجمع عمومی سازمان ملل بیان شد، هیچ‌کدام خارج از منافع ملی ایران نبود. رییس‌جمهور در این سفر دیگر هیچ بهانه‌یی به دست تندروها نداد. دیگر حتی از آن تماس تلفنی هم خبری نشد. وی با واقف بودن بر مسائل داخلی و موضع‌گیری‌ها و در نظر گرفتن تمام جوانب رفتاری کرد که نتیجه‌اش را در حمایت همه‌جانبه نمایندگان دریافت کرد.

کیهان در سرمقاله امروز خود با فرض شکست مذاکرات هسته ای ایران و پنج به اضافه یک نوشته: ماجرای سفر و مذاکرات ۱۰ روزه نیویورک، ظرفیت فکری ملت ما را بالا برد و از این جهت باید از رئیس جمهور و وزیر امور خارجه تشکر کرد که ولو با خطر کردن بر سر آبروی خود و نزدیک شدن به خطوط قرمز، ظریف‌ترین تست‌ها را نسبت به اراده غرب موجب شدند. از این جهت نیویورک و اتفاقات آن به مثابه یک لابراتوار برای ملت و دولت ایران بود. اینکه رئیس‌جمهور محترم به خطا حاضر به ملاقات با دیوید کامرون شود و او چند ساعت بعد سیاست خود را در مجمع عمومی سازمان ملل نشان دهد، تجربه پرهزینه و در عین حال ارزشمندی است.

به نظر این روزنامه تندرو: فراموش نباید کرد اگر مذاکره برای مذاکره اولویت داشته و شکستن تابوی مذاکره با شیاطین بزرگ و کوچک عالم واجد کمترین ارزش باشد، در این صورت بسیاری از منادیان نرمش و مذاکره حتی به گردپای مرحوم عرفات هم نمی‌رسند. یاسر عرفات آن قدر در پایتخت‌های عربی و آمریکایی و اروپایی با سودای موهوم آشتی و صلح مذاکره کرد اما آیا در ازای آن یک متر از خاک فلسطین اشغالی باز پس داده شد و ذره‌ای تهدید از سر فلسطینیان برداشته شد؟

<link type="page"><caption> کیهان</caption><url href="http://kayhan.ir/fa/issue/253/2" platform="highweb"/></link> در نهایت نوشته: آخرین نطق محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان در مجمع عمومی سازمان ملل به غایت عبرت‌آموز است. خدا کند هیچ وقت یاسر عرفات و محمود عباس، سیمای چند ماه و چند سال بعد برخی سیاسیون ما نباشند.

جابر فضلی در سرمقاله <link type="page"><caption> مردم سالاری</caption><url href="http://mardomsalari.com/Template1/Article.aspx?AID=30273" platform="highweb"/></link> نوشته: مهمترین تئوری دولت روحانی را می‌توان سیاست تنش‌زدایی دانست. به عبارت ساده‌تر، این دولت، تعامل را به جای تقابل با دیگر کشورها، خصوصا دولت‌هایی که بعد از انقلاب روابط خصمانه با ایران داشته‌اند، قرار داده است. این مولفه را به کرات می‌توان در سخنان و مصاحبه‌های رئیس دولت مشاهده کرد.

به نوشته این مقاله: سیاست‌های دولت یازدهم دنیا را به این سمت رهنمون ساخت که باید با زبان تکریم با ایران و ایرانیان صحبت کرد نه با زبان تحریم. اما متاسفانه برخی گروه‌ها و جریانات از این سیاست ناخشنود بوده و آن را گامی در جهت ضعف و انحطاط نظام محسوب می‌کنند و دولت را از مقوله تعامل با برخی کشورها، برحذر می‌دارند. گروه‌ها و جریاناتی که آمریکا‌ستیزی را ملکه افکار سیاسی خود کرده‌اند و از ارتباط با این کشور برای خود یک تابو ساخته‌اند.

سرمقاله مردم سالاری در پایان افزوده: شرط لازم برای توسعه، ارتباط و تعامل سازنده با اطراف است و نمی‌توان صرف شعارهای سیاسی، یک جامعه را اداره کرد. باید واقع‌گرایانه به مسائل و مشکلات کشور نگاه کرد و درصدد حل و رفع آن برآمد. آیا باید منافع ملی را قربانی کج‌سلیقگی و افراطی‌گری کرد؟

علی دادپی در سرمقاله دنیای اقتصاد با تاکید بر این که منافع ملی ایران فراتر از غنی‌سازی اورانیوم یا اندازه برنامه هسته‌ای یا تعداد سانتریفیوژهای نطنز است یادآوری کرده که بسیاری از رقبای منطقه‌ای و همسایگان کینه‌توز ایران طی سال‌های گذشته به بهانه برنامه هسته‌ای ایران کوشیده‌اند که به هزینه ایران و منافع ملی‌اش، منافع خود را تامین کنند.

به نظر این استاد دانشگاه در آمریکا: تحولات ماه‌های اخیر خاورمیانه نشان داده است که ثبات منطقه نیازمند یک ایران قوی با اقتصادی پویا و جهانی است. برای این اقتصاد پویا، حذف موانع ایجاد شده توسط تحریم‌ها لازم و ضروری است. یک توافق هسته‌ای که لغو تحریم‌ها را تضمین می‌کند به مراتب بهتر از یک عدم توافق هسته‌ای است که مزیت اقتصادی رقبای منطقه‌ای ایران را تمدید می‌کند.

در آخر سرمقاله دنیای اقتصاد ابراز امیدواری شده که: در ماه‌های گذشته رشد اقتصادی کشور دوباره به بالای صفر بازگشته است، نرخ رشد تورم آهسته‌تر شده و به‌نظر می‌رسد پتانسیل‌های ایران در گردشگری در حال تحقق پیدا کردن هستند. همه این علائم نشان از آن دارد که مزیت‌های اقتصادی انتقال‌یافته به رقبای منطقه‌ای ایران در حال بازگشت به ایران هستند. تدبیری که بتواند این روند را پایدار کند تدبیری است که اقتصاد ایران را در جایگاه بسیار بالاتری از وضعیت فعلی می‌نشاند.

زیاده خواهی ها

الهه کولایی در مقاله ای در روزنامه <link type="page"><caption> ایران</caption><url href="http://www.iran-newspaper.com/?nid=5756&pid=1&type=0" platform="highweb"/></link> با اشاره به اجلاس سران کشورهای خزر و شرکت رییس جمهور ایران در آن نوشته: مسأله انرژی و انتقال آن از این دریاچه باعث شده قدرت‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای رقابت‌های گسترده‌ای را در این حوزه آغاز کنند، امری که برخلاف تأکیدهای اولیه مبنی بر غیرنظامی ماندن این دریاچه، سبب حرکت کشورهای ساحلی به سوی نظامی کردن این دریاچه شده.

این استاد دانشگاه با تاکید بر این که نشست پیشین رهبران کشورهای ساحلی در عشق آباد و تهران هم نتایج عملی و واقعی چندانی درجهت منافع مشترک مردم کشورهای ساحلی به همراه نداشت نوشته: ایران به عنوان یکی از مهم‌ترین کشورهای منطقه تاکنون نتوانسته است از همه ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی خود بدرستی استفاده کند. استفاده از این ظرفیت‌ها در گرو یک نوع توازن ژئوپلیتیکی در روابط ایران با جهان است که تاکنون شکل نگرفته است.

مقاله روزنامه دولت به این جا رسیده که: اما اکنون فضای بهبود روابط ایران با جامعه جهانی بویژه کشورهای غربی در شرایط تشدید اختلاف میان روسیه و کشورهای غربی بویژه ایالات متحده امریکا می‌تواند فضای این مذاکرات را تحت تأثیر قرار دهد.

مهدی روزبهانی در سرمقاله <link type="page"><caption> ابتکار</caption><url href="http://iranpress.ir/ebtekar/Ebtekar/News.aspx?NID=138023" platform="highweb"/></link> نوشته: تعیین رژیم حقوقی دریای خزر مسئله‌ای است که به دلایل مختلف از جمله زیاده خواهی‌های روسیه و تلاش برای تحمیل نظر خود به جمهوری اسلامی ایران نزدیک به دو دهه است که لاینحل مانده است. در همین راستا آخرین دور نشست سران کشورهای حاشیه دریای خزر تحت مدیریت روسیه در غیاب ایران برگزار شد.

نویسنده به یاد آورده: در شهریور ماه ۸۸ رهبران همه کشورهای ساحلی دریای خزر به جز ایران در قزاقستان گرد آمدند. یکی از دلایل عمده دعوت‌نشدن ایران به نشست پیشین سران کشورهای حوزه خزر این بود که در غیاب تهران، با دادن امتیازاتی به ترکمنستان، دولتمردان این کشور را متقاعد کنند رژیم حقوقی خزر را منهای ایران بپذیرد.

سرمقاله ابتکار نظر داده: اکنون که روسیه به خاطر مشکلات بین‌المللی دست همکاری را به سمت تهران دراز کرده، لازم است که موضوع تعیین رژیم حقوقی دریای خزر با درنظر گرفتن حق واقعی ایران حل و فصل شود. البته باید در نظر داشت که این دوستی روس‌ها همچون گذشته تنها در مقطعی و در مسئله ای خاص است و آنچه کرملین ثابت کرده این است که شرکای استراتژیک خود را درلحظه تعیین می‌کند و تغییر می‌دهد.

هشتاد سال با یک شیوه؟

<link type="page"><caption> اعتماد</caption><url href="http://www.etemaad.ir/Released/93-07-07/150.htm" platform="highweb"/></link> در مقاله ای پیرامون نحوه برخورد حکومت با رسانه های مدرن فهرستی داده از برخوردهای حکومتی ایرانیان با تلگراف، تلفن، بلندگو، رادیو، تلویزیون، کامپیوتر و اینترنت که همه جا با منع و بندهای بی نتیجه روبرو شد و سرانجام نوشته: موبایل اما از ابتدا وضع دیگری داشت زیرا قابل کنترل و فقط هم یک وسیله تلفنی بود، البته هنوز فکر ردیابی نبودند که آن نیز حل شد. ضمنا درآمدهایش بسیار بود شاید هیچ شرکتی به اندازه مخابرات در ایران سودده نیست.

به نظر نویسنده: کمتر کسی فکر می‌کرد که وقتی به چهارراه و تقاطع موبایل و اینترنت برسیم چه اتفاقی خواهد افتاد؟ حالا رسیدیم و آن اتفاق هم افتاده. وایبر و واتس آپ و ده‌ها مورد دیگر که در راه است و آینده‌یی که نمی‌دانیم، از این نظر چگونه است؟ حدود ۸۰ سال است که وقت خود را صرف مبارزه با این شیوه‌ها کرده‌ایم، به جای آنکه خود را نسبت به عوارض احتمالی آنها واکسینه کنیم و از آنها بهره‌مند شویم.

در جایی که حکومت‌ها فکر کردند وسیله جدید در کنترل است، مروج آن شدند، متوجه نبودند که دنیای رسانه‌یی و ارتباطات در حال دگرگونی برگشت‌ناپذیر است ولی چون فقط فضای جدید نفی می‌شود و درباره آن اندیشیده نمی‌شود، به تقابل می‌رسند و البته در این تقابل هیچ راهی جز عقب‌نشینی ندارند مگر آنکه زندگی در این دنیای جدید را بیاموزند. . به نظر شما این رفتار تا کی دوام خواهد آورد؟

مردم در صف سفارتخانه ها

ارش نصر اصفهانی در مقاله ای در <link type="page"><caption> شهروند</caption><url href="http://shahrvand-newspaper.ir/Default.aspx?NPN_Id=63&pageno=2" platform="highweb"/></link> به موضوع صف های دراز مردم در تهران جلو سفارت خانه های اروپایی پرداخته و نوشته: علاوه بر مردمی که هر روز در سرما و گرما در خیابان و حاشیه پیاده روها ساعت ها در صف می ایستند کارمندان سفارت ها هم که عموماً شاکی از ازدحام و بی‌نظمی موجودند، خودبه‌خود رفتاری نامناسب با مراجعین دارند. بسیاری در این میان پای «فرهنگ» را به میان کشیده و مراجعه‌کنندگان را مقصر عدم‌رعایت نظم و درنتیجه به وجود آمدن ازدحام و تنش می‌دانند. اما این وضعیت، بیشتر محصول شرایط نابسامان ارایه خدمات کنسولی است.

به نوشته این مقاله: حل این مسأله و اصلاح روند مراجعه به سفارت‌ها چندان دشوار نیست؛ بعید است که سفارتخانه‌های خارجی از شیوه‌های فنی پایان دادن به این وضع تأسف‌بار بی‌اطلاع باشند؛ همین نکته این شائبه را ایجاد می‌کند که بسیاری از آنها تعمداً مراجعین خود را ساعت‌ها در خیابان منتظر نگه می‌دارند. وزارت خارجه باید همان‌طور که در خارج از مرزها به دنبال تأمین منافع ایرانیان است، در داخل خاک ایران نیز به این وضع تحقیرآمیز ارایه خدمات کنسولی به شهروندان ایرانی پایان دهد.

مقاله شهروند به این جا رسیده که: یک سفارت خارجی حق دارد که به شهروندان ایرانی ویزا ندهد یا فرایند اداری دشواری برای دریافت ویزا ایجاد کند، اما حق ندارد توهین و تحقیر را نیز چاشنی دشواری مراحل دریافت ویزا کند. دولت می‌تواند الزام دولت‌های خارجی به احترام به ملت ایران را از پیاده‌روهای جلوی سفارتخانه‌های آنها در تهران شروع کند.

خاطرات شمال از یاد می رود

فریور خراباتی در ستون طنز <link type="page"><caption> آرمان</caption><url href="http://www.armandaily.ir/Default.aspx?NPN_Id=705&pageno=16" platform="highweb"/></link> نوشته: یک تفریح سالم در مملکت داشتیم که آن‌هم مورد تهدید واقع شد و همین روزهاست که خاطرات شمال از این به بعد به تاریخ بپیوندد، قاسم احمدی در اقدامی‌غیورانه و متفکرانه بهترین راه حل راه اندازی آزادراه تهران-شمال را بستن جاده‌های قدیمی‌ عنوان کرد. این ایده سال‌هاست به ذهن هیچکس نرسیده بود.

به نوشته این طنزنویس: این علمی‌ترین روش اتمام پروژه آزادراه تهران-شمال بود که فقط از قبیله آدم‌خواران مقیم مرکز آفریقا شرکتی پیمانکار آن نبوده، چرا آنقدر نمک نشناس هستیم و قدر متفکرین داخلی را نمی‌دانیم؟

ستون طنز آرمان احتمال داده: به زودی عنوان خواهد شد؛ الف- مسابقات فوتبال لیگ برتر به‌خاطر ورزشگاه نقش جهان اصفهان که 30 سال است فقط بخش کلنگ زنی آن فعال است، تعطیل شوند، ب- اگر کشورهای خارجی به تحریم نفت ادامه دادند، چاه‌های نفت را ببندیم و جلوی آنها نی‌انبون بزنیم و بندری برقصیم! ج- کلا همه چیز را ببندیم، خیلی چیز‌ها همینطوری بی دلیل باز هستند، چه وضعشه؟