«اتاق‌های شکنجه» ونزوئلا برای زندانیان سیاسی؛ «شما را در اتاقی بدون هوا حبس می‌کنند تا جایی که دیگر نتوانید نفس بکشید»

«آنها مرا شکنجه کرده‌اند، اما نمی‌توانند صدایم را خاموش کنند. صدایم تنها دارایی باقی‌مانده من است.»

خوآن، جوانی حدوداً ۲۰ ساله، روایت‌اش را این‌گونه آغاز می‌کند. او مدعی است پس از بازداشت در ارتباط با انتخابات ریاست‌جمهوری سال گذشته، به دست نیروهای امنیتی ونزوئلا شکنجه جسمی و روانی شده است.

خوآن یکی از صدها نفری بود که پس از اعلام پیروزی نیکلاس مادورو توسط مسئولان انتخاباتی، در جریان اعتراضات بازداشت شدند. اسناد مربوط به انتخابات هرگز علنی نشدند و اپوزیسیون ونزوئلا و بسیاری از کشورها این نتیجه را ناشی از تقلب در انتخابات می‌دانند.

آماری که دولت درباره بازداشت‌شدگان ارائه کرده شگفت‌آور است: در اوایل ماه اوت ۲۰۲۴، مادورو اعلام کرد که تاکنون «۲۲۲۹ تروریست بازداشت شده‌اند».

خوآن در اواسط ماه نوامبر، چند روز پس از درخواست مادورو از مقامات قضایی برای «اصلاح» هرگونه بی‌عدالتی در بازداشت‌ها، از زندان آزاد شد.

بی‌بی‌سی از طریق تماس تصویری با خوآن مصاحبه کرد. برای حفظ امنیت خوآن، از انتشار برخی جزئیات پرونده‌اش خودداری کرده و نامش را تغییر داده‌ایم.

این جوان مدعی است که با بسیاری از بازداشت‌شدگان بدرفتاری می‌شود، به آنها «غذای فاسد» می‌دهند و افراد سرکش‌تر را در «اتاق‌های شکنجه» حبس می‌کنند.

او اسناد و مدارکی را به بی‌بی‌سی نشان داد که روایتش را تأیید می‌کند. این روایت با شهادت‌های دیگر و شکایات سازمان‌های غیردولتی نیز همخوانی دارد.

خوآن، که فعال سیاسی مخالف دولت است می‌گوید فضای مبارزات انتخاباتی و روزهای پیش از انتخابات «سرشار از امید» بود و بسیاری از مردم مشتاق بودند تا برای ایجاد تغییر رای بدهند.

اما اعلام پیروزی مادورو اندکی پس از نیمه‌شب، فضای جشن و سرور را برای بسیاری به سردرگمی و خشم تبدیل کرد.

هزاران ونزوئلایی برای اعتراض به نتیجه‌ای که آن را تقلبی می‌دانستند به خیابان‌ها رفتند.

اپوزیسیون و سازمان‌های بین‌المللی سرکوب پلیس را محکوم کردند. گفته می‌شود بیش از ۲۰ نفر در جریان این اعتراضات کشته شدند.

مادورو و برخی از مقامات حکومت‌ این کشتارها را به گردن مخالفان، «راست افراطی» و گروه‌های «تروریستی» انداخته‌اند.

فورو پنال، سازمان غیردولتی مستقر در ونزوئلا، همچنین اطلاعاتی از ۲۳ نفر دارد که پس از بازداشت ناپدید شده‌اند.

گونزالو هیمیوب، وکیل و فعال ونزوئلایی و نایب رئیس فورو پنال، به بی‌بی‌سی می‌گوید: «در حال حاضر هیچ‌کس از محل نگهداری آنها اطلاع ندارد، اما یقین داریم که بازداشت شده‌اند.»

دولت ونزوئلا به گزارش‌های مربوط به ناپدید شدن افراد پس از اعتراضات واکنشی نشان نداده است.

هیمیوب می‌افزاید: «بازداشت‌های خودسرانه انجام شده است. اسناد و مدارکی وجود دارد که نشان می‌دهد برخی افراد به دلیل جشن گرفتن اعلام پیروزی ادموندو گونزالز از سوی اپوزیسیون یا به خاطر انتشار پست‌هایی در شبکه‌های اجتماعی بازداشت شدند.»

او می‌گوید: «مواردی نیز داشته‌ایم که افرادی که حتی در اعتراضات مشارکت نداشته‌اند، به دلیل نزدیک بودن به محل تظاهرات بازداشت شده‌اند.»

خوآن مدعی است که از گروه دوم است.

«اردوگاه کار اجباری»

این فعال سیاسی جوان می‌گوید هنگامی که به دنبال انجام کاری می‌رفته، گروهی از مردان نقاب‌دار او را متوقف کرده، صورتش را پوشانده و او را کتک زدند و به تروریست بودن متهمش کردند.

او ادامه می‌دهد: «آنها کوکتل مولوتف و ظرفی حاوی بنزین کنارم گذاشتند و سپس مرا به بازداشتگاه بردند.»

خوآن چند هفته در زندانی در داخل ونزوئلا بازداشت بود تا اینکه به توکورون، زندان بدنام فوق امنیتی در حدود ۱۴۰ کیلومتری جنوب غربی کاراکاس، پایتخت کشور، منتقل شد.

او در آنجا اتفاقاتی را از سر گذراند که آن را بدترین تجربه زندگی‌اش توصیف می‌کند.

خوآن تعریف می‌کند: «وقتی به توکورون رسیدیم، ما را برهنه کرده، کتک زدند و به ما توهین کردند. اجازه نداشتیم سرمان را بالا بگیریم و به نگهبان‌ها نگاه کنیم؛ باید سرمان را به سمت زمین خم می‌کردیم.»

خوآن را به یک سلول کوچک سه متر در سه متر بردند که مجبور بود آن را با پنج نفر دیگر شریک شود.

شش تخت در آنجا بود که به صورت سه تخت دو طبقه چیده شده بودند و در یک گوشه، یک مخزن فاضلاب و «لوله‌ای که نقش دوش را داشت» قرار داشت. این تمام امکانات سرویس بهداشتی بود.

این جوان می‌گوید: «در توکورون بیشتر احساس می‌کردم در یک اردوگاه کار اجباری هستم تا زندان.» او تخت‌ها را «گورهای بتنی» با تشک‌های بسیار نازک توصیف می‌کند.

او توضیح می‌دهد: «ما را هم جسمی و هم روحی شکنجه می‌کردند. اجازه نمی‌دادند بخوابیم و مدام می‌آمدند و ما را مجبور می‌کردند بلند شویم و صف ببندیم.»

«حدود ساعت ۵ صبح ما را بیدار می‌کردند تا پشت سلول صف ببندیم. نگهبان‌ها از ما می‌خواستند کارت‌ها و شماره‌هایمان را نشان دهیم.»

او می‌افزاید که حدود ساعت ۶ صبح آب را به مدت شش دقیقه باز می‌کردند تا حمام کنیم. «شش دقیقه برای شش نفر و تنها یک دوش، با آب بسیار سرد. اگر نفر آخر بودی و فرصت نمی‌کردی صابون را بشویی، تا آخر روز صابون روی بدنت می‌ماند.»

او می‌افزاید که سپس منتظر صبحانه می‌ماندیم که گاهی ساعت ۶ صبح و گاهی ساعت ۱۲ ظهر می‌رسید.

زمان شام گاهی ساعت ۹ شب و گاهی ساعت ۲ بامداد بود.

«به جز انتظار برای غذا، کار دیگری نداشتیم. فقط می‌توانستیم در سلول کوچک قدم بزنیم و داستان تعریف کنیم. درباره سیاست هم صحبت می‌کردیم، اما آهسته، چون اگر نگهبان‌ها می‌شنیدند تنبیه‌مان می‌کردند.»

«ضرب و شتم روزانه»

خوآن می‌گوید بسیاری از هم‌ بندانش افسرده بودند و مانند زامبی‌ها رفتار می‌کردند.

«به ما غذای فاسد می‌دادند - تکه‌های باقی‌مانده گوشت مثل آنچه به مرغ و سگ می‌دهند یا ساردین‌های تاریخ مصرف گذشته.»

او می‌گوید برخی زندانیان را مرتباً کتک می‌زدند یا مجبورشان می‌کردند دست‌هایشان را روی مچ پاهایشان بگذارند و «مثل قورباغه راه بروند».

او «سلول‌های تنبیهی» را توصیف می‌کند که محل نگهداری افرادی است که سرکش‌تر به حساب می‌آیند یا کسانی که جرأت می‌کنند درباره سیاست صحبت کنند یا درخواست تماس تلفنی با بستگانشان را دارند.

خوآن می‌گوید که در یکی از سلول‌های تنبیهی توکورون حبس شده و هر دو روز یک بار تنها یک وعده غذا به او می‌داده‌اند.

او می‌گوید: «سلولی بسیار تاریک به ابعاد یک در یک متر بود. بسیار گرسنه بودم. تنها چیزی که مرا سرپا نگه می‌داشت، فکر کردن به تمام بی‌عدالتی‌های موجود و این امید بود که روزی از آنجا آزاد می‌شوم.»

خوآن می‌گوید در آن‌جا سلول شکنجه دیگری به نام «تخت آدولفو» وجود دارد که به نام اولین فردی که در آنجا جان باخت نامگذاری شده است.

او تعریف می‌کند: «اتاقی تاریک و بدون هوا به اندازه یک گاوصندوق است. تو را چند دقیقه آنجا می‌گذارند تا نفست بند بیاید و بیهوش شوی یا از روی استیصال شروع به کوبیدن به در ‌کنی. مرا آنجا انداختند و چیزی بیشتر از پنج دقیقه دوام نیاوردم. فکر می‌کردم دارم می‌میرم.»

گزارش‌هایی از جنایات علیه بشریت

این جوان می‌گوید در این زندان، زندانیان هفته‌ای سه بار به مدت ۱۰ دقیقه فرصت ورزش در فضای باز دارند، اما بسیاری ترجیح می‌دهند در سلول‌هایشان بمانند.

هیمیوب از فورو پنال شرایط زندانیان در توکورون را «اسفبار» توصیف می‌کند و مدعی است که حقوق اساسی آنها، از جمله حق انتخاب وکیل، نقض می‌شود.

«همه آنها وکلای تسخیری دارند - دولت می‌داند اگر اجازه دسترسی به وکیل خصوصی که کارمند دولت نیست را بدهد، می‌توانند تمام موارد نقض آیین دادرسی را مستند کنند.»

در ماه اکتبر، کارشناسان سازمان ملل متحد موارد جدی نقض حقوق بشر در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری و اعتراضات پس از آن را گزارش کردند. این موارد شامل آزار و اذیت سیاسی، استفاده بی‌رویه از نیروی قهری، سربه‌نیست کردن و اعدام‌های فراقضایی توسط نیروهای امنیتی دولتی و گروه‌های غیرنظامی وابسته است.

دیوان کیفری بین‌المللی در حال حاضر مشغول تحقیق درباره جنایات احتمالی دولت ونزوئلا علیه بشریت است.

دولت ونزوئلا این اتهامات را رد کرده و می‌گوید این تحقیقات «با هدف سوء استفاده از سازوکارهای عدالت کیفری بین‌المللی برای مقاصد سیاسی انجام می‌شود».

بی‌بی‌سی برای مصاحبه با دفتر دادستانی کل درباره ادعاهای بدرفتاری و شکنجه بازداشت‌شدگان درخواست داده، اما تا زمان انتشار این گزارش پاسخی دریافت نکرده است.

«دیگر از حکومت نمی‌ترسم»

مادورو مدعی است که توطئه‌ای برای سرنگونی او در جریان است و هر کسی را که جرأت کند از انتقال قدرت سخن بگوید، تهدید می‌کند که «تاوانش را خواهد داد».

اخیراً، سازمان غیردولتی پروویا مرگ ادوین سانتوس، سیاستمدار مخالف دولت را محکوم کرد. روز ۲۵ اکتبر دو روز پس از این‌که چند مرد نقاب‌دار که گویا نیروهای امنیتی بودند او را در برابر چشم چند شاهد بازداشت کردند، جنازه او پیدا شد.

خوآن تکرار می‌کند «من نمی‌ترسم»، اما سپس اعتراف می‌کند که یادداشت‌هایی را «برای زمانی که اگر برایم اتفاقی بیفتد» به جا گذاشته است.

تصویرسازی توسط دانیل آرسه-لوپز. گزارش تکمیلی از میرلیس مورالس.